Το μυστικό που κρατάει τον Παρθενώνα όρθιο επί 2.500 χρόνια [εικόνες]

Το μυστικό που κρατάει τον Παρθενώνα όρθιο επί 2.500 χρόνια [εικόνες]

Το μυστικό που κρατάει τον Παρθενώνα όρθιο επί 2.500 χρόνια [εικόνες]

Το μυστικό αποκαλύπτεται μετά από μελέτες που δείχνουν ότι, παρά το γεγονός πως ο ναός του Παρθενώνα στην Ακρόπολη δεν έχει καν θεμέλια, έχει τριπλή αντισεισμική θωράκιση.

Σύμφωνα με την Πολιτικό Μηχανικό, Νίκη Τιμοθέου μελέτες της αρχιτεκτονικής και δομικής του φόρμας, κατέδειξαν πως οι αρχαίοι είχαν από τότε ανακαλύψει, αυτό που σήμερα ονομάζουμε σεισμική μόνωση…
Ο ναός, σύμφωνα με την κυρία Τιμοθέου, κοντράρει επιτυχώς τη θεωρία της σύγχρονης πολιτικής μηχανικής, διότι χωρίς να έχει καν θεμέλια, είναι τριπλά μονωμένος σεισμικά! Αυτή η τριπλή μόνωση, όπως μας εξήγησε, εντοπίζεται σε διαφορετικά σημεία του οικοδομήματος.

Το πρώτο σημείο βρίσκεται στις στρώσεις τεράστιων οριζόντιων και εξαιρετικά λείων μαρμάρων πάνω στις οποίες πατάει ο Παρθενώνας.

Το δεύτερο παρατηρείται στους μεταλλικούς ελαστικούς συνδέσμους οι οποίοι συνδέουν τις πλάκες κάθε στρώματος, και που στο κέντρο τους εντοπίζονται μικροί σιδηροπάσσαλοι γύρω από τους οποίους έχει χυθεί μολύβι (το μολύβι έχει την ιδιότητα να προστατεύει το σίδηρο από τη σκουριά και να εξασθενεί με την ελαστικότητά του, το όποιο κύμα, αφού μέρος της κινητικής του αυτής ενέργειας μετατρέπεται σε θερμική).

Και το τρίτο εντοπίζεται στις κολώνες του κτίσματος, οι οποίες δεν τοποθετήθηκαν μονοκόμματες, αφού οι αρχαίοι Έλληνες ήξεραν πως για να αντέξουν στους κραδασμούς της γης, θα έπρεπε να τοποθετηθούν σε φέτες μαρμάρου, τέλεια εφαρμοσμένες η μία πάνω στην άλλη.

Το αποτέλεσμα αυτής της τριπλής μονωτικής φόρμουλας, όπως σημείωσε η κυρία Τιμοθέου, ήταν τα επιφανειακά σεισμικά κύματα να κινούν το ένα στρώμα των μαρμάρινων πλακών, επάνω στο άλλο, την ίδια ώρα που οι σύνδεσμοι εκτόνωναν την κινητική ενέργεια που ανέπτυσσε ο εγκέλαδος!

Οι κολώνες, τέλος, με τον τρόπο που ήταν τοποθετημένες, επέτρεπαν στο όλο οικοδόμημα να ταλαντώνεται, αλλά να μην καταρρέει.

Πηγή: Το μυστικό που κρατάει τον Παρθενώνα όρθιο επί 2.500 χρόνια [εικόνες] | iefimerida.grhttp://www.iefimerida.gr/node/140263#ixzz2rR6Ryr2r

Παρά Ανωνύμου του Έλληνος -Ελληνική Νομαρχία

Ελληνική Νομαρχία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια-
Elliniki Nomarchia s 439.JPG

Με τον τίτλο «Ελληνική Νομαρχία» φέρεται ένα κορυφαίο λόγιο έργο του ελληνικού προεπαναστατικού διαφωτισμού που συνέγραψε ο «Ανώνυμος Έλληνας» και εξέδωσε ο ίδιος, χωρίς ν΄ αποκαλύπτεται το πραγματικό όνομά του.

Γενικά

Πρόκειται για ένα έργο κειμήλιο σκέψης και εθνικής αφύπνισης, εθνεγερτικού χαρακτήρα που εκδόθηκε στην Ιταλία το 1806, περιλαμβάνοντας 266 σελίδες. Αφιερωμένο στον Ρήγα Βελεστινλή (1757-1798), το πρώτο κεφάλαιο αποτελεί έναν ύμνο προς την «ιερά ελευθερία», ενώ στη συνέχεια καυτηριάζει έντονα την τυραννία, την κοινωνική ανισότητα, το χρήμα, την κατάσταση του υπόδουλου ελληνικού έθνους, τους προύχοντες και το ιερατείο της εποχής, προβάλλοντας τέλος την αναγκαιότητα της εκπαίδευσης προς αποφυγή κυρίως της ξενοδουλείας.
Η Ελληνική Νομαρχία, μετά το εθνεγερτικό κήρυγμα του Ρήγα Βελεστινλή, αποτελεί, κατά τους ιστορικούς των νεοτέρων χρόνων τον σημαντικότερο πνευματικό κρίκο που οδήγησε στη δημιουργία της Φιλικής Εταιρείας και στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Συγγραφέας του έργου

Ο συγγραφέας του έργου παρά τις συστηματικές και επίμονες έρευνες μελετητών δεν έγινε ποτέ γνωστός και το πρόβλημα αυτό συνεχίζει μέχρι σήμερα ν΄ απασχολεί την ελληνική γραμματεία. Για το ποιος μπορεί να κρύβεται πίσω από την «Ανωνυμία του Έλληνα» έχουν προταθεί κατά καιρούς πολλά ονόματα όπως ο εξ Ιωαννίνων Σπυρίδων Σπάχος, ο Ιωάννης Κωλέττης, ο Κορίνθιος ιατρός Γεώργιος Καλαράς, ο Γεώργιος Γεννάδιος, ο Ιωάννης Δονάς, ο Διονύσιος Ταγιαπέρας, ο Δημήτριος Γκουζέλης, ο Κωνσταντίνος Οικονόμος, ο Χρ. Περαιβός κ.ά.

Το 1978 με κάποια ανακοίνωση στην Ακαδημία Αθηνών υποστηρίχθηκε ως συγγραφέας του έργου ο Α. Κοραής. Η άποψη όμως αυτή δεν φάνηκε να ευσταθεί από τα ακόλουθα βασικά σημεία: Στο αρχέτυπο κείμενο υφίστανται ορθογραφικά λάθη και πολλές αδόκιμες λέξεις, χωρίς φιλολογικό ύφος σε αντίθεση με τα έργα του Κοραή. Βασικό επίσης σημείο είναι ότι ο «Ανώνυμος» ζητά την άμεση έναρξη του Αγώνα, σε αντίθεση με τον Κοραή που υποστηρίζει ότι πρώτα το έθνος πρέπει να μορφωθεί και στη συνέχεια να διεκδικήσει την ελευθερία του.
Πάντως από το ίδιο το κείμενο διαφαίνεται ότι ο «Ανώνυμος» ήταν εγγράμματος, είχε διαβάσει αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, καθώς και εγκυκλοπαιδιστές της εποχής του γαλλικού διαφωτισμού, βαθιά επηρεασμένος από τον Ρήγα, γνώριζε πολύ καλά την Αυλή του Αλή Πασά, συνεπώς τα Ιωάννινα και μιλούσε επίσης γαλλικά και ιταλικά.

εδώ μπορείτε  να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο της Ελληνικής Νομαρχίας: http://users.uoa.gr/~nektar/history/3contemporary/hellenic_polity.htm

Ξέρετε γιατί η Κρήτη λέγεται… Κρήτη;

Ξέρετε γιατί η Κρήτη λέγεται… Κρήτη;Crete

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί το νησί έχει πάρει την ονομασία που διατηρεί αιώνες τώρα; Ακολουθούν οι δύο επικρατέστερες θεωρίες που εξηγούν από πού προήλθε το όνομα Κρήτη.

Οι μυθικοί Κουρήτες ήταν, σύμφωνα με την μυθολογία, οι πρώτοι κάτοικοι της Κρήτης: Πέντε αδέλφια, ο Ηρακλής (απλή συνωνυμία με τον ημίθεο των δώδεκα άθλων), ο Παιωναίος, ο Επιμίδης, ο Ιάσιος και ο Ίδας, που δεν γεννήθηκαν, αλλά φύτρωσαν από τη γη όταν την έβρεξαν τα πρώτα δάκρυα του νεογέννητου Δία.

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, οι Κουρήτες βοήθησαν τη Ρέα να γεννήσει τον Δία μέσα σε μια σπηλιά της Κρήτης, και ανέλαβαν να… κάνουν θόρυβο χτυπώντας τύμπανα και μεταλλικές ασπίδες κάθε φορά που το μωρό έκλαιγε, ώστε να μην φτάσει ο θόρυβος στα αυτιά του Κρόνου.

Πηγή: toxwni.gr- http://www.apodimoi-krites.gr

Τα φρικιαστικά Χριστούγεννα που επέβαλε ο Χίτλερ στους Γερμανούς -Συγκλονιστικές εικόνες από τις γιορτές ενός τρελού δικτάτορα [εικόνες]

Τα φρικιαστικά Χριστούγεννα που επέβαλε ο Χίτλερ στους Γερμανούς -Συγκλονιστικές εικόνες από τις γιορτές ενός τρελού δικτάτορα [εικόνες]

Τα φρικιαστικά Χριστούγεννα που επέβαλε ο Χίτλερ στους Γερμανούς -Συγκλονιστικές εικόνες από τις γιορτές ενός τρελού δικτάτορα [εικόνες]

Tα 12 χρόνια που πέρασε στην εξουσία ο Χίτλερ δεν άφησε καμία δραστηριότητα των Γερμανών που να μην επιχειρήσει να τη θέσει στον έλεγχο μιας ολοκληρωτικής διακυβέρνησης. Ειδικά θέλησε να βάλει χέρι στην έννοια των Χριστουγέννων, δηλαδή μια μεγάλη ετήσια γιορτή για την γέννηση ενός Εβραίου.

Οι Ναζί φρόντισαν να «ξαναφτιάξουν» τα Χριστούγεννα σύμφωνα με την δική τους άποψη. Σύμφωνα με εμπεριστατωμένο άρθρο του Fast Company, της 23ης Νοεμβρίου 2013, οι Ναζί «εκκαθάρισαν» τα τραγούδια των Χριστουγέννων από τις χριστιανικές αναφορές τους, με τη βοήθεια της προτεσταντικής εκκλησίας. «Η χριστινική ιδέα της ειρήνης που εκπέμπουν τα Χριστούγεννα ήταν αυτό ακριβώς που περιφρονούσε ο Χίτλερ» αναλύει το άρθρο. Εκανε λοιπόν τα πάντα ώστε η γιορτή να γίνει λιγότερο χριστιανική, τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια λιγότερο φιλειρηνικά ενώ επιχείρησε να αλλάξει και την εικόνα του Αη -Βασίλη ο οποίος του φαινόταν «υπερβολικά χριστιανός και καθόλου αριανός».
«Ωστόσο ο Αγιος Βασίλης ήταν τόσο αγαπητός ώστε ακόμη και οι Ναζί δεν τόλμησαν να κάνουν ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον του. Του άλλαξαν βέβαια όνομα. Οι Ναζί υποστήριζαν ότι αυτή η μορφή με τα γένια, ντυμένη στα λευκά που περνούσε από τα σπίτια και μοίραζε δώρα ήταν στην πραγματικότητα η παγανιστική φιγούρα O din. Οι χριστιανοί αυτή τη φιγούρα είχαν μιμηθεί αλλά είχε έρθει η ώρα να αποδοθεί όπως ήταν πραγματικά», γράφει το άρθρο.
Οπως αναφέρει το άρθρο οι Γερμανοί γιόρταζαν το χειμερινό ηλιοστάσιο πριν ο χριστιανισμός φτάσει στη χώρα τους και αυτό διευκόλυνε τους Ναζί να κάνουν τα Χριστούγεννα μια παγανιστική γιορτή την οποία αποκάλεσαν Rauhnacht -που σημαίνει «Μια άγρια νύχτα», μια ονομασία με σαφείς υπαινιγμούς βίας. Ολοκήρωσαν την όλη εικόνα αναθεώρησης των Χριστουγέννων αλλάζοντας τη φράση «Ο Σωτήρας Ιησούς» με το «Ο Σωτήρας Furher».
Αυτό που εξόργιζε πραγματικά ωστόσο τον Χίτλερ ήταν το ειρηνιστικό μήνυμα των Χριστουγέννων. ΤΟ δικό του μήνυμα, όπως το εξέφρασε σε ένα άρθρο που έγραψε το 1937 ήταν αυτό «μιας εθνικής ειρήνης, συγκεκριμένης» η οποία στα δικά του χείλη σήμαινε «μια ειρήνη εθνική χωρίς Εβραίους, τσιγγάνους, κομμουνιστές και ομοφυλόφιλους», όπως εξηγεί το Fast Company.
Οι Ναζί έβαλαν χέρι ακόμη και στη διακόσμηση του χριστουγεννιάτικου δέντρου: «Γενικά η διακόσμηση ήταν μάλλον στρατιωτική και πολεμική. Δεν ήταν ασυνήθιστο να κρεμάνε χειροβομβίδες και ψεύτικα πολυβόλα στα έλατα τις γιορτές. Πάνω στις γιορτινές μπάλες έγραφαν «Sieg heil», οι κόκκινες μπάλες ήταν χτυπημένες με σβάστικες ακόμη και κεφάλια του ίδιου του Χίτλερ κρεμούσαν».

Πηγή: iefimerida.grhttp://www.iefimerida.gr/node/136473#ixzz2oZpIeQTc

Πώς έγινε έθιμο το Χριστουγεννιάτικο δέντρο;;Διαβάστε όλη την ιστορία της αγαπημένης εορταστικής συνήθειας!

Πώς έγινε έθιμο το Χριστουγεννιάτικο δέντρο;;Διαβάστε όλη την ιστορία της αγαπημένης εορταστικής συνήθειας!

Πώς έγινε έθιμο το Χριστουγεννιάτικο δέντρο;;Διαβάστε όλη την ιστορία της αγαπημένης εορταστικής συνήθειας!

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο είναι το πιο διαδεδομένο έθιμο σε όλο τον κόσμο και ο στολισμός του ταυτίζεται με το πνεύμα των ημερών. Από την αρχαιότητα υπήρχε σε όλες τις θρησκείες η παράδοση να στολίζονται δέντρα ή κομμάτια δέντρων.

Η λατρεία των δέντρων

Οι πρόγονοι του Χριστουγεννιάτικου δέντρου μπορούν να αναζητηθούν στα ειδωλολατρικά έθιμα της λατρείας των δέντρων. Οι Βίκινγκς χρησιμοποιούσαν το δέντρο στις τελετές τους ως σύμβολο αναγέννησης που σηματοδοτούσε το τέλος του χειμώνα και τον ερχομό της άνοιξης και της αναγέννησης της μητέρας Φύσης. Στην Αγγλία, όπως και στην Γαλλία, οι Δρυίδες στόλιζαν βελανιδιές με φρούτα και κεριά προς τιμήν των Θεών τους. Οι Αιγύπτιοι, οι Κινέζοι και οι Εβραίοι έφτιαχναν γιρλάντες και στεφάνια από αειθαλή δέντρα ως σύμβολα της αιώνιας ζωής.

Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές, οι χριστουγεννιάτικες παραδόσεις είναι ένα μίγμα της λατρείας του Σατούρνο και άλλων δοξασιών που αναμείχθηκαν με τις χριστιανικές. Υπάρχουν μαρτυρίες από το 336 μ.Χ ότι στις 25 Δεκεμβρίου στην Ρώμη γιορτάζονταν τα Σατουρνάλια προς τιμήν του θεού Σατούρνο και οι ρωμαίοι στόλιζαν διάφορα δέντρα με στολίδια όπως καρύδια ή άλλα φαγώσιμα. Οι ερευνητές πιστεύουν πως τα Σατουρνάλια είναι ο πρόδρομος των Χριστουγέννων. Τον 4ο μ.Χ αιώνα καθιερώθηκε η 25η Δεκεμβρίου ως η ημέρα της γέννησης του Χριστού.

Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο ως σύμβολο

Ο Άγγλος ιερομόναχος Άγιος Βονιφάτιος ήταν αυτός που καθιέρωσε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο ως σύμβολο τον 8ο αιώνα μ.Χ. Σύμφωνα με την παράδοση για να εξαλείψει την ιερότητα που απέδιδαν οι ειδωλολάτρες στη δρυ, έβαλε στη θέση του το έλατο σαν σύμβολο χριστιανικό και ειδικότερα σαν σύμβολο των Χριστουγέννων.

Η παράδοση θέλει το ιδρυτή του Προτεσταντισμού Μαρτίνο Λούθηρο να είναι αυτός ο οποίος καθιέρωσε το στόλισμα του Χριστουγεννιάτικου δέντρου ενώ το 1882 στην Νέα Υόρκη στολίστηκε το πρώτο ηλεκτρικά φωτισμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο από ένα συνάδελφο του Τόμας Έντισον.

Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο στην Ελλάδα

Το έθιμο του Χριστουγεννιάτικου δέντρου το έφεραν στην χώρα μας οι Βαυαροί και στην Ελλάδα για πρώτη φορά στολίστηκε δέντρο στα Ανάκτορα του Όθωνα το 1833.

Πρόδρομος του χριστουγεννιάτικου δέντρου στην Ελλάδα ήταν το παραδοσιακό Χριστόξυλο ή Δωδεκαμερίτης ή Σκαρκάνζαλος κυρίως στα χωριά της Βορείου Ελλάδος. Κάθε Χριστούγεννα έβαζαν ένα μεγάλο κούτσουρο από άγρια κερασιά, πεύκο ή ελιά στο τζάκι όπου θα έκαιγε για όλο το 12ήμερο των γιορτών από τα Χριστούγεννα ως τα Φώτα. Σύμφωνα με την παράδοση φέρνει καλοτυχία και κυρίως προστατεύει το σπίτι από τους καλικάντζαρους που μπαίνουν από τις καμινάδες και κλέβουν ή κάνουν ζημιές στο νοικοκυριό.

Αναμφίβολα το Χριστουγεννιάτικο δέντρο είναι από τα πιο όμορφα έθιμα και κάθε χρόνο μικρά ή μεγάλα, φυσικά ή τεχνητά στολίζουν μια γωνιά του σπιτιού μας και δίνουν χαρά σε μικρούς αλλά και σε μεγάλους.

Πηγή: pyles.tv- http://www.athensmagazine.gr/portal/weird/9379#.UrN8QNJdXh4

Η σοβιετική εκδοχή για τη δολοφονία του Κένεντι

Η σοβιετική εκδοχή για τη δολοφονία του Κένεντι

«Φανατικοί, γκάνγκστερ και άτομα στην υπηρεσία των μονοπωλίων», είναι αυτοί που δολοφόνησαν τον άλλοτε πρόεδρο των ΗΠΑ, που έμεινε στην ιστορία με τα αρχικά, JFK. Τι άλλο όμως, υπάρχει πίσω από αυτή την εκδοχή; Ιδού ορισμένες χρήσιμες πληροφορίες.
Η σοβιετική εκδοχή για τη δολοφονία του Κένεντι

Το Σάββατο 23 Νοεμβρίου του 1963 οι σοβιετικές εφημερίδες κυκλοφόρησαν όπως συνήθως με χτυπητούς τίτλους: «Άθλος από τους βαμβακοπαραγωγούς του Ουζμπεκιστάν», «Έτοιμοι από τώρα για την Ανοιξη». Επίσης, ενημέρωναν για την παρουσία του προέδρου του Ανωτάτου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ, Λεονίντ Μπρέζνιεφ, στο Ιράν. Η είδηση για τη δολοφονία του προέδρου Κένεντι είχε τοποθετηθεί στο κάτω μέρος της πρώτης σελίδας και δεν ξεχώριζε καθόλου από τη σειρά των άλλων διεθνών ειδήσεων.

Ωστόσο, ήταν γεγονός ότι οι σοβιετικές εφημερίδες έδιναν πάντα προτεραιότητα στις ειδήσεις από τη χώρα αντί των διεθνών, επομένως αυτό δεν προκαλούσε έκπληξη σε κανέναν. Ο σοβιετικός αναγνώστης, συνηθισμένος να ερμηνεύει το νόημα των πολιτικών γεγονότων από διάφορες έμμεσες ενδείξεις, όπως η θέση που καταλάμβαναν οι ηγέτες στο μαυσωλείο στη διάρκεια των παρελάσεων του Μαΐου και του Νοεμβρίου, ακόμη και με μια βιαστική ματιά στον τρόπο που ήταν τα οργανωμένα πρωτοσέλιδα της 23ης Νοεμβρίου, μπορούσε να καταλάβει ότι στην πραγματικότητα η είδηση από τις ΗΠΑ ανησυχούσε τη σοβιετική ηγεσία σε εξαιρετικά μεγάλο βαθμό.

Κατι πολύ σοβαρό συνέβη

Κάτω από την εικόνα του Κένεντι ήταν δημοσιευμένο το περιεχόμενο από τα συλλυπητήρια τηλεγραφήματα όλων των ανώτερων αξιωματούχων της χώρας, ακόμη και από τη Νίνα Χρουσιόβα, σύζυγο του Α΄ γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ της ΕΣΣΔ, με αποδέκτη τη Ζακλίν Κένεντι. Λίγες μέρες αργότερα η Σοβιετική Ένωση ήταν η μοναδική από τις σοσιαλιστικές χώρες που έστειλε στην κηδεία στην Ουάσιγκτον εκπρόσωπό της, τον Αναστάς Μικογιάν, ο οποίος ήταν από τα πλησιέστερα πρόσωπα εμπιστοσύνης του Χρουσιόφ. Δημοσιεύματα που αφορούσαν την προσωπικότητα του δολοφονημένου προέδρου, και στα οποία αναλύονταν οι συνθήκες του θανάτου του, εμφανίζονταν στα φύλλα των εφημερίδων ως την Ανοιξη του επόμενου έτους, και ορισμένες φορές ήταν πολυσέλιδα.

Να σημειωθεί ότι, πριν ακόμη από το τραγικό γεγονός στο Ντάλας, επί μερικούς μήνες το 1963, η εικόνα του Τζον Κένεντι στον σοβιετικό Τύπο είχε αποκτήσει εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά από ότι των άλλων επικεφαλής αμερικανών προέδρων την περίοδο του Ψυχρού πολέμου. Η κριτική προς τον Κένεντι ήταν σχεδόν ανύπαρκτη, ενώ οι πολιτικές πρωτοβουλίες του αντιμετωπίζονταν συχνά με μια επιφυλακτική, αλλά ταυτόχρονα προφανή έγκριση.

Συνήθως, οι σοβιετικοί συντάκτες που εξέφραζαν την πολιτική γραμμή της κυβέρνησης ανέφεραν δυο περιστατικά. Την ομιλία του Κένεντι στις 10 Ιουνίου του 1963, στην οποία αυτός έκανε έκκληση για ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ των σοσιαλιστικών και καπιταλιστικών χωρών, και την απόφαση της κυβέρνησής του να ακυρώσει μια σειρά από πυρηνικές δοκιμές τον Αύγουστο του ίδιου έτους. Στα δημοσιεύματα των εφημερίδων τονιζόταν διαρκώς το γεγονός της σκληρής αντιπαράθεσης μεταξύ του Κένεντι και της ομάδας του, με τις συντηρητικές δυνάμεις, τους ρατσιστές από τις νότιες Πολιτείες, τους φανατικούς πολέμιους του κομμουνισμού, σημαντικότερος εκπρόσωπος των οποίων, όταν έφτασε το φθινόπωρο του 1963, ήταν ο μελλοντικός υποψήφιος για την προεδρία από το κόμμα των Ρεπουμπλικάνων, Μπάρι Γκολντγουότερ.

Η μαζική εκστρατεία στον Τύπο, με ισχυρό το στοιχείο της ειλικρινούς συμπόνιας για τον νέο και προοδευτικό πρόεδρο που έπεσε θύμα ενός δολοφόνου, είχε μεγάλο αντίκτυπο, τα ίχνη του οποίου μπορεί να ανακαλύψει κανείς και στη σημερινή Ρωσία. Πολλοί άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας ξεχωρίζουν τον Κένεντι ανάμεσα σε πολλούς άλλους αμερικανούς προέδρους, θυμούνται πολύ σημαντικά γεγονότα που συνδέονται με το όνομά του και αναφέρουν με προθυμία τη δική τους εκδοχή για τη διαλεύκανση του μυστηρίου της δολοφονίας του.

Το πολιτικό παρασκήνιο

Τι συνέβη λοιπόν, γιατί ο πρόεδρος που στην πραγματικότητα φιλονικούσε και συγκρουόταν συχνότερα με τη Μόσχα (ας θυμηθούμε, μεταξύ άλλων, την αποτυχημένη διάσκεψη κορυφής της Βιέννης, τις κρίσεις του Βερολίνου και της Κούβας), μετατράπηκε ξαφνικά σχεδόν σε εικόνισμα και άρχισε να αντιπροσωπεύει τις δυνάμεις του καλού και της προόδου για τους ένοικους του Κρεμλίνου;

Κατά πάσα πιθανότητα, η αλήθεια είναι διαφορετική, και η «άγια εικόνα» του Κένεντι ήταν απλά κατασκευασμένη από τη σοβιετική προπαγάνδα, καθώς βοηθούσε να επιλυθεί ένα σημαντικότατο για τη σοβιετική ηγεσία -και προσωπικά για τον Νικίτα Χρουσιόφ- ζήτημα. Κρίνοντας από τα απομνημονεύματά του, τον Χρουσιόφ ως το τέλος της ζωής του, τον απασχολούσε η διεθνής άποψη για τα αποτελέσματα της κρίσης της Κούβας. Οι κατηγορίες για δειλία και ντροπιαστική παραίτηση από την τοποθέτηση των πυραύλων στην Κούβα υπό την πίεση των ΗΠΑ, μπορούσαν να καταρριφθούν μόνο αν αποδεικνυόταν ότι στην πραγματικότητα η πολιτική της ΕΣΣΔ απέδωσε καρπούς και είχε ως αποτέλεσμα να απομακρυνθεί σε μεγάλο βαθμό η απειλή της πιθανής αμερικανικής επίθεσης στην Κούβα. Εφόσον η μείωση αυτής της απειλής σχετιζόταν μόνο με τις προσωπικές εγγυήσεις του Κένεντι, οι οποίες ελήφθησαν από τη Μόσχα ως αντάλλαγμα για την απόσυρση των πυραύλων, ήταν αναγκαίο να γίνει καθετί το δυνατό ώστε να μεταβληθεί η εικόνα του αμερικανού προέδρου από πανούργου και αδίστακτου υπολογιστή (όπως παρουσιαζόταν στις σελίδες των σοβιετικών εφημερίδων το 1961-1962) σε προοδευτικό αγωνιστή για την ειρήνη και τα δικαιώματα των μαύρων, σε ένα πρόσωπο με το οποίο μπορούσε να υπάρξει συνεργασία και τα λεγόμενα του οποίου θα μπορούσε κανείς αναμφισβήτητα να εμπιστευτεί.

Μεγάλο πλήγμα για τη Μόσχα, η δολοφονία

Η δολοφονία του Κένεντι αποτέλεσε ένα τρομερό πλήγμα στα σχέδια της σοβιετικής ηγεσίας, το οποίο κατέστρεψε μια τόσο καλοστημένη εικόνα των σχέσεων ΕΣΣΔ και Αμερικής. Πριν συμπληρωθεί ένας χρόνος, από τον Χρουσιόφ αφαιρέθηκαν όλες οι εξουσίες και συνταξιοδοτήθηκε. Ο τυχοδιωκτισμός με τους πυραύλους στην Κούβα αναφερόταν μυστικά ως ένας από τους ουσιαστικότερους λόγους.

Η προπαγανδιστική μηχανή όμως είχε πάρει ήδη μπροστά. Ίσως πουθενά στον κόσμο τα γεγονότα στο Ντάλας δεν ερμηνεύονταν τόσο απλά και μονοσήμαντα, όπως στην ΕΣΣΔ. Από τις 23 Νοεμβρίου κιόλας, οι ανταποκριτές από τον τόπο του συμβάντος κατηγορούσαν για όλα τους ακραίους συντηρητικούς. Αυτό ταίριαζε αρμονικά με τα όσα έγραφαν στη διάρκεια των τελευταίων μηνών και επέτρεπε να αποσπαστεί η προσοχή από το ύποπτο παρελθόν του κατηγορούμενου Λη Χάρβεϊ Όσβαλντ, ο οποίος είχε ζήσει ένα διάστημα στην ΕΣΣΔ. Στη συνέχεια, η εκδοχή αυτή καθιερώθηκε ως η μοναδική και αδιαμφισβήτητη. Στη θεμελιώδη -ακαδημαϊκή τεσσάρων τόμων- ιστορία των ΗΠΑ, η οποία εκδόθηκε στη Μόσχα το 1987, οι συγγραφείς στη σχετική -πολύ σύντομη- ενότητα, περιορίστηκαν στη φράση: «Ήταν προφανές ότι ο Κένεντι έπεσε θύμα της υστερίας και μισαλλοδοξίας που καλλιέργησαν οι συντηρητικοί κύκλοι». Σαν να μην υπήρξαν ποτέ οι πολυάριθμες έρευνες, τα εκατοντάδες βιβλία και άρθρα που δημοσίευσαν οι αμερικανοί συντάκτες! Οι σοβιετικοί ιστορικοί όμως γνώριζαν, ότι είναι καλύτερο να μην αμφισβητείς την επίσημη άποψη.

Στη Σοβιετική Ένωση, όπως και στις ΗΠΑ, οι άρχουσες ελίτ προσπαθούσαν να εμφυσήσουν στη συνείδηση του κόσμου τις πιο βολικές και συμφέρουσες από προπαγανδιστική άποψη εκδοχές της δολοφονίας. Τόσο τα συμπεράσματα της αμερικανικής επιτροπής Γουόρεν περί μοναχικού δολοφόνου, όσο και η σοβιετική θεωρία για «συνομωσία των συντηρητικών», είχαν στόχο να μακιγιάρουν άλλες, πολύ λιγότερο προτιμητέες για την κάθε πλευρά εξηγήσεις. Όπως για παράδειγμα αυτές που ανέφεραν ότι στη δολοφονία εμπλέκονταν η CIA και η KGB.

Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι οι Αμερικάνοι ως επί το πλείστον δεν δέχτηκαν την επίσημη άποψη, ενώ οι πολίτες της ΕΣΣΔ, αν και αντιμετώπισαν με αρκετή δυσπιστία πολλά από όσα αναφέρονταν στις ρωσικές εφημερίδες, την δέχτηκαν. Πιθανόν, αυτό να οφειλόταν στο κύρος που διέθεταν πολλοί από τους δημοσιογράφους διεθνών θεμάτων που έγραφαν για το συγκεκριμένο θέμα, και οι οποίοι θεωρούνταν προνομιούχα κάστα μεταξύ των συναδέλφων τους. Η υπερβολικά διαδεδομένη εκδοχή της «συντηρητικής συνωμοσίας» που πέρασε από γενιά σε γενιά, καθιστά έως και σήμερα τη Ρωσία μια από τις χώρες, οι πολίτες της οποίας έχουν τις λιγότερες αμφιβολίες σχετικά με το ποιος δολοφόνησε τον πρόεδρο Κένεντι.

πηγή: http://rbth.gr/arts/2013/12/16/i_sobietiki_ekdoxi_gia_ti_dolofonia_toy_kenenti_27019.html

Ο Χιώτης δάσκαλος του Αϊνστάιν-Η ζωή του παγκοσμίου φήμης μαθηματικού Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή

Ο Χιώτης δάσκαλος του Αϊνστάιν-Η ζωή του παγκοσμίου φήμης μαθηματικού Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή [εικόνες]

Ο Χιώτης δάσκαλος του Αϊνστάιν-Η ζωή του παγκοσμίου φήμης μαθηματικού Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή [εικόνες]

Ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής ήταν κορυφαίος σύγχρονος Έλληνας μαθηματικός που διακρίθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο. Γεννήθηκε στο Βερολίνο στις 13 Σεπτεμβρίου 1873 όπου ο πατέρας του ήταν πρεσβευτής της Τουρκίας.

Ο Καραθεοδωρής ήταν γνωστός εκτός Ελλάδας ως Constantin Caratheodory. Πατέρας του ήταν ο Στέφανος Καραθεοδωρής και μητέρα του η Δέσποινα Πετροκόκκινου που η καταγωγή της ήταν από την Χίο.

Το 1879 έχασε τη μητέρα του από πνευμονία και η ανατροφή του αναλήφθηκε εξ ολοκλήρου από τη γιαγιά του, Ευθαλία Πετροκοκκίνου.

Γενέτειρα της οικογένειας Καραθεοδωρή ήταν το παλιό Μποσνοχώρι της Ανδριανούπολης της Ανατολικής Θράκης, του οποίου ζωντανή συνέχεια αποτελεί η Ν. Βύσσα.

Όλες τις σπουδές του τις έκανε στο εξωτερικό. Παρότι μεγάλωσε στην Ευρώπη, η ανατροφή του ήταν Ελληνοχριστιανική. Από μικρό παιδί μιλούσε γαλλικά και πριν συμπληρώσει τα εφηβικά του χρόνια μιλούσε τουρκικά και γερμανικά. Ο Καραθεοδωρής επίσης μιλούσε και έγραφε αγγλικά και ιταλικά.

Ο Αϊνστάιν, όταν αντιμετώπιζε προβλήματα μαθηματικής υφής απευθυνόταν στον Καραθεοδωρή και, όπως γράφει η εφημερίδα της Ελληνικής ομογένειας στην Αυστραλία «Νέος Κόσμος», σε άλλους διακεκριμένους μαθηματικούς της εποχής.

Ίσως όμως ο Καραθεοδωρή βοήθησε περισσότερο από όλους στην εξέλιξη της θεωρίας της Σχετικότητας διότι απαντούσε απλά και άμεσα.

Η μεταξύ τους αλληλογραφία φανερώνει τον μεγάλο σεβασμό που έτρεφε ο νομπελίστας διανοούμενος προς τον Καραθεοδωρή. Υπό αυτήν την έννοια θεωρείται ως δάσκαλος του Αϊνστάιν.

Άλλωστε, ο ίδιος ο Αϊνστάιν το ομολόγησε στην τελευταία συνέντευξη τύπου που έδωσε στην Αμερική λίγο πριν πεθάνει. Επ’ ακριβώς δήλωσε:

«Κύριοι, λυπάμαι που σας βλέπω έτοιμους να φύγετε δίχως να μου υποβάλετε την ουσιαστικότερη ίσως ερώτηση. Ζητήσατε να σας απαντήσω σε χίλια δυο πράγματα, κανείς σας όμως δεν θέλησε να μάθει ποιος ήταν ο δάσκαλός μου, ποιος μου έδειξε και μου άνοιξε τον δρόμο προς την ανώτερη μαθηματική επιστήμη, σκέψη και έρευνα. Για να μην σας κουράζω, σας λέω απλά χωρίς λεπτομέρειες ότι μεγάλος μου δάσκαλος υπήρξε ο αξεπέραστος Έλληνας Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή στον οποίον εγώ προσωπικά, αλλά και ολόκληρη η μαθηματική επιστήμη, η φυσική και η σοφία του αιώνα, χρωστάμε τα πάντα».

 

Ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή, αν και δεν συγκαταλέγεται ανάμεσα στους εθνικούς ευεργέτες του τόπου μας, αναμφισβήτητα άφησε σε όλους τους Έλληνες μια εξαιρετικά πλούσια πολιτιστική κληρονομιά.

Η απόφασή του να έρθει στην Ελλάδα του 1920 προκειμένου να της φανεί χρήσιμος, παρόλο που μεσουρανούσε στη Γερμανία, είναι ενδεικτική της αγάπης που έτρεφε για αυτήν. Διακρίθηκε για τις μελέτες του πάνω στο λογισμό των μεταβολών, ενώ είχε σημαντική συνεισφορά στους τομείς της θεωρίας των μιγαδικών συναρτήσεων, των πραγματικών συναρτήσεων, της θεωρίας του μέτρου και ολοκλήρωσης.

 

Το φθινόπωρο του 1919 κλήθηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο να οργανώσει το Ιώνιο Πανεπιστήμιο στη Σμύρνη. Η αποδοχή της πρόσκλησης του Βενιζέλου ήταν σίγουρα μια συναισθηματική και όχι ορθολογική απόφαση γιατί θα αναγκαζόταν να εγκαταλείψει τη Γερμανία στον κολοφώνα της δημιουργικής του ορμής.

«Η μεταμόρφωση μιας πόλης»- Θεσσαλονίκη

Βίντεο

Η Ομάδα ‘Παλιές φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης’ στο Facebook παρουσιάζει «Η μεταμόρφωση μιας πόλης» ‘Old Photos of Thessaloniki’ on Facebook presents a short film ‘Τransformation of a city’.
Go to http://www.facebook.com/groups/oldthessaloniki

This is an educational video. Please only use this video for non-commercial purposes as we do not own the photos or music. Thanks.

Η ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, την 1η Δεκεμβρίου 1913- Φωτογραφίες ντοκουμέντα

ΜΑΝΤΑΚΑΣ-ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΛΗΣ-ΦΙΡΚΑΣ-ΠΑΤΡΙΣ-6-12-1913-21-398x620
Ο 94χρονος Αναγνώστης Μάντακας και ο 81χρονος Χατζημιχάλης Γιάνναρης, λίγο πιο πίσω του, έχουν υψώσει, τιμητικά εκ μέρους των επαναστατών της Κρήτης την ελληνική σημαία και κατεβαίνουν από τον πυργίσκο στο φρούριο του Φιρκά, στα Χανιά. Στο τελευταίο σκαλοπάτι τους περίμεναν βασιλιάς και πρωθυπουργός να τους συγχαρούν. (Από την εφημερίδα «Πατρίς» των Αθηνών, του Σπυρίδωνα Σίμου, στις 6 Δεκεμβρίου 1913)

Διαβάστε ακόμη: Η Συνθήκη του Λονδίνου που έδωσε λύση στο θέμα της ένωσης – Το ιστορικό γεγονός στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων της εποχής<a

Ήταν μια μέρα ακριβώς όπως σήμερα, 100 χρόνια πριν. Κυριακή πρώτη μέρα του Δεκέμβρη του 1913, μια ηλιόλουστη Κυριακή, όπως οι καρδιές των Κρητικών. Δύο γηραιοί επαναστάτες, σύμβολα των κρητικών αγώνων, ο 94χρονος Αναγνώστης Μάντακας και ο 81χρονος Χατζημιχάλης Γιάνναρης, από τους Λάκκους Χανίων και οι δύο, ύψωναν την ελληνική σημαία στον ιστό του φρουρίου του Φιρκά. Η ένωση με την Ελλάδα ήταν πλέον ιστορική πραγματικότητα. Μετά από αιώνες κατοχής και σκλαβιάς, αρχικά από τους Ενετούς (1211- 1669) και στη συνέχεια από τους Τούρκους (1669-1898) αλλά και μια δεκαπενταετία τύποις αυτονομίας (οι μεγάλες δυνάμεις στην πραγματικότητα είχαν την κατοχή και ο σουλτάνος διατηρούσε την επικυριαρχία του), η Κρήτη ελεύθερη πλέον ενωνόταν με το ελληνικό κράτος. Αυτός άλλωστε ήταν ο στόχος όλων των επαναστάσεων του 19ου αιώνα, γι αυτό χύθηκαν ποταμοί αίματος, γι αυτό θυσιάστηκαν χιλιάδες Κρητικοί. Οι Κρήτες επαναστάτες στα λάβαρα τους έγραφαν «Ένωσις ή θάνατος», δεν ζητούσαν μόνο την ελευθερία τους. Αυτός ήταν ο λόγος που ουδέποτε δέχτηκαν το αυτόνομο – υπό τις δυνάμεις και την Τουρκία –πολίτευμα.

enosi

Είναι ακριβώς η στιγμή που ο βασιλέας Κωνσταντίνος και ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος ετοιμάζονται να παραδώσουν τη σημαία στους γηραιούς αγωνιστές Αναγνώστη Μάντακα και Χατζημιχάλη Γιάνναρη προκειμένου να την υψώσουν στον πιο ψηλό ιστό. Στο μέσο περίπου της φωτογραφίας και λίγο προς τα αριστερά διακρίνουμε τον μονάρχη Κωνσταντίνο και αριστερά του, με το ημίψηλο καπέλο, τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ντυμένο επίσημα, όπως απαιτούσε η στιγμή. Στα δεξιά του Κωνσταντίνου είναι ο Χατζημιχάλης Γιάνναρης, που έχει βγάλει το σκούφο που πάντοτε φορούσε. Λίγο μετά θα παραλάμβανε τη σημαία, μαζί με τον Μάντακα, ο οποίος θα πρέπει να στέκεται ανάμεσα στον ίδιο και το μονάρχη, αλλά δεν διακρίνεται. Σε πρώτο πλάνο, αριστερά στην εικόνα, φαίνεται η σημαία του Γενικού Αρχηγείου Κυδωνίας, κατά την επανάσταση του 1878. Κουρελιασμένη από τις σφαίρες και το χρόνο. Η φωτογραφία είχε δημοσιευτεί στην αθηναϊκή εφημερίδα «Πατρίς» του Σπυρίδωνα Σίμου, στις 5 Δεκεμβρίου 1913 ενώ υπάρχει και στο αρχείο του Εθνικού Ιδρύματος Μελετών και Ερευνών «Ελευθέριος Βενιζέλος», στα Χανιά.

Την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 1913 έγινε η επίσημη τελετή της έπαρσης της ελληνικής σημαίας στο φρούριο του Φιρκά, στα Χανιά, παρουσία του βασιλιά της Ελλάδας Κωνσταντίνου, του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου και της πολιτικής ηγεσίας της Κρήτης. Η Κρήτη ήταν πλέον τμήμα της ελληνικής επικράτειας. Όπως έπρεπε, βασιλιάς και πρωθυπουργός απέδωσαν την τιμή της ύψωσης της σημαίας στους ίδιους τους αγωνιστές της Κρήτης. Ο Αναγνώστης Μάντακας (1819-1918) και ο Χατζημιχάλης Γιάνναρης(1831 ή κατά άλλες πηγές 1827-1916) πήραν τη σημαία, με συγκίνηση ανέβηκαν στον πυργίσκο και την ύψωσαν στον ιστό. Εκεί απ’ όπου την είχαν κατεβάσει βιαίως οι άνδρες των μεγάλων δυνάμεων το 1909, όταν και τότε οι Κρήτες προσπάθησαν να την υψώσουν ώστε να θεωρηθεί γεγονός τετελεσμένο η ένωση.

ΜΑΝΤΑΚΑΣ-ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΛΗΣ-ΦΙΡΚΑΣ-ΠΑΤΡΙΣ-6-12-1913-2-620x330

Σε μια από τις φωτογραφίες που δημοσιεύουμε απαθανατίστηκε ακριβώς η στιγμή κατά την οποία Μάντακας και Χατζημιχάλης Γιάνναρης έχουν υψώσει τη σημαία και κατεβαίνουν από τον πυργίσκο. Στο τελευταίο σκαλοπάτι τους περίμεναν βασιλιάς και πρωθυπουργός να τους συγχαρούν.

Η εικόνα είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα «Πατρίς» των Αθηνών στις 6 Δεκεμβρίου 1913. Ο Μάντακας κατεβαίνει πρώτος τα σκαλοπάτια, υποβασταζόμενος από τον γενικό διοικητή του νησιού Ρούφο. Ενώ πιο πίσω, με τα λευκά γένια, διακρίνεται ο Χατζημιχάλης Γιάνναρης. Οι δύο μεγάλοι επαναστάτες, που συμμετείχαν σ’ όλους τους αγώνες του κρητικού λαού, ο πρώτος από το 1841, ο δεύτερος από το 1866, είχαν τιμηθεί εκείνη την ημέρα από τον βασιλέα Κωνσταντίνο με τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρα. Μάλιστα στο στήθος του Γιάνναρη διακρίνεται ο σταυρός.basilias-mantakas-620x344
Ο μονάρχης Κωνσταντίνος σε συνομιλία με τον γηραιό επαναστάτη Αναγνώστη Μάντακα

καρτ-ποσταλ-2-620x354
Η ίδια εικόνα σε επιχρωματισμένο αναμνηστικό καρτ ποστάλ για τις εκδηλώσεις της ένωσης

Στην ουσία η ένωση είχε επιτευχθεί 14 μήνες νωρίτερα, όταν, ξεκινώντας ο πρώτος βαλκανικός πόλεμος, ο Βενιζέλος είχε δεχτεί ως μέλη στην ελληνική βουλή τους Κρήτες αντιπροσώπους. Όπως δεν είχε κάνει δύο προηγούμενες φορές, τον Νοέμβριο του 1911 και τον Μάιο του 1912, υπό τις απειλές των μεγάλων δυνάμεων και της Τουρκίας, που προειδοποιούσε με πολεμική σύρραξη. Τότε μάλιστα ο Κρητικός πρωθυπουργός βρέθηκε αντιμέτωπος με τους παλιούς συμπολεμιστές του. Την πρώτη φορά ο Βενιζέλος, υπό το βάρος της διεθνούς πίεσης, διακήρυττε ότι όσο θα ήταν πρωθυπουργός δεν θα γινόταν η ένωση! Μάλιστα οι Κρήτες βουλευτές που επιχείρησαν να μεταβούν στην Αθήνα προκειμένου να παρακαθίσουν στη συνεδρίαση της βουλής και να επιβάλλουν de facto την ένωση, συνελήφθησαν στο λιμάνι της Σούδας από το ναυτικό των μεγάλων δυνάμεων και κρατήθηκαν σε πλοίο μέχρι τα Χριστούγεννα. Τη δεύτερη φορά, τον Μάιο του 1912, χτυπήθηκαν από το στρατό, έξω από τη βουλή.
ΚρήτηΦιρκάςΣημαία-2-620x382
Πανηγυρισμοί στα Χανιά για την ύψωση της ελληνικής σημαίας

Την 1η Οκτωβρίου του 1912, όμως, ο Βενιζέλος δεν είχε να φοβηθεί καμιά απειλή, αφού ξεκινούσε ο πόλεμος με την Τουρκία. Έτσι κάλεσε ο ίδιος τους πληρεξουσίους του νησιού να γίνουν μέλη της ελληνικής βουλής. Όμως για τη διεθνή κοινότητα το πρόβλημα της ένωσης τυπικά δεν είχε λήξει ακόμη.
enosi

Οι συνθήκες για την ένωση

Η οριστική αποκατάσταση του εθνικού θέματος για την Κρήτη ήλθε στα τέλη της άνοιξης του επόμενου χρόνου, του 1913, με τη συμφωνία του Λονδίνου, την οποία επικύρωσαν την ίδια χρονιά οι συμφωνίες του Βουκουρεστίου, τον Αύγουστο, και της Αθήνας, τον Νοέμβριο.

http://www.candianews.gr/2013/12/01/%CE%B7-%CE%AD%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CF%81%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-1%CE%B7-%CE%B4/

1η Δεκεμβρίου 1893 «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν»…

9

Το 1893 ,τέτοια ημέρα ακούστηκε ένα από τα «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» σ΄ αυτή τη χώρα. Ήταν το πιο γνωστό «επτωχεύσαμεν» αυτό του Χαρίλαου Τρικούπη. Δεν ήταν όμως το πρώτο, το μοναδικό και κυρίως δεν ήταν το τελευταίο.

Διαβάστε ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο για το πως και πόσες φορές έχουμε καταφέρει να πτωχεύσουμε:
Ούτε μία, ούτε δύο, αλλά πέντε φορές βάρεσε… κανόνι η Ελλάδα στη σύγχρονη ιστορία της, με το πρώτο «επεισόδιο» να καταγράφεται στις αρχές του πολέμου ανεξαρτησίας της χώρας και το τελευταίο κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Υφεσης του ’30.

Μάλιστα η συνδυασμένη διάρκεια της περιόδου κατά την οποία η Ελλάδα ήταν χρεοκοπημένη στη σύγχρονη εποχή ανέρχεται σε ενενήντα χρόνια ή περίπου στο ήμισυ της συνολικής περιόδου κατά την οποία η χώρα είναι ανεξάρτητη!
Πάντως, η πρώτη καταγεγραμμένη χρεοκοπία στην ελληνική ιστορία έγινε τον 4ο αιώνα προ Χριστού, όταν 13 πόλεις-κράτη της Ελλάδας δανείστηκαν κεφάλαια από τον Ναό της Δήλου. Τότε οι περισσότεροι από τους δανειστές δεν κατάφεραν ποτέ να αποπληρώσουν τα δάνεια και ο Ναός «έγραψε» απώλειες 80% επί του κεφαλαίου του…

Σε παγκόσμιο επίπεδο, σύμφωνα με δημοσίευμα του αμερικανικού περιοδικού «Forbes», «πρωταθλήτριες» στο… σπορ της χρεοκοπίας αναδεικνύονται η Βενεζουέλα και το Εκουαδόρ, με 10 «κανόνια» η κάθε χώρα.

Η Ελλάδα κήρυξε πτώχευση πέντε φορές και συγκεκριμένα το 1827, το 1832, το 1843, το 1893 και το 1932, ενώ σε όλες ήταν εμφανής η εμπλοκή του διεθνούς παράγοντα στην εσωτερική ζωή της χώρας.

Ο εξωτερικός δανεισμός με επαχθείς όρους συνοδεύει το ελληνικό κράτος από τα πρώτα του βήματα με την αναγνώριση της εθνικής υπόστασης μετά την Επανάσταση του 1821, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των δανείων σπαταλήθηκε όχι για τις ανάγκες του λαού, αλλά για την προπληρωμή τόκων και προμηθειών στα χρηματιστήρια της Ευρώπης.

Η κύρια αιτία που η χώρα μας αδυνατεί να σηκώσει κεφάλι ήταν τότε, όπως άλλωστε και σήμερα, το υψηλό δημόσιο χρέος. Επίσης, ο ρόλος των ξένων δεν πρέπει να υπερεκτιμάται: έχουν συμφέροντα τα οποία φροντίζουν να εξυπηρετούν υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, χωρίς αυτό να αποκλείει κερδοσκοπικές επιθέσεις από συγκεκριμένα κέντρα που άλλοτε κέρδιζαν μεγαλύτερα επιτόκια ή ελληνική γη με υποθήκη και σήμερα, με την παγκοσμιοποίηση των αγορών, υψηλότερα spreads και υπεραξίες από το σορτάρισμα σε μετοχές και ομόλογα.
Τρικούπης

«Δυστυχώς επτωχεύσαμεν»

Η φράση «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» αποτελεί μια ιστορική αναφορά που πιστώνεται στον πρωθυπουργό της Ελλάδας Χαρίλαο Τρικούπη. Ο Τρικούπης λέγεται πως τη χρησιμοποίησε σε ομιλία του στη Βουλή στις 10 Δεκεμβρίου του 1893, αναφερόμενος στην οικονομική κατάσταση του κράτους και στην αδυναμία του να αποπληρώσει το δημόσιο χρέος του.
Η κυβέρνησή του κήρυξε πτώχευση, η οποία και επέφερε την επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου σε βάρος της Ελλάδας. Αν και θεωρείται πως η φράση λέχθηκε από το βήμα της Βουλής, αμφισβητείται πως χρησιμοποιήθηκε από τον Τρικούπη στην ομιλία του, καθώς από τα πρακτικά της Βουλής δεν προκύπτει κάτι τέτοιο.

Διάφορες άλλες μαρτυρίες αναφέρουν πως η φράση ελέχθη κανονικά από αυτόν, αλλά χωρίς να είναι ξεκάθαρο αν ειπώθηκε στη Βουλή ή εκτός αυτής. Στην πραγματικότητα η φράση αυτή λέχθηκε από τον Χ. Τρικούπη την παραπάνω ημερομηνία από του βήματος της Βουλής όχι όμως απευθυνόμενος προς το Σώμα της Βουλής ως επίσημη διακήρυξη, αλλά «εν τη ρύμη του λόγου» του, αναφέροντας τις αναγκαίες προς τους δανειστές διαπραγματεύσεις, που πίεζαν απροκάλυπτα τον οικονομικό έλεγχο της Ελλάδας.

Η πρώτη πτώχευση

Ο πόλεμος για την ανεξαρτησία της Ελλάδας ξεκίνησε το 1821 και στόχο είχε τον τερματισμό της οθωμανικής κυριαρχίας. Το 1824 εξασφαλίστηκε από το Χρηματιστήριο του Λονδίνου δάνειο ύψους 472.000 στερλινών, προκειμένου να συνεχιστεί ο αγώνας. Η προσφορά υπερκαλύφθηκε και από τους αγοραστές απαιτήθηκε να καταβάλουν μόνο το 10% της τιμής αγοράς. Επιπλέον δάνειο ύψους 1,1 εκατ. στερλινών χορηγήθηκε το 1825. Οι κερδοσκόποι στο Λονδίνο «σούφρωσαν» το μεγαλύτερο μέρος των ποσών, προτού η Ελλάδα λάβει τα κεφάλαια. Το 1827 ο Ι. Καποδίστριας απευθύνει έκκληση στις μεγάλες δυνάμεις για νέο δάνειο χωρίς αυτές να ανταποκριθούν.
Σπατάλη από Οθωνα

Το 1832 χορηγήθηκε δάνειο ύψους 60 εκατ. δραχμών στην Ελλάδα, η οποία ήταν πλέον ανεξάρτητο κράτος. Το δάνειο κανονίστηκε από τις κυβερνήσεις Γαλλίας, Ρωσίας και Βρετανίας και υποτίθεται ότι χορηγήθηκε προκειμένου να βοηθήσει την Ελλάδα να «χτίσει» την οικονομία της. Τα κεφάλαια κατά το μεγαλύτερο μέρος τους κατασπαταλήθηκαν για τη διατήρηση του στρατού και του Βαυαρού πρίγκιπα Οθωνα, ο οποίος έγινε βασιλιάς της Ελλάδας από τους Αγγλους.

Περικοπές μισθών

Μέχρι το 1843 η οικονομική ανάκαμψη δεν φαινόταν πουθενά. Η χώρα αδυνατούσε να εκπληρώσει το δημόσιο χρέος της. Οι ξένες δυνάμεις αρνήθηκαν να καταβάλουν την τρίτη δόση του δανείου του 1832. Ο Οθωνας αναγκάστηκε να κηρύξει επίσημη πτώχευση εκλιπαρώντας για νέες πιστώσεις. Υπό τον φόβο της εισβολής των μεγάλων δυνάμεων και κάτω από την υπόδειξή τους προχωρεί στη μείωση των τακτικών δαπανών, που περιλαμβάνει και περικοπές μισθών. Η διάσκεψη που συνήλθε στο Λονδίνο έθεσε αυστηρούς όρους για την καταβολή των ελληνικών οφειλών.

Στάση πληρωμών

Αφού η ελληνική κυβέρνηση προχώρησε σε διακανονισμό των χρεών της το 1878, οι παγκόσμιες αγορές κεφαλαίου άνοιξαν και πάλι για την Ελλάδα και -όπως ήταν αναμενόμενο- οι δανειστές προθυμοποιήθηκαν αμέσως να χορηγήσουν στη χώρα κεφάλαια. Αυτός ο δανεισμός αυξήθηκε σε μη βιώσιμα επίπεδα και η κυβέρνηση Τρικούπη προχώρησε σε στάση πληρωμών το 1893. Το 1898 οι ξένες πιέσεις οδήγησαν την Ελλάδα να αποδεχτεί τη δημιουργία της Διεθνούς Επιτροπής για τη Διαχείριση του Ελληνικού Χρέους. Αυτή η Επιτροπή ήλεγχε την οικονομική πολιτική της χώρας, καθώς και την είσπραξη φόρων και τα συστήματα διαχείρισης της Ελλάδας.

Διεθνές κραχ – Υποτίμηση δραχμής

Το 1929 ξεσπάει η παγκόσμια οικονομική κρίση ύστερα από το κραχ του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης. Η κρίση είχε άμεσες συνέπειες στην οικονομία της Ελλάδας. Εναν χρόνο πριν η χώρα είχε επανέλθει στον «κανόνα χρυσού», με σκοπό να προσελκύσει επενδύσεις ξένων κεφαλαίων. Η δραχμή για να παραμείνει στον «κανόνα χρυσού» συνδέεται με το δολάριο. Τον Σεπτέμβρη του 1931 προκαλείται πανικός, με «φυγάδευση» στο εξωτερικό 3,6 εκατ. δολαρίων από ιδιώτες και τράπεζες. Η κυβέρνηση αναζητεί εναγωνίως νέα δάνεια χωρίς επιτυχία. Την άνοιξη του 1932 ο Βενιζέλος αναγκάζεται να εγκαταλείψει καθυστερημένα τον » χρυσό κανόνα» και να υποτιμήσει τη δραχμή. Την Πρωτομαγιά ανακοινώνει στη Βουλή την πτώχευση της Ελλάδας.

Το 454 π.Χ

Στη Δήλο η πρώτη χρεοκοπία στον κόσμο

Η πρώτη πτώχευση στην παγκόσμια ιστορία σημειώθηκε το 454 προ Χριστού στον Ναό της Δήλου. Τον 4ο αιώνα π.Χ. στον Ναό του Απόλλωνα στη Δήλο βρίσκονταν οι θησαυροί της συνομοσπονδίας των ελληνικών πόλεων-κρατών κάτω από την ηγεσία της Αθήνας. Εκεί φυλασσόταν το τεράστιο ποσό των εισφορών των συμμάχων και εκεί γίνονταν οι συναντήσεις των αντιπροσώπων.

Οι πόλεις-κράτη συνέβαλαν στο ταμείο με τη μορφή οικονομικών πόρων, στρατευμάτων και πλοίων, ενώ τα μέλη είχαν ισότιμη ψήφο στο συμβούλιο που είχε δημιουργηθεί.

Το ποσό της οικονομικής συμβολής καθοριζόταν από την Αθήνα, η οποία κατάφερε κάποια στιγμή να μεταφερθεί το θησαυροφυλάκιο της Συμμαχίας από τη Δήλο στην Αθήνα, καθώς πολύ σύντομα η Δηλιακή Συμμαχία εξελίχθηκε σε Αθηναϊκή Ηγεμονία.

Ο Αριστείδης καθόρισε πρώτος το ποσό της εισφοράς για κάθε πόλη με τόσο δίκαιο τρόπο που οι σύμμαχοι τον ονόμασαν «τον δικαιότερο από όλους τους ανθρώπους».

Το 454 π.Χ., λοιπόν, και ενώ η περίφημη αθηναϊκή συμμαχία έχει ανασυσταθεί, 13 πόλεις-κράτη προχώρησαν σε δανεισμό από τον Ναό της Δήλου. Οι δέκα πόλεις-κράτη, όμως, δεν μπορούσαν να αποπληρώσουν τα χρέη τους, προχωρώντας έτσι στην πρώτη… στάση πληρωμών της παγκόσμιας ιστορίας!

Δύο από τις δέκα πόλεις-κράτη, μάλιστα, δεν μπόρεσαν τελικά να αποπληρώσουν τα χρέη τους, ενώ οι υπόλοιπες οκτώ ζήτησαν αυτό που αποκαλείται… επαναδιαπραγμάτευση χρέους.

Η στάση πληρωμών στην Αρχαία Ελλάδα δεν ήταν, λοιπόν, άγνωστο φαινόμενο, διότι -όπως λέγεται- οι αρχαίοι Ελληνες ως έμποροι αναγνώριζαν αυτό που αποκαλείται σήμερα συνυπευθυνότητα χρέους – δηλαδή ότι ο δανειστής πρέπει να αναλαμβάνει μερίδιο του ρίσκου αν κάτι πάει στραβά.

Το θέμα είναι, πάντως, ότι πολλά από τα δάνεια χορηγήθηκαν τότε με τη σίγουρη πρόβλεψη ότι ο οφειλέτης θα αποδειχτεί τελικά ανίκανος να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του.

Μετά το «κανόνι» ο Περικλής μετέφερε το ταμείο της Συμμαχίας στην Ακρόπολη της Αθήνας. Εκτοτε οι αποφάσεις λαμβάνονταν μόνο από την Αθήνα και ο φόρος οριζόταν από την Εκκλησία του Δήμου.

Πηγή ➤ lithosfotos