Ελιά χωρίς ρίζες και ποτάμι χωρίς νερό…

Ελιά χωρίς ρίζες και ποτάμι χωρίς νερό…

 Το Ποτάμι θα περάσει Σύριζα από την Ελιά και θα την παρασύρει στη λαοθάλασσα της ανατροπής, της αλλαγής, ενός άλλου κόσμου που είναι και απαραίτητος και εφικτός αν αγωνιστούμε γι αυτό.

του Δημήτρη Κλαράκη

Θυμάστε άραγε οι μεγαλύτεροι εκείνο το ωραίο τσιτάτο, που υπήρξε και τίτλος τηλεοπτικής εκπομπής, τη δεκαετία του 1980 στην πάλαι ποτέ ΕΡΤ «Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα»; Η πολιτική ζωή του τόπου εσχάτως κάνει μια γενναία στροφή στην αποκέντρωση, βγαίνει έξω από τα στενά όρια των τσιμεντουπόλεων και ανατρέχει στη φύση για να βρει έμπνευση και ερείσματα. Όταν ελλείπει η ουσία στην πολιτική, όταν απουσιάζει το ιδεολογικό στίγμα, όταν η αλήθεια δεν είναι και τόσο βολική αναζητούνται άλλου είδους πολιτικά υποκατάστατα, πολιτικά υποπροϊόντα για να πληρώσουν το κενό και να θολώσουν τα ταραχώδη ύδατα της τελευταίας μνημονιακής τριετίας.

Κάπως έτσι φαίνεται έδυσε οριστικά μετά από 40 ταραχώδη χρόνια ο ήλιος ο πράσινος και φυτεύτηκε στην καμένη ελληνική γη, από τα μνημόνια και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, μια ελιά δίπλα σε ένα ποτάμι. Μια εξαιρετική εικόνα της ελληνικής υπαίθρου υπό άλλες συνθήκες, μόνο που τώρα κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν πως αυτό είναι το αυριανό πολιτικό τοπίο της χώρας.. Δυστυχώς κανείς δεν είπε στους φιλόδοξους αυτούς ανθρώπους πως ένα «μουρέλο» για να γίνει ελιά θέλει δουλειά πολύ, κανείς δεν τους υπενθύμισε ότι το ποτάμι δεν γυρίζει πια πίσω.

Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω, πρώτος το είπε ο Ηράκλειτος όταν έγραψε πριν κάτι χιλιάδες χρόνια ότι δεν μπορείς δυο φορές να διαβείς τον ίδιο ποταμό «δις εις τον αυτόν ποταμόν ουκ αν εμβαίη».  Κάποιοι όμως σήμερα επιχειρούν να ξαναπαίξουν το ίδιο έργο παριστάνοντας τους αυτόκλητους σωτήρες μας, προκειμένου να αποτρέψουν το ρεύμα της κοινωνίας προς μια αριστερή προοδευτική δημοκρατική λύση, φυτεύοντας κουφάρια σε καμένη γη για να παραπλανήσουν, χρησιμοποιώντας για πολλοστή φορά μια τηλεοπτική αυταπάτη, μια κατασκευασμένη εικόνα αναντίστοιχη με την πραγματικότητα.

Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που άμεσα και έμμεσα με τις πράξεις και παραλείψεις τους κατέστρεψαν τη χώρα, έφεραν τα μνημόνια, σιώπησαν επιδεικτικά στη μνημονιακή λαίλαπα, προπαγάνδισαν την κινδυνολογία και το φόβο, κατασπατάλησαν ένα σωρό δημόσια και ευρωπαϊκά κονδύλια, αποδόμησαν το κοινωνικό κράτος κοκ. Αλλάζουν σήμερα απλά όνομα, εμπορικό σήμα και αφίενται οι αμαρτίες αυτών, επαναβαπτίζονται ως σωτήρες της κοινωνίας από το ιερό των ΜΜΕ στο ποτάμι της λήθης και του life style, που λειτουργεί ως μια νέα κολυμπήθρα του Σιλωάμ.

Μετά την εκστρατεία τρόμου που εξαπέλυσαν με κάθε τρόπο στις διπλές εκλογές του 2012, ώστε να παγιδευτεί η κοινή γνώμη και να οδηγηθεί σε μια φοβική ψήφο, πλέον έχουν κατανοήσει ότι το ποτάμι της λαϊκής βούλησης δεν γυρίζει πίσω, δεν εκφοβίζεται, δεν αλλάζει πορεία. Επιστρατεύουν λοιπόν κάθε απόθεμα παραπλάνησης και χειραγώγησης της κοινής γνώμης: είτε με παλιά αποτυχημένα υλικά κατασκευάζουν κομματικούς σχηματισμούς με νέα διακριτικά και ονόματα μήπως και ξεχαστεί το κακό που έκαναν στον τόπο, είτε επιστρατεύουν την τηλεοπτική δημοκρατία δημιουργώντας τηλεκόμματα, σχήματα χωρίς ιδεολογία, δομή, λόγο και κυρίως χωρίς ούτε μια πράξη αντίστασης σε όσα συνέβησαν στη χώρα τα τελευταία χρόνια.

Ο λαός όμως πια ξέρει, έμαθε τόσο καιρό τα διάφορα επικοινωνιακά παίγνια που στήθηκαν σε βάρος του προκειμένου κάποιοι να διατηρήσουν τις καρέκλες τους. Ο κυρίαρχος λαός θα προβεί στις επερχόμενες εκλογές, σε μια ψήφο απόδειξη της λαϊκής κυριαρχίας στις εξελίξεις και όχι φόβου, συντήρησης, πισωγυρίσματος.

Η Ελιά αλήθεια ποιες και πόσες ρίζες έχει; Το σημιτικό εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, που διέκοψε κάθε δεσμό με την ιδρυτική διακήρυξη της Γ Σεπτεμβρίου, τον πρόεδρο Βαγγέλη και τους λιγοστούς σωματοφύλακες του μνημονίου, τους δήθεν ευρωπαϊστές που οδήγησαν μια ολόκληρη κοινωνία στην καταβαράθρωση της και την απώλεια κάθε έννοιας ευρωπαϊκού κεκτημένου σε κοινωνικά αγαθά και δικαιώματα? Αλήθεια πόσες συνιστώσες έχει το εγχείρημα Ευάγγελε, μια και ξέρω ότι στο πρόσφατο παρελθόν είχες μέγα θέμα με τις συνιστώσες. Είναι μια Ελιά χωρίς ρίζες και χωρίς καρπό, και ότι καρπό είχε τον κατέστρεψε ο μνημονιακός δάκος της συνενοχής στο διαρκές πολιτικό έγκλημα σε βάρος του λαού μας.

Το Ποτάμι άραγε από ποια πηγή αντλεί νερό και που εκβάλει; Εκεί στην Παιανία εξ  όσων γνωρίζω δεν υπάρχουν πηγές καθαρού και γάργαρου νερού. Τάχα μου άφθαρτα πρόσωπα κομιστές μιας φθαρμένης νοοτροπίας, μιας στάσης ζωής ικεσίας και στρογγυλέματος, μιας συμπόνιας για τους άλλους που περιορίζεται στα λόγια και στην ασφαλή απόσταση εικόνας πραγματικότητας, παρουσιαστή θέματος. Μόνο που δε μιλάμε για εκπομπή στο Μέγκα αλλά για πολιτικό φορέα που δεν μπορεί να ρετουσάρει τα κενά της ουσίας με καλό φωτισμό, λαμπερά πρόσωπα, μακιγιάζ και κοντινά πλάνα τάχα σκεπτομένων και προβληματισμένων σοφών της κοινωνικής, ακαδημαϊκής, επιχειρηματικής ζωής, της δημοσιογραφίας. Η Ελλάδα δεν αναζητά χαριτωμένους, ακίνδυνους ανθρώπους, φιλάνθρωπους, αναζητεί ρήξη με το παλιό, ανατροπή και πορεία σε ένα άλλο δρόμο δημοκρατίας, προόδου, κοινωνικής ευημερίας, προόδου με ανθρώπινο πρόσωπο, που θα υπηρετεί τις ανάγκες των πολλών και όχι τα συμφέροντα των λίγων.

Αλήθεια οι ηθικοί και φυσικοί συναυτουργοί στην διάλυση της Ελλάδας και στην προδοσία όλων των οραμάτων του δημοκρατικού προοδευτικού κόσμου για αλλαγή, ισονομία, δικαιοσύνη, εκείνοι που έκαναν κουρελόχαρτο το περίφημο κοινωνικό συμβόλαιο για να τυλίξουν τις φιλοδοξίες τους τι μπορούν να προσφέρουν στον τόπο πέρα από τη σιωπή και την απόσυρση τους .

Το Ποτάμι θα περάσει Σύριζα από την Ελιά και θα την παρασύρει στη λαοθάλασσα της ανατροπής, της αλλαγής, ενός άλλου κόσμου που είναι και απαραίτητος και εφικτός αν αγωνιστούμε γι αυτό. Το αύριο της κοινωνίας είναι στα χέρια όλων εμάς και κανείς δεν θα μας στερήσει αυτό το δικαίωμα με επικοινωνιακά κόλπα και κίβδηλα κατασκευάσματα.

Ο Δημήτρης Κλαράκης είναι δικηγόρος

πηγή: http://www.cretalive.gr/opinions/view/elia-chwris-rizes-kai-potami-chwris-nero/148511

Περί δημοκρατίας ο λόγος. Όταν τα καλά και συμφέροντα των ολίγων, βαφτίζονται δημόσιο συμφέρον

Περί δημοκρατίας ο λόγος.
Όταν τα καλά και συμφέροντα των ολίγων, βαφτίζονται δημόσιο συμφέρον

δημοκρατία

Έχει καταντήσει κοινοτυπία, ειδικά την τελευταία τριετία των μνημονίων, ακόμα και το πιο επαχθές για το λαό μέτρο να εξαγγέλλεται με την αόριστη επίκληση του δημοσίου συμφέροντος, τη διασφάλιση της δημοκρατίας και της ομαλότητας. Τελικά όμως τι είναι αυτό το αόριστο δημόσιο συμφέρον, ποιους εξυπηρετεί και πως τελικά εννοεί ο καθένας μας τη δημοκρατία. Πως εξειδικεύονται σήμερα όλες αυτές οι έννοιες στην καθημερινή πρακτική άσκησης της διακυβέρνησης του τόπου και ποιους εν τέλει εξυπηρετούν.
Δεν εντάσσεται άραγε στο δημόσιο συμφέρον η διαφάνεια, η χριστή διοίκηση, η πολιτική δεοντολογία και η λογοδοσια αξιωματουχων, όπως και η ανάγκη πλήρους ενημέρωσης των πολιτών για κρίσιμα ζητήματα, η κοινωνική δικαιοσύνη, η λήψη ορθών πολιτικών αποφάσεων, η οικονομική σταθερότητα κοκ. Με ποιο ορισμό του δημοσίου συμφέροντος άραγε ορίζεται ότι οι πολλοί θα θυσιάζονται για τους λίγους με την επίκληση όλως γενικόλογα κάποιας ποθούμενης δημοσιονομικής εξυγίανσης, η οποία τεκμηριώνεται με την επιστημονική και τεχνοκρατική τάχα αναφορά σε μπερδεμένους αριθμούς, συχνά μάλιστα, όπως πλειστάκις αποδείχθηκε, παραποιημένους προκειμένου να εκβιάσουν ένα συμπέρασμα. Δεν κομίζω γλαύκας εις Αθήνας, αλλά ο πιο εύκολος τρόπος να πει κανείς δημοσίως τεκμηριωμένα ψέματα είναι η επιλεκτική αναφορά σε μεμονωμένους αριθμούς και οικονομικά στοιχεία καταλήγοντας στην αποδοχή της γνωστής ρήσης «όπου ευημερούν οι αριθμοί, δυστυχούν οι άνθρωπο»..
Εν τέλει για ποια δημοσιονομική εξυγίανση μιλάμε, η οποία αποτελεί το υπέρτατο αγαθό χάριν του οποίου θυσιάζονται κοινωνικά δικαιώματα, όταν ενσυνειδήτως με τις ακολουθούμενες πολιτικές ωθούνται στο περιθώριο και τη φτώχεια μεγάλα στρώματα της κοινωνίας. Αν ως δημοσιονομική εξυγίανση ορίζουμε στην πράξη τη διάσωση μιας οικονομικής ελίτ και μερικών τραπεζών σε βάρος όλων ημών των υπολοίπων, αν η επιβίωση ορισμένων οικονομικών συμφερόντων εξυπηρετείται από το δικό μας οικονομικό – κοινωνικό θάνατο και ισοπέδωση, από την αποδόμηση της κοινωνίας, να με συγχωρείτε αλλά με κανένα τρόπο δεν το αποδέχομαι ως δημόσιο συμφέρον που πρέπει μάλιστα να υπηρετήσω πιστά και σιωπηλά. Δημόσιο συμφέρον δεν είναι τα καλά και συμφέροντα των λίγων όσο και να βαφτίζουν κάποιοι το κρέας ψάρι για να μας το σερβίρουν ως χριστιανικό νηστίσιμο πιάτο που πρέπει να φάμε αδιαμαρτύρητα.
Δημοκρατία είναι μήπως απλά κάθε τέσσερα χρόνια με πανηγυρικό τρόπο να στήνουμε παραβάν, κάλπες να διενεργούμε εκλογές, να τρέχουμε σε προεκλογικές συγκεντρώσεις? Εκεί εξαντλείται η δημοκρατία μας? Μήπως καταλήξαμε να επενδύσουμε όλη τη δημοκρατική μας προσήλωση στο να διασφαλίσουμε ένα απαραίτητο προαπαιτούμενο της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, τη σε τακτά διαστήματα προσφυγή στη λαϊκή βούληση με τη διενέργεια εκλογών, αλλά χάσαμε την ουσία? Μήπως θεοποιήσαμε τη διαδικασία αλλά απωλέσαμε το σκοπούμενο? Μήπως οι πληγές από τις εκλογές βίας και νοθείας του παρελθόντος, μεταπολιτευτικά μας έκαναν να ασχοληθούμε αποκλειστικά με τη διασφάλιση της ορθής, ανόθευτης εκλογικής διαδικασίας και χάσαμε το νόημα της πολιτικής και του δημοκρατικού πολιτεύματος?
Τι είναι η δημοκρατία χωρίς ένα μίνιμουμ κοινωνικό κράτος πρόνοιας, χωρίς διασφαλισμένα στην πράξη δημόσια δωρεάν αγαθά, χωρίς παιδεία, υγεία, πολιτισμό, ασφάλεια, δικαιοσύνη για όλους τους πολίτες. Τι δημοκρατία είναι εκείνη όπου για να ασκήσεις κατοχυρωμένα δικαιώματα και να έχεις πρόσβαση σε αυτονόητα κοινωνικά αγαθά πρέπει να έχεις ανάλογα μεγάλο πορτοφόλι? Μήπως θυμίζει περισσότερο το τιμοκρατικό σύστημα του Σόλωνα, όπου οι πολίτες κατατάσσονταν σε κατηγορίες ανάλογα με τα εισοδήματα τους και βάσει αυτών είχαν και αντίστοιχα δικαιώματα?
Η υπερφορολόγηση δεν είναι ίδιον δημοκρατικών καθεστώτων, περισσότερο αρμόζει ιστορικά σε απολυταρχικά, ανελεύθερα καθεστώτα. Να αναφέρω εν τάχει ένα παράδειγμα από την αρχαία Αθήνα κατά την εποχή της τυραννίας του Ιππία (επιγόνου του Πεισίστρατου). Ο Ιππίας φορολόγησε τα μπαλκόνια, τις εξωτερικές σκάλες που οδηγούσαν σε πρώτο όροφο, τις αυλές και όσες πόρτες σπιτιών άνοιγαν προς τα έξω. Χαρακτήρισε όλα τα προαναφερόμενα κρατική περιουσία και είπε στους δημότες ότι τους ανήκε μόνον ό,τι δεν εξείχε από το σπίτι τους. Οι δημότες αναγκάστηκαν τότε για να τα διατηρήσου, να τα αγοράσουν από το κράτος (και σήμερα αυτό ουσιαστικά δε μας ζητούν με την πολλαπλή φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας, να επαναγοράσουμε τα σπίτια μας).
Όλοι όσοι επικαλούνται σήμερα τη νομιμότητα και τη δημοκρατία για να νομοθετήσουν και εν συνεχεία εφαρμόσουν τα αντιλαϊκά και επαχθή μέτρα, εσκεμμένα ξεχνάνε πως σε μια δημοκρατία ο πολίτης δεν έχει μόνο φορολογικές υποχρεώσεις έχει και δικαιώματα, που οφείλει να του κατοχυρώνει το κράτος, παρέχοντας σε όλους την απρόσκοπτη πρόσβαση ασχέτως οικονομικής κατάστασης. Στις αστικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, όπως ανεπτύχθησαν στο δυτικό κόσμο ιδίως μετά τη γαλλική επανάσταση, ο άνθρωπος είναι πολίτης, φορέας δικαιωμάτων και υποχρεώσεων και ουχί υπήκοος, αντικείμενο εξουσίασης και υπερφορολόγησης. Ακόμα και στην πρώτη μορφή δημοκρατίας που γνώρισε ο κόσμος, την άμεση δημοκρατία στην Αθήνα των κλασικών χρόνων, υπήρχε κοινωνικό κράτος. Θυμηθείτε το βοήθημα (τον καθημερινό οβολό) υπέρ του αδυνάτου, τα θεωρικά (δωρεάν εισιτήρια για το θέατρο) κλπ. Τα αυτονόητα του 5ου πχ αιώνα σήμερα τίθενται εν αμφιβολία στο όνομα τάχα ποιας δημοκρατίας?
Ο υπέρτατος νόμος είναι το Σύνταγμα μας. Στο άρθρο 1 παρ.3 ορίζει: «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.». Είναι ο κυρίαρχος λαός, που τόσο συχνά τον επικαλέστηκαν οι πολιτικοί μας ταγοί σε πλατείες και μπαλκόνια κατά το πρόσφατο παρελθόν. Κατά συνέπεια ο πυρήνας της δημοκρατίας μας είναι ο λαός, το συμφέρον του οποίου πρέπει να εξυπηρετείται σε κάθε περίπτωση από την άσκηση των εξουσιών, αυτό είναι το υπέρτατο συμφέρον πάνω και πέρα από κάθε άλλο. Η δημοκρατία τελικά είμαστε όλοι εμείς ως ενεργοί και συνειδητοποιημένοι πολίτες, στο βαθμό που είμαστε.
Το Σύνταγμα μας άλλωστε περιέχει ένα πλήρες πλαίσιο διατάξεων που θεμελιώνουν το κοινωνικό κράτος ως βασική υποχρέωση για τους εκάστοτε νομοθετούντες και ασκούντες στο όνομα του λαού την εξουσία. Κάποιοι στις κορώνες περί νομιμότητας, δημοκρατίας, δημοσιονομικής εξυγίανσης με ελαφρά την καρδία παρακάμπτουν θεμελιώδιες υποχρεώσεις του κράτους που αποτελούν τους πυλώνες του δημοκρατικού πολιτεύματος. Αντί άλλων επιχειρημάτων όλως συνοπτικά θα αναφέρω ενδεικτικά ορισμένες διατάξεις του Συντάγματος που πρέπει όλοι να γνωρίζουμε και να υπερασπιζόμαστε:

– ‘Αρθρο 16: (Παιδεία, τέχνη, επιστήμη):
1. H τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Kράτους ……… 2. H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους ……….
-‘Αρθρο 17: (Προστασία της ιδιοκτησίας, απαλλοτρίωση)
1. H ιδιοκτησία τελεί υπό την προστασία του Kράτους……..
– Άρθρο 21 (Προστασία οικογένειας, γάμου, μητρότητας και παιδικής ηλικίας, δικαιώματα ατόμων με αναπηρίες)
1. H οικογένεια, ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους, καθώς και ο γάμος, η μητρότητα και η παιδική ηλικία τελούν υπό την προστασία του Kράτους….
3. Tο Kράτος μεριμνά για την υγεία των πολιτών και παίρνει ειδικά μέτρα για την προστασία της νεότητας, του γήρατος, της αναπηρίας και για την περίθαλψη των απόρων…….
-‘Αρθρο 22: (Προστασία της εργασίας)
1. H εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Kράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών…….
5. Tο Kράτος μεριμνά για την κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων, όπως νόμος ορίζει.
-‘Αρθρο 23: (Συνδικαλιστική ελευθερία)
Tο Kράτος λαμβάνει τα προσήκοντα μέτρα για τη διασφάλιση της συνδικαλιστικής ελευθερίας και την ανεμπόδιστη άσκηση των συναφών μ’ αυτή δικαιωμάτων …
-Αρθρο 24: (Προστασία του περιβάλλοντος)
1. Η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους και δικαίωμα του καθενός………..
‘Αρθρο 25: (Αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου, προστασία θεμελιωδών δικαιωμάτων)
1. Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους………

Ας έλθουμε στο σήμερα και την πραγματικότητα που βιώνουμε όλοι και ας την προσεγγίσουμε με ειλικρίνεια. Όταν η υπερφορολόγηση οδηγεί ουσιαστικά στη δήμευση της ατομικής μας περιουσίας, όταν η ανεργία βάζει στο περιθώριο το 1/3 των συνανθρώπων μας, όταν μεγάλες μερίδες του πληθυσμού αδυνατούν πλέον να εξασφαλίσουν τα στοιχειώδη, όταν το κράτος από υπηρέτης του λαού μετατρέπεται σε φορομπήχτη δυνάστη είναι λογικό η κοινωνία να αντιδρά και να αρνείται να πειθαρχήσει προκειμένου να διασφαλίσει την επιβίωση της. Σήμερα όλοι μας αναζητούμε ελπίδα, ένα διαφορετικό κόσμο που είναι και εφικτός αλλά και αναγκαίος.
Οι έλληνες δεν είναι τα κακομαθημένα παιδιά του νότου, που θέλουν όλη μέρα καφέ και διασκέδαση, ακριβά αμάξια και καθόλου δουλειά. Δεν είναι αυτή η δική μου εικόνα για το μέσο Έλληνα. Οι Έλληνες αποζητούν μια δουλειά από την οποία να μπορούν να ζούν με αξιοπρέπεια, ελευθερία, δημοκρατία και ένα αίσθημα ασφάλειας για το μέλλον. Αν όλα αυτά είναι λάθος τότε ας είμαστε το λάθος στην ιστορία.
Οι άνθρωποι της γενιάς μου, απολαύσαμε την ομαλότητα, ηρεμία και την ανάπτυξη που σε κάποιο βαθμό επιτεύχθηκε στη μεταπολίτευση. Σήμερα έχουμε καθήκον και ιστορική ευθύνη απέναντι στην κοινωνία και τους ανθρώπους της να μπούμε μπροστά στον αγώνα για την ανατροπή όλων αυτών των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, των μνημονίων που ισοπεδώνουν τις ζωές μας.
Όλοι μας, είτε σταματήσαμε στη βασική εκπαίδευση, είτε συνεχίσαμε τις σπουδές σε κάποιο από τα ελληνικά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, που σήμερα θέλουν να απαξιώσουν πλήρως, μορφωθήκαμε χάρη στα χρήματα όλων των ελλήνων πολιτών οι οποίοι με τους φόρους που κατέβαλαν εξασφάλισαν τις απαραίτητες υποδομές (κτίρια, συγγράμματα, καθηγητές) για να υπάρχει δημόσια δωρεάν παιδεία προσιτή σε όλους. Απέναντι σε αυτή την κοινωνία, έχουμε σήμερα μια ιστορική ευθύνη, να είμαστε παρόντες στις εξελίξεις και να τις καθορίσουμε με τις δράσεις μας, με το δημόσιο λόγο μας, τις παρεμβάσεις μας. Αλλαγή και ανατροπή με ανάθεση δεν μπορεί να υπάρξει.
Το αύριο μας ανήκει και πρέπει να το διαμορφώσουμε οι ίδιοι για το καλό της κοινωνίας, για να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες των πολλών, για να διασφαλιστεί η δημοκρατία με επίκεντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

Δημήτρης Κλαράκης

ΓΙAΝΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦAΚΗΣ- ΠΕΡΙ BLACKROCK

ΓΙAΝΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦAΚΗΣ- ΠΕΡΙ BLACKROCK

Πως είναι δυνατόν μια εταιρεία που δεν παράγει τίποτα, και που ιδρύθηκε σχετικά πρόσφατα (το 1998), να είναι ο βασικός μέτοχος του διεθνούς καπιταλισμού; Ο λόγος περί της Blackrock η οποία, όντως, έχει τις περισσότερες μετοχές στις μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου (π.χ. Citigroup, Bank of America, JP Morgan Chase), στα μεγαθήρια του τομέα ενέργειας (π.χ. Exxon Mobil και Shell), στην Apple, την McDonald’s, την Nestlé; Πού βρήκε τα 15 τρισεκατομμύρια δολάρια με τα οποία ελέγχει περισσότερες μετοχές, ομόλογα και παράγωγα από όλα τα hedge funds της υφηλίου μαζί;

Κατ’ αρχάς, να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Η Blackrock διαφέρει από την JP Morgan, την Deutsche Bank ή την Goldman Sachs. Όταν μια τράπεζα, όπως οι προαναφερόμενες, στοιχηματίζουν σε ένα παράγωγο, σε κάποιο ομόλογο ή σε μια μετοχή, αναλαμβάνουν ένα ρίσκο. Αν το στοίχημα δεν τους «κάτσει» τότε αναγκάζονται να καταγράψουν την απώλεια στα λογιστικά τους βιβλία. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο με την Blackrock τότε η καλή εταιρεία θα αποτελούσε δυναμίτη στα θεμέλια του καπιταλιστικού συστήματος. Δεν ισχύει όμως. Η «μαγκιά» του επιχειρηματικού μοντέλου της Blackrock είναι ότι δεν τις ανήκουν οι χάρτινοι τίτλοι των 15 τρις δολαρίων που προανέφερα. Τα χρήματα αυτά, και τους χάρτινους τίτλους, η Blackrock τα διαχειρίζεται εκ μέρους των πελατών της. Με άλλα λόγια, ό,τι απώλειες προκύπτουν επιβαρύνουν τους πελάτες της εταιρείας και όχι την ίδια την Blackrock. Το ίδιο και με τα κέρδη: τα εισπράττουν οι πελάτες της. Και πως κερδίζει η Blackrock; Από προμήθειες που χρεώνει τους πελάτες της χάσουν-κερδίσουν ως αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες συμβουλών, τις αναλύσεις κλπ.

Την Blackrock ελάχιστοι είχαν ακούσει πριν το Κραχ του 2008. Ο λόγος που η Blackrock έγινε γνωστή ήταν ότι, αντίθετα με τις εταιρείες αξιολόγησης κινδύνων (τις γνωστές Moody’s, S&P, Fitch), η Blackrock είχε μελετήσει τους κινδύνους του χρηματοπιστωτικού συστήματος καλύτερα. Παρόλο ότι ήταν από τις πρώτες εταιρείες που ασχολήθηκαν με (και συνέστησαν στην πελατεία τους να αγοράσουν) τοξικά παράγωγα (και συγκεκριμένα εκείνα που θελεμιώνονταν στα στεγαστικά δάνεια των πτωχότερων αμερικανών), αρκετά πριν το Κραχ η Blackrock άρχισε να κρούει τον κωδώνα του κινδύνου και να συνιστά στους πελάτες της να τα ξεφορτωθούν. Κάπως έτσι τα «μοντέλα» διαχείρησης του ρίσκου της Blackrock απέκτησαν καλή φήμη.

Κάπου εκεί, αρχίζει η σχέση της Blackrock με τις κυβερνήσεις της Ουάσινγκτον, των Παρισίων και του Βερολίνου. Πολιτικοί, όπως ο Πρόεδρος Ομπάμα και η Καγκελάριος Μέρκελ, είχαν χάσει τον ύπνο τους και είχαν ανάγκη συμβούλους εμπιστοσύνης που θα τους συμβούλευαν τι να κάνουν με την Κόπρο του Χρηματοπιστωτικού Συστήματος που κινδύνευε να τους πνίξει. Απευθύνθηκαν λοιπόν στην Blackrock μόνο κα μόνο επειδή:
(α) δεν αποτελούσε συστημικό κίνδυνο (αντίθετα με τράπεζες όπως η Citi και η Deutsche Bank) – καθώς, όπως εξήγησα πιο πάνω, ο κίνδυνος ήταν όλος στα χέρια των πελατών της Blackrock, και
(β) είχε πετύχει να προβλέψει κινδύνους που άλλοι είτε δεν είδαν είτε έκαναν ότι δεν είδαν.

Αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας Blackrock-κυβερνήσεων ήταν παχυλά εισοδήματα για την Blackrock και μια μορφή «νομιμοποίησης», στα μάτια των
«επενδυτών», των κυβερνητικών πολιτικών μετά το ξέσπασμα της Κρίσης.
Το πιο σκοτεινό μέρος της εμπλοκής της Blackrock με κυβερνήσεις εντοπίζεται στην Ευρώπη και, συγκεκριμένα, την «εργολαβία» που έδωσε η τρόικα στην Blackrock σχετικά με τις πτωχευμένες ελληνικές τράπεζες. Ουσιαστικά, οι πολιτικοί χρησιμοποίησαν την φήμη της Blackrock ως φύλλο συκής πίσω από το οποίο έκρυψαν την πραγματική ένδεια των τραπεζών. Θα θυμάστε ίσως τα πήγαινε-έλα των ανθρώπων της Blackrock στην Αθήνα. Την εποχή που σχεδιαζόταν το δεύτερο Μνημόνιο, η Blackrock είχε αναλάβει το «έργο» της μέτρησης των «μαύρων τρυπών» των ελληνικών τραπεζών. Το μαγικό ποσό τον 50 δις ευρώ δουλειά της Blackrock ήταν. Πάνω στους δικούς της υπολογισμούς αποφασίστηκε να δανειστεί το ελληνικό δημόσιο αυτό το ποσό από τον ESM, όταν στην πραγματικότητα οι μαύρες τρύπες ήταν υπερδιπλάσιες.

Οι άνθρωποι της Blackrock δεν είπαν ψέματα για τις μαύρες τρύπες. Απλά βασίστηκαν στα (ψευδή) στοιχεία που τους δόθηκαν, χωρίς να το πολυψάξουν το πράγμα – χωρίς να αμφισβητήσουν τις προβλέψεις της τρόικα για την εξέλιξη της ύφεσης, για το ποσοστό των μη εξυπηρετούμενων δανείων κλπ. Ως λογιστές, ήρθαν, μελέτησαν τα στοιχεία που τους έδωσαν και απήλθαν. Η ευθύνη για τον εγκληματικά κακό υπολογισμό βαρύνει απολύτως την ελληνική κυβέρνηση (των ανεκδιήγητων Παπαδήμου-Βενιζέλου), λιγότερο την τρόικα, και σχεδόν καθόλου την Blackrock.

ΥΓ. Προφανώς, το άρθρο τούτο το έγραψα λόγω της συζήτησης που ξεκίνησε με την «αποκάλυψη» ότι δύο καλοί συνάδελφοί μου, πανεπιστημιακοί αλλά και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, έχουν μετοχές στην Blackrock. Σκοπός του άρθρου ήταν να απαντήσει στο ερώτημα: «Τι εστί Blackrock;» Το έτερον ερώτημα περί αναντιστοιχίας μεταξύ της αριστερής ηθικής και της ιδιοκτησίας πλούτου γενικά και μετοχών σε εταιρείες όπως η Blackrock ειδικότερα, είναι μεγάλο και ταλανίζει την Αριστερά από τον 19ο αιώνα. Οι Αριστεροί είναι, έτσι κι αλλιώς, καταδικασμένοι να πριμοδοτούν, θέλοντας και μη, ένα σύστημα (αυτό της καπιταλιστικής αγοράς) το οποίο υποτίθεται ότι θέλουν να ανατρέψουν. Πράγματι, κι ένα γιαούρτι να αγοράσεις, συμμετέχεις στην κυκλική καπιταλστική διαδικασία παραγωγής και διανομής της υπεραξίας. Από αυτή την άποψη, αρνούμαι να εκφέρω γνώμη για τις επιλογές άλλων όσον αφορά την διαχείριση των οικονομικών τους υποθέσεων. Επί προσωπικού δηλώνω ότι μου προκαλεί αλλεργία το χρηματιστήριο και για αυτό δεν έχω αγοράσει ποτέ μετοχές – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κρίνω εκείνους που αγοράζουν ή διαθέτουν μετοχές. Όμως, έχω την ανάγκη να προσθέσω, δεν θεωρώ ηθικότερον το να διαθέτει βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ μετοχές στην Τράπεζα Πειραιώς ή στην Εθνική ή στην Alpha (τράπεζες που αποτελούν καρκίνωμα στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας) απ’ ότι στην Blackrock…

ΠΗΓΗ: http://www.koutipandoras.gr/article/104689/blackrock

Παρά Ανωνύμου του Έλληνος -Ελληνική Νομαρχία

Ελληνική Νομαρχία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια-
Elliniki Nomarchia s 439.JPG

Με τον τίτλο «Ελληνική Νομαρχία» φέρεται ένα κορυφαίο λόγιο έργο του ελληνικού προεπαναστατικού διαφωτισμού που συνέγραψε ο «Ανώνυμος Έλληνας» και εξέδωσε ο ίδιος, χωρίς ν΄ αποκαλύπτεται το πραγματικό όνομά του.

Γενικά

Πρόκειται για ένα έργο κειμήλιο σκέψης και εθνικής αφύπνισης, εθνεγερτικού χαρακτήρα που εκδόθηκε στην Ιταλία το 1806, περιλαμβάνοντας 266 σελίδες. Αφιερωμένο στον Ρήγα Βελεστινλή (1757-1798), το πρώτο κεφάλαιο αποτελεί έναν ύμνο προς την «ιερά ελευθερία», ενώ στη συνέχεια καυτηριάζει έντονα την τυραννία, την κοινωνική ανισότητα, το χρήμα, την κατάσταση του υπόδουλου ελληνικού έθνους, τους προύχοντες και το ιερατείο της εποχής, προβάλλοντας τέλος την αναγκαιότητα της εκπαίδευσης προς αποφυγή κυρίως της ξενοδουλείας.
Η Ελληνική Νομαρχία, μετά το εθνεγερτικό κήρυγμα του Ρήγα Βελεστινλή, αποτελεί, κατά τους ιστορικούς των νεοτέρων χρόνων τον σημαντικότερο πνευματικό κρίκο που οδήγησε στη δημιουργία της Φιλικής Εταιρείας και στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Συγγραφέας του έργου

Ο συγγραφέας του έργου παρά τις συστηματικές και επίμονες έρευνες μελετητών δεν έγινε ποτέ γνωστός και το πρόβλημα αυτό συνεχίζει μέχρι σήμερα ν΄ απασχολεί την ελληνική γραμματεία. Για το ποιος μπορεί να κρύβεται πίσω από την «Ανωνυμία του Έλληνα» έχουν προταθεί κατά καιρούς πολλά ονόματα όπως ο εξ Ιωαννίνων Σπυρίδων Σπάχος, ο Ιωάννης Κωλέττης, ο Κορίνθιος ιατρός Γεώργιος Καλαράς, ο Γεώργιος Γεννάδιος, ο Ιωάννης Δονάς, ο Διονύσιος Ταγιαπέρας, ο Δημήτριος Γκουζέλης, ο Κωνσταντίνος Οικονόμος, ο Χρ. Περαιβός κ.ά.

Το 1978 με κάποια ανακοίνωση στην Ακαδημία Αθηνών υποστηρίχθηκε ως συγγραφέας του έργου ο Α. Κοραής. Η άποψη όμως αυτή δεν φάνηκε να ευσταθεί από τα ακόλουθα βασικά σημεία: Στο αρχέτυπο κείμενο υφίστανται ορθογραφικά λάθη και πολλές αδόκιμες λέξεις, χωρίς φιλολογικό ύφος σε αντίθεση με τα έργα του Κοραή. Βασικό επίσης σημείο είναι ότι ο «Ανώνυμος» ζητά την άμεση έναρξη του Αγώνα, σε αντίθεση με τον Κοραή που υποστηρίζει ότι πρώτα το έθνος πρέπει να μορφωθεί και στη συνέχεια να διεκδικήσει την ελευθερία του.
Πάντως από το ίδιο το κείμενο διαφαίνεται ότι ο «Ανώνυμος» ήταν εγγράμματος, είχε διαβάσει αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, καθώς και εγκυκλοπαιδιστές της εποχής του γαλλικού διαφωτισμού, βαθιά επηρεασμένος από τον Ρήγα, γνώριζε πολύ καλά την Αυλή του Αλή Πασά, συνεπώς τα Ιωάννινα και μιλούσε επίσης γαλλικά και ιταλικά.

εδώ μπορείτε  να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο της Ελληνικής Νομαρχίας: http://users.uoa.gr/~nektar/history/3contemporary/hellenic_polity.htm

META TO SPIEGEL KAI TON A.ΣΑΜΑΡΑ ΤΩΡΑ Η SUDDEUTSCHE ZEITUNG – Oι Γερμανοί περιέλαβαν και τον “αναπληρωτή πρωθυπουργό”

Μετά τη αποδόμηση Α.Σαμαρά από τον Spiegel ο γερμανικός τύπος αποδομεί τώρα τον Ευάγγελο Βενιζέλο, δέιχνοντας μια θεαματική και οργανωμένη στροφή ενάντια στην συγκυβέρνηση. Προφανώς δεν πιστέυουν πια στην πολιτική τους βιωσιμότητα. Την “σκυτάλη” ανέλαβε η Süddeutsche Zeitung  Με τρόπο απόλυτα αιχμηρό σκιαγραφείται το πολιτικό προφίλ του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελου Βενιζέλου, από τον γερμανικό Τύπο. Εμφανίζεται να έχει πρωταγωνιστήσει σε «διακριτικό πραξικόπημα» εντός του κόμματος και να ρέπει προς έναν ανέξοδο λαϊκισμό. Συγκεκριμένα η γερμανική εφημερίδα, Süddeutsche Zeitung, όπως μεταδίδει η Deutstche Welle, αναφέρει: «Ο Ελληνας αντιπρόεδρος της κυβέρνησης έχει αποδείξει ότι μπορεί να αξιοποιεί προς το συμφέρον του ευαίσθητες καταστάσεις. Την καλύτερη του επίδοση σημείωσε το 2011, όταν ανέτρεψε τον αποδυναμωμένο πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου με ένα διακριτικό πραξικόπημα για να αναλάβει λίγο αργότερα την ηγεσία των Σοσιαλιστών». Το σχόλιο αναφέρεται περιληπτικά στο ιστορικό της εκλογικής αποδυνάμωσης του ΠαΣοΚ, επισημαίνοντας ότι το κόμμα βρίσκεται στα πρόθυρα της διάλυσης.  «Ο Βενιζέλος θέλει να το αποτρέψει αυτό και επειδή στον Μάιο επίκεινται δύο εκλογικές αναμετρήσεις βρίσκεται σε διάθεση προεκλογικού αγώνα. Με το αίτημα του να φύγει από την Τρόικα των εποπτών το ΔΝΤ, ο Βενιζέλος μιλά μέσα από την ψυχή των πολιτών…Ωστόσο, ο λαϊκισμός δεν επαρκεί για να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση και να σώσει το κόμμα», καταλήγει η Süddeutsche Zeitung.

Ποιος είναι ο Τόνι Νέγκρι που έβαλε φωτιές στη διαμάχη ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ για την τρομοκρατία

Ποιος είναι ο Τόνι Νέγκρι που έβαλε φωτιές στη διαμάχη ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ για την τρομοκρατία

Ποιος είναι ο Τόνι Νέγκρι που έβαλε φωτιές στη διαμάχη ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ για την τρομοκρατία

 

«Ο κατά φαντασίαν θεραπευμένος»-Εξευτελιστικό κείμενο από το Spiegel εναντίον του «ψεύτη» Α. Σαμαρά

Εξευτελιστικό κείμενο από το Spiegel εναντίον του «ψεύτη» Α. Σαμαρά
Εξευτελιστικό κείμενο από το Spiegel εναντίον του «ψεύτη» Α. Σαμαρά

 Σημεία του κειμένου

– Ο Σαμαράς είναι ψεύτης και εκτός πραγματικότητας.

– «Παίζει» δε με την αντιστροφή του Μολιερικού τίτλου «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» και τον αποκαλεί «Κατά φαντασίαν θεραπευμένο».

– Οι Βρυξέλλες πιστεύουν πως η Ελλάδα θα χρειαστεί 8-10 δισ. νέα βοήθεια.

– Η αισιοδοξία για την προεδρία είναι… πάτημα για νέες διεκδικήσεις της Αθήνας γράφουν οι Γερμανοί.

– «Η Ελλάδα παραμένει αυτό που ήταν: μια χώρα χωρίς κράτος».

Αναλυτικότερα

Δεν είναι η πρώτη φορά που το περιοδικό Spiegel παραληρεί κατά της Ελλάδας. Αλλά αυτή τη φορά δε μένει εκεί. Τα βάζει ευθέως με τον ίδιο τον Έλληνα πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά, τον οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ αποκαλεί ψεύτη και εκτός πραγματικότητας!

Δίπλα στη φωτογραφία του Έλληνα πρωθυπουργού, το γερμανικό περιοδικό έχει βάλει τον τίτλο «Ο κατά φαντασίαν θεραπευμένος».

Στο άρθρο εξαπολύει μια από τις… γνωστές του επιθέσεις στην Ελλάδα, που τη θεωρεί διαρκή ζητιάνο των Βρυξελλών.

Click4more: Γερμανικός Τύπος: Η Ελλάδα μας έχει στο χέρι με τη δραχμή!

Το Spiegel κάνει λόγο για στασιμότητα στο πεδίο της δημοσιονομικής εξυγίανσης, ενώ η μεγάλη… χολή έρχεται όταν αναφέρεται στη μετακίνηση του εντεταλμένου της γερμανικής κυβέρνησης για την ελληνογερμανική συνεργασία σε επίπεδο δήμων και κοινοτήτων, Χανς-Γιοάχιμ Φούχτελ, από το υπουργείο Εργασίας στο υπουργείο Αναπτυξιακής Βοήθειας.

Διερωτάται ο συντάκτης: «Η Ελλάδα, το πλήρες μέλος της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης, μία αναπτυσσόμενη χώρα; Μάλιστα ένα «αποτυχημένο κράτος»(failed state) όπως το Αφγανιστάν και σύντομα ίσως και το Πακιστάν;». Το Spiegel σημειώνει ότι η μετακίνηση του Φούχτελ αποτελεί ενδεχομένως μία σύμπτωση στις ανακατατάξεις που επέφερε ο σχηματισμός της νέας κυβέρνησης «μεγάλου συνασπισμού».

Ωστόσο, όπως επισημαίνει, αυτή η σύμπτωση «πέφτει στο μάτι» με αφορμή την ανάληψη της ευρωπαϊκής προεδρίας από την Ελλάδα την 1η Ιανουαρίου.

Το περιοδικό υπογραμμίζει ότι παράγοντες των Βρυξελλών εκτιμούν πως η Ελλάδα ενδέχεται να χρειαστεί από το 2015 ένα ακόμη πρόγραμμα βοήθειας 8 έως 10 δισ. ευρώ. «Ωστόσο, ο Αντώνης Σαμαράς υπόσχεται με αυτοπεποίθηση μία προεδρία «της ελπίδας», μιλώντας φυσικά για τη χώρα του, η οποία φέρει μαζί της για το διάστημα της εξάμηνης προεδρίας έναν θετικό απολογισμό».

Όπως σχολιάζει το γερμανικό περιοδικό, οι «θετικοί απολογισμοί» από ελληνικής πλευράς «εξυπηρετούν τις περισσότερες φορές ως πάτημα για την επόμενη διεκδίκηση –αυτή τη φορά μίας δεύτερης απομείωσης χρέους».

Spiegel: «Ο κατά φαντασίαν θεραπευμένος» ο Σαμαράς

Οι αρθρογράφοι του Spiegel πιστώνουν στην Ελλάδα τη βελτίωση ορισμένων οικονομικών δεικτών, ωστόσο καταλήγουν ότι «πίσω από αυτούς τους αριθμούς η Ελλάδα παραμένει αυτό που ήταν: μία χώρα χωρίς κράτος, τουλάχιστον χωρίς αποτελεσματικό κράτος».

Όπως επισημαίνεται, όποιος έχει σαφή εικόνα της διοίκησης, της δικαιοσύνης και της πολιτικής στην Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει να αμφιβάλλει ότι η Ελλάδα θα εξυγιανθεί κάποτε».

Πηγή: www.myreview.grwww.newsit.gr– http://www.ertopen.com/eidiseis/item/12452-exeytelistiko-keimeno-apo-to-spiegel-enantion-toy-%C2%ABpseyth%C2%BB-a-samara#.Usr3OtJdXh5

Νόμος και τάξη

Νόμος και τάξη

Νόμος και τάξη

Του Δημήτρη Κλαράκη

Ιστορική τομή στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία αποτελεί κατόπιν λαϊκής επιταγής, αγώνων, επαναστάσεων, το πέρασμα από την απόλυτη, ελέω θεού μοναρχία, στη συνταγματική μοναρχία. Κομβικό σημείο υπήρξε η Γαλλική Επανάσταση του 1789.
Η Γαλλική Επανάσταση του 1789 κατάργησε την απόλυτη μοναρχία στην Γαλλία γκρεμίζοντας το φεουδαρχικό σύστημα. Ενέπνευσε τους λαούς όλης της Ευρώπης να παλέψουν ενάντια στην εκμετάλλευση και την απολυταρχική μοναρχία, αποτελώντας το έναυσμα για τον ξεσηκωμό στην Ισπανία, την Ιταλία και την Ελλάδα. Η επανάσταση οργανώθηκε από την ανερχόμενη αστική τάξη, η οποία εμπνευσμένη από τα κηρύγματα των Διαφωτιστών και με κεντρικό σύνθημα το τρίπτυχο «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη», θέλησε να περιορίσει την απόλυτη και απεριόριστη μοναρχική εξουσία μετατρέποντάς την αρχικά σε συνταγματική και εν συνεχεία καταργώντας την.
Η Γαλλική Επανάσταση ενέπνευσε την ελληνική επανάσταση του 1821 και αποτελεί το πρόπλασμα για τα γεγονότα που οδήγησαν στην ιστορικά αποκαλούμενη επανάσταση της τρίτης Σεπτεμβρίου 1843. Με τον όρο επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου περιγράφονται τα γεγονότα του 1843, τα οποία κατέληξαν στην παραχώρηση συντάγματος από τον Όθωνα και στη μετάβαση της Ελληνικής πολιτείας από την απόλυτη μοναρχία στη συνταγματική μοναρχία. Τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο έγιναν οι εκλογές του 1843 και οι εκλεγμένοι πληρεξούσιοι συγκρότησαν την συνταγματική Εθνική Συνέλευση που είχαν απαιτήσει όσοι έλαβαν μέρος στην επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου και συνέταξαν Σύνταγμα, το οποίο υπέγραψε ο Όθωνας. Από τότε η πλατεία των Ανακτόρων μετονομάστηκε σε Πλατεία Συντάγματος.
Η μετεξέλιξη της απόλυτης σε συνταγματική μοναρχία αποτέλεσε το πρώτο βήμα στην μακρόχρονη και επίπονη διαδρομή αγώνων, ζυμώσεων και κοινωνικών ανακατατάξεων μέχρι την επικράτηση του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος.
Γιατί είναι τόσο σημαντική λοιπόν η ύπαρξη συντάγματος και νόμων σε μια πολιτεία. Πολύ απλά ο νόμος εξ ορισμού θέτει όρια, κανόνες και κατά συνέπεια περιορίζει κάθε μορφή απόλυτης εξουσίας και επιβολής. Κάθε κοινωνική σχέση, μηχανισμός, δικαίωμα, υποχρέωση καθορίζονται, υπάγονται και ρυθμίζονται από ένα προκαθορισμένο πλαίσιο αρχών που ακόμα και αν έχει ατέλειες περιορίζει στα πρώιμα στάδια, αποτρέπει σε οργανωμένες δημοκρατικές κοινωνίες, την ασυδοσία του ισχυρού παρέχοντας έτσι αναπόφευκτα μια ελάχιστη προστασία για τα πιο ανίσχυρα τμήματα του εποικοδομήματος . Αυτή είναι και η αιτία που ιστορικά ανέκαθεν οι αδύναμοι, οι ανερχόμενες κοινωνικές ομάδες και τάξεις απαιτούσαν την θέσπιση νόμων απέναντι στην εκάστοτε ολιγαρχική ελίτ που τους εξουσίαζε και τους καταπίεζε βάζοντας όρια και φραγμούς στην εξουσία της.
Για το λόγο οι μονάρχες σφόδρα αντέδρασαν στη μετατροπή της εξουσίας τους σε συνταγματική, αν και ουσιαστικά είχαν εξαιρετικά ευρύ φάσμα εξουσιών αλλά δεν διέθεταν πλέον τον απόλυτο, ανεξέλεγκτο και ανέλεγκτο έλεγχο του κράτους και της κοινωνίας, το προνόμιο της ελέω θεού βασιλείας. Όσο όμως θεσπίζονταν νόμοι τόσο η πλειοψηφία των πολιτών πίεζε δυναμικά για ακόμα δικαιότερους και δημοκρατικότερους θεσμικούς κανόνες, για μεγαλύτερη συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων και στη συνδιαμόρφωση των νόμων. Από το Λουδοβίκειο «το κράτος είμαι εγώ», μεταβαίνουμε σταδιακά με λαϊκούς αγώνες στο κράτος των θεσμών, στο κράτος δικαίου όπου η εξουσία πηγάζει από το λαό και ασκείται υπέρ αυτού.
Σήμερα θεωρείται δεδομένο και κεκτημένο δικαίωμα ότι μια ευνομούμενη και δημοκρατική πολιτεία οφείλει να θεσπίζει νόμους με άξονα τη διασφάλιση της δικαιοσύνης, ισονομίας, προστασίας των αδυνάμων προκειμένου να επιτευχθεί η κοινωνική ειρήνη. Ο νόμος αποτελεί το βασικό θεσμικό μηχανισμό αποφόρτισης των κοινωνικών εντάσεων, απόσβεσης των κραδασμών από τα αντικρουόμενα συμφέροντα, που υπάρχουν αναπόφευκτα σε κάθε μορφής κοινωνία, δια της υπαγωγής τους σε γενικούς και αφηρημένους κανόνες που προβλέπουν δικαιώματα, υποχρεώσεις, δικλείδες ασφαλείας και τρόπο τομής των διαφορών ώστε να αποτρέπονται οι αδικίες, αυτοδικίες και το αποκαλούμενο δίκαιο του ισχυρού.
Ο νόμος μεταφέρει στην κοινωνία το ξεκάθαρο μήνυμα ότι δεν επικρατούν ανεξέλεγκτες συνθήκες ζούγκλας αλλά όλοι οι πολίτες, ακόμα και οι πιο ισχυροί, οφείλουν να κινούνται εντός αυτού το προαποφασισμένου πλαισίου. Ο Σωκράτης πίνοντας το κώνειο και αρνούμενος τη βοήθεια των μαθητών του να δραπετεύσει, αποφεύγοντας μια άδικη τιμωρία, με τη στάση του σηματοδότησε ακριβώς αυτό: η εφαρμογή και τήρηση των νόμων μιας δημοκρατικής πολιτείας από όλους αποτελεί υπέρτερο αγαθό που πρέπει να διασφαλιστεί έναντι μιας μεμονωμένης περίπτωσης στρεβλής και άδικης εφαρμογής του, ακόμα και αν αφορά στο μεγάλο φιλόσοφο Σωκράτη.
Φυσικά ο νόμος, ως ανθρώπινη κατασκευή δεν είναι τέλειος. Αποτελεί συγκερασμό και αποτύπωση των κυρίαρχων κοινωνικών συσχετισμών της εκάστοτε περιόδου κατά το χρόνο θέσπισης του και ως εκ τούτου έχει σαφή κατεύθυνση τη διαφύλαξη της καθεστηκυίας τάξης τα συμφέροντα της οποίας και διασφαλίζει. Σε μια κοινωνία πχ με εξαιρετικά ανεπτυγμένη την μέση και ανώτερη αστική τάξη είναι λογικό οι βασικές αρχές που διέπουν το νομοθετικό πλαίσιο να κινούνται σε ένα φιλελεύθερο πεδίο διότι αυτή είναι η κοινωνικά επικρατούσα τάση. Ο νόμος δεν είναι αποκομμένος από τις κοινωνικές διεργασίες, την οικονομική δυναμική, τα ποικίλα ιστορικά γεγονότα τουναντίον επιχειρεί να συγκεράσει και να αποτυπώσει το κοινωνικό γίγνεσθαι σε ένα ελάχιστο επίπεδο συναίνεσης των μελών μιας κοινωνίας με αναφορά στο κυρίαρχο ταξικό, οικονομικό, κοινωνικό πλαίσιο αρχών και αξιών.
Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές φορές η εκδηλούμενη δυσαρέσκεια εκ μέρους μεγάλης μερίδας των πολιτών απέναντι σε ένα συγκεκριμένο φορτισμένο οικονομικοπολιτικά νόμο, δεν αποτυπώνει απλά μια μορφή παραβατικότητας, άρνησης συμμόρφωσης αλλά ουσιαστικά αποτυπώνει την αλλαγή των υφισταμένων κοινωνικών συσχετισμών, την απουσία του μίνιμουμ της συναίνεσης και αποτελεί κοινωνικά, ιστορικά αφετηρία αλλαγών.
Για παράδειγμα στην Ελλάδα η μεγάλη αντίδραση στο νόμο για το περίφημο χαράτσι της ΔΕΗ, καθώς και σε σειρά άλλων μνημονιακών μέτρων λιτότητας, πλέον όλων των άλλων μηνυμάτων εξέπεμψε τη σαφή ιστορικά προειδοποίηση προς το σύστημα εξουσίας πως η αποκαλούμενη μεσαία αστική τάξη, που στήριξε όλο το μεταπολιτευτικό οικοδόμημα, έπαυε πλέον να συναινεί στη διατήρηση του παγιωμένου status καθώς δεν ήταν σε θέση να εξυπηρετήσει τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα της. Με άλλα λόγια η συρρίκνωση των εισοδημάτων της μεσαίας αστικής τάξης, σε όλη το φάσμα διαστρωμάτωση της (από τα ρετιρέ των εισοδημάτων ως το μικρομεσαίο), η απώλεια κατοχυρωμένων επί δεκαετίες εργασιακών δικαιωμάτων, η κατάρρευση του κοινωνικού κράτους οδήγησαν αφενός στη φτωχοποίηση της και αφετέρου τη μετέτρεψαν σε δυναμική και κρίσιμη μάζα μιας μεγάλης ανατροπής συσχετισμών και αντιλήψεων στην Ελληνική κοινωνία που το πιθανότερο θα εκφραστεί πανηγυρικά και στις κάλπες.
Στη χώρα μας, όπου η παροχή υπηρεσιών υπήρξε πυλώνας της οικονομίας και η βιομηχανική παραγωγή είχε συρρικνωθεί από δεκαετίες, τον ιστορικό ρόλο της εργατικής τάξης καλείται να διαδραματίσει στην παρούσα συγκυρία η μεσαία αστική τάξη του εμποροϋπαλλήλου, του μικρομεσαίου επιχειρηματία, του ελεύθερου επαγγελματία, του αυταπασχολούμενου με μπλοκάκι παροχής υπηρεσιών. Από τον παραδοσιακό χειρονάκτη εργάτη του εργοστασίου έχουμε μεταβεί στον «εργάτη» του γραφείου, του υπολογιστή, του πανεπιστημιακού πτυχίου, της μικρής επιχείρησης, της παροχής υπηρεσιών.
Η μεσαία αστική τάξη έχει πληγεί περισσότερο από κάθε άλλη στον πυρήνα της τα τελευταία τρία μνημονιακά χρόνια και αυτή καλείται να αναλάβει τις ευθύνες της και να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά καθορίζοντας την πορεία της χώρας για τα επόμενα 30-40 χρόνια. Ίσως δεν διαθέτει την απαραίτητη ιδεολογική και ταξική συνείδηση, καθώς περισσότερο διαμορφώθηκε ως συνέπεια του ακολουθούμενου φιλελεύθερου καπιταλιστικού οικονομικού μοντέλου και λιγότερο ζυμώθηκε σε πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο παρά ταύτα σήμερα σηκώνει στους ώμους της την μεγάλη ευθύνη για μια σειρά από κρίσιμες επιλογές που αργά ή γρήγορα θα κληθεί να πάρει.
Ας ελπίσουμε να επιδείξουμε όλοι την ωριμότητα, τη σοβαρότητα και την αγωνιστική διάθεση που απαιτούν οι καιροί για να διασφαλίσουμε ένα καλύτερο αύριο, διαφορετικό από το χθες σε μια κοινωνία δικαίου, ισότητας και δημοκρατίας.

πηγή: http://www.candianews.gr/2014/01/05/%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%AC%CE%BE%CE%B7/

Η επανεθνικοποίηση της Ε.Ε.

Η επανεθνικοποίηση της Ε.Ε.

Giannis-Varoufakis1

http://www.protagon.gr

Γιάνης Βαρουφάκης

Πριν από μερικές βδομάδες, ο ευρωπαϊστής François Heisbourg, πρόεδρος του (γαλλικού) Διεθνούς Ιδρύματος Στρατηγικών Σπουδών, δημοσίευσε το «Τέλος του Ευρωπαϊκού Ονείρου» (La Fin du Rêve Européen). Χωρίς περιστροφές, γράφει: «Το όνειρο έγινε εφιάλτης. Καιρός να αποδεχθούμε ότι η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση απειλείται από το ευρώ. Ήταν λάθος μας να πιστέψουμε ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε ομοσπονδιακές δομές για να σώσουμε ένα νόμισμα. Τα χρήμα πρέπει να εξυπηρετεί τις πολιτικές δομές. Όχι το αντίθετο.».

Ανεξάρτητο αν έχει δίκιο ή όχι, μόνο και μόνο ότι τέτοιες φωνές ακούγονται στον πυρήνα της Ευρώπης από τέτοιες προσωπικότητες σηματοδοτεί κάτι σημαντικό. Μια στροφή που προαναγγέλλει αυτό που έρχεται: τη σταδιακή επανεθνικοποίηση των κεντρικών πολιτικών της ΕΕ και την αποδόμηση του πυρήνα της.

Το ότι ο κ. Heisbourg δεν είναι φωνή βοώντος είναι προφανές σε όποιον παρακολουθεί τον δημόσιο διάλογο στη Γαλλία και, γενικότερα, στη Β. Ευρώπη. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση του Ιδρύματος Pew, το 61% των Γάλλων συμφωνούν μαζί του δηλώνοντας ότι εναντιώνονται στην ιδέα της περαιτέρω ευρωπαϊκής «ολοκλήρωσης» και ζητούν επιστροφή εξουσιών στο Παρίσι. Δεν είναι άνευ σημασίας ότι σε αυτό το ρεύμα ενώνουν τις φωνές τους ακραίοι (έως πρότινος) φεντεραλιστές. Π.χ. ο Jacques Attali, τέως Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανοικοδόμησης και Ανάπτυξης (και πρώην υπουργός του Προέδρου Μιτεράν) δήλωσε, πριν τρεις βδομάδες, πως η οικονομική πολιτική της ΕΕ δημιουργεί συνθήκες στη Γαλλία που θυμίζουν εκείνες που έφεραν στην εξουσία τους Ναζί το 1933 και που, σήμερα, ενισχύουν τη Μαρίν Λε Πεν. Πιο συγκροτημένος (στη σκέψη του) ένας άλλος πρώην υπουργός του Μιτεράν (και νυν Γερουσιαστής), ο Jean-Pierre Chevènement συγκρίνει τη σημερινή Γαλλία με τη Γαλλία της Ύφεσης που δημιούργησε η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Pierre Laval την περίοδο 1934-5, λίγο πριν αποδομηθεί ο Κανόνας του Χρυσού, προειδοποιώντας παράλληλα ότι, υπό τις σημερινές πολιτικές, η Γαλλία, και βέβαια η Ευρωπαϊκή Περιφέρεια, είτε θα αυτονομηθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση είτε θα μετατραπεί σε μια απέραντη, θλιβερή έρημο.

Στο μεταξύ, στην Ιταλία, ο γνωστός και μη εξαιρετέος Romano Prodi, τ. πρωθυπουργός και τ. Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, χαρακτηρίζει τις ασκούμενες από την ΕΕ πολιτικές «αποτυχημένες», αμφισβητεί ότι είναι δυνατόν η ΕΕ να επιστρέψει στην αρχή της ισότητας μεταξύ ανεξάρτητων κρατών, και προτείνει κοινό μέτωπο Ιταλίας, Ισπανίας και Γαλλίας εναντίον της Γερμανίας, της Ολλανδίας και της Φινλανδίας (την ώρα που προβλέπει ότι θα φοβηθούν να συνάψουν ένα τέτοιο μέτωπο).

Το ότι πολιτικοί και σχολιαστές από τις ελλειμματικές χώρες αντιδρούν με μελανές προβλέψεις στη συνεχιζόμενη αδιαλλαξία των πλεονασματικών χωρών δεν ξαφνιάζει. Αυτό όμως που ξαφνιάζει είναι το γεγονός πως μαζί τους συμφωνούν και οι ενεργοί πολιτικοί των πλεονασματικών χωρών. Πρόσφατη έκθεση της ολλανδικής κυβέρνησης καταλήγει στο εξής αξιοσημείωτο συμπέρασμα. «Η εποχή της όλο-όλο-και-πιο-συνεκτικής ένωσης σε κάθε τομέα αποτελεί παρελθόν». Στο πλαίσιο συνολικής επισκόπησης των πολιτικών της ΕΕ, η έκθεση κάνει λόγο για «επανεθνικοποίηση ολόκληρων σφαιρών πολιτικής», από την κοινωνική πολιτική έως την πολιτική για το νερό, την ενέργεια, τους ιχθυότοπους κ.ο.κ.

Η έκθεση της ολλανδικής κυβέρνησης, που ξεκάθαρα αναφέρεται στην επανεθνικοποίηση της ΕΕ και στην αναδίπλωση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, αποτυπώνει όχι απλά απόψεις. Αποτυπώνει πράξεις. Όποιος καλοπροαίρετος αναλυτής ρίξει μια προσεκτική ματιά στην «τραπεζική ενοποίηση» που πρόσφατα αποφασίστηκε, θα φρίξει αναγνωρίζοντας ότι, πίσω από τον μανδύα της «ενοποίησης» των τραπεζικών συστημάτων, η πραγματικότητα δεν είναι άλλη από έναν επικίνδυνο συνδυασμό: (α) απολύτως εθνικών τραπεζικών συστημάτων, και (β) κοινών δομών που οδηγούν (μέσω της επιβολής του κυπριακού μοντέλου αντιμετώπισης τραπεζικών κρίσεων) στην περαιτέρω συρρίκνωση της τραπεζικής πίστης γενικά και στην Περιφέρεια ειδικότερα.

Γιατί προέβησαν σε πλήρη επανεθνικοποίηση των τραπεζικών συστημάτων, αντί για την τραπεζική ενοποίηση που υπόσχονταν; Πολύ απλά επειδή η Γερμανία επέβαλε στους υπόλοιπους εταίρους δύο αρχές: (1) Κανείς μη γερμανός γραφειοκράτης ή πολιτικός δεν θα μπορεί να αποφασίζει το κλείσιμο γερμανικής τράπεζας, και (2) καμία μη γερμανική τράπεζα δεν θα ανακεφαλαιοποιείται με κονδύλια που εγγυάται, έστω και κατά ένα μικρό ποσοστό η Γερμανία.

Κάπως έτσι συμφωνήθηκε μια «Ευρωπαϊκή Τραπεζική Ένωση» που αναιρεί τον τίτλο της – που στην ουσία επανεθνικοποιεί πλήρως τα τραπεζικά συστήματα και ενισχύει (αντί να ακυρώνει) τον θανάσιμο εναγκαλισμό τραπεζικών ζημιών και δημόσιου χρέους. Πρόκειται για μια πρώτη «γεύση» αυτού του έρχεται:

Ουσιαστική επανεθνικοποίηση όλων των σφαιρών πολιτικής στο πλαίσιο της ΕΕ,

  1. Προπαγανδιστική παρουσίαση του τέλους της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης ως… συνέχιση της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης.
  2. Συνεχιζόμενη επέκταση των συνόρων της ΕΕ, με την είσοδο σε αυτήν νέων χωρών (όπως η Αλβανία, η Σερβία κ.λπ.), την ώρα που ο πυρήνας της ΕΕ αποδομείται, αποσαθρώνεται, καταρρέει. (Όπως περίπου γινόταν και στα τελευταία στάδια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας).

πηγή: http://ecoleft.gr

Καταδικάζοντας τη βία που μας συμφέρει

Φαήλος Κρανιδιώτης

Η βία δεν αρέσει στον Άδωνι Γεωργιάδη. Και φροντίζει να το διαλαλεί ζητώντας μάλιστα απο όλους να την καταδικάσουν, απο όπου κι αν προέρχεται. Ο ίδιος όμως ακόμα να καταδικάσει την προτροπή σε βία του φίλου του, δικηγόρου του και σύμβουλου του, πρώην βουλευτή του ΛΑΟΣ και νυν πολιτευτή της ΝΔ, Θανάση Πλεύρη.

Στη Ελλάδα των μνημονίων, του Α. Σαμαρά, του Ε. Βενιζέλου, του Α. Γεωργιάδη, του Σ. Κεδίκουγλου και του Γ. Μουρούτη, γίνεται πρώτο θέμα σε εφημερίδες, sites και κανάλια, το γιαούρτωμα του Άδωνι Γεωργιάδη, της τηλε-περσόνας συζύγου του Ευγενίας Μανολίδου και του κολλητού, ο οποίος μερικούς μήνες μετά θα φορέσει χειροπέδες, Χάρη Τομπούλογλου, μια νύχτα στην Νέα Φιλαδέλφεια.

Αγανακτισμένοι τηλεσχολιαστές απαιτούν την καταδίκη της βίας από «όπου κι αν προέρχεται» καθώς το γιαούρτι απειλεί να καταστρέψει τις δομές της ελληνικής κοινωνίας. Η ατάκα, συνοδευόμενη από το τσιτάτο «χωρίς αστερίσκους» γίνεται trend και αγαπημένο «μότο» Νεοδημακρατών, Πασόκων, αρθρογράφων, σχολιαστών, τηλεμαιντανών.

Η βία του γιαουρτιού είναι καταδικαστέα και χωρίς αστερίσκους στην νέα Ελλάδα. Η βία του ακροδεξιού όμως όχι. Κανείς απο όλους τους παραπάνω δεν βρήκε να πει λέξη για τον Θανάση Πλεύρη που οραματίζεται να χυθεί πακιστανικό, αφγανικό, συριακό αίμα στον Έβρο και στο Αιγαίο.

Σε αντίθεση με το… καταδικαστέο και χωρίς αστερίσκους γιαούρτωμα του Άδωνι, κανείς στη προκειμένη περίπτωση δεν αισθάνεται την ανάγκη να καταδικάσει οτιδήποτε. Όπως ακριβώς συνέβη και μετά την αποκάλυψη απο το Hot Doc, της εντολής του Αρχηγού της Αστυνομίας για άσκηση βίας στους μετανάστες. Οι αναφορές, οι καταγγελίες και διηγήσεις ξυλοδαρμών και βιασμών δεν απασχολούν τα δελτία. Δεν απασχολούν τα social media. Δεν απασχολούν τους αγανακτισμένους με το γιαούρτι αρθρογράφους. Δεν απασχολούν τον Άδωνι. Δεν απασχολούν τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη. Δεν απασχολούν τον πρωθυπουργό.

Γιατί άλλωστε να τους απασχολήσει; Αυτή η βία ίσως να φέρνει ψήφους που είναι έτοιμες να φύγουν προς την Χρυσή Αυγή. Αυτή η βία σίγουρα δεν κόβει ψήφους από τους «ακραίους» του ΣΥΡΙΖΑ. Καταδικάζεις ποτέ κάτι που σε ευνοεί και σε συμφέρει;

Καταδικάζεις ποτέ τον ίδιο σου τον εαυτό;

Η εντολή του αρχηγού της αστυνομίας είναι μια εντολή που θα την έδινε ίσως κι ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Άλλωστε, εκείνος ήταν που υποσχέθηκε ότι θα εκδιώξει όλα τα αλλοδαπά νήπια από τους παιδικούς σταθμούς. Άλλωστε, εκείνος ήταν που έδωσε τη γραμμή της «μηδενικής ανοχής» και της «αποτροπής». Και τι σημαίνει αποτροπή; Το είπε ο Θανάσης Πλεύρης, σε εκδήλωση εθνικιστών που διοργάνωσε το περιοδικό Patria. Αυτός, ο πολιτευτής του ΛΑΟΣ και τώρα της Νέας Δημοκρατίας. Αυτός ο γιός του ακροδεξιού υμνητή του Μεταξά, Κ. Πλεύρη. Αυτός, ο κολλητός, ο δικηγόρος και σύμβουλος του σταρ της συγκυβέρνησης, Άδωνι Γεωργιάδη: «Πρέπει να χυθεί αίμα στα σύνορα».

Ούτε αυτή όμως η προτροπή σε βία στάθηκε ικανή για να κάνει τους κυβερνώντες και τους φίλους τους να ζητήσουν την καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται. Ο λαλίστατος Άδωνις Γεωργιάδης και ο σε πλήρη ετοιμότητα Σίμος Κεδίκογλου, δεν είπαν ακόμη κουβέντα. Η Συγγρού δεν αισθάνθηκε στην προκειμένη περίπτωση την ανάγκη να εξετάσει έστω το ενδεχόμενο διαγραφής του Θ. Πλεύρη, όπως έκανε για τις περιπτώσεις Λιάπη και Τομπούλογλου. Οι πλαστές πινακίδες και τα 25 χιλιάρικα μίζα ειναι πιο βίαια απο ότι το «αίμα στα σύνορα» μάλλον.

Ο αρχηγός της Αστυνομίας είναι ακόμα στη θέση του. Το ίδιο και ο σύμβουλος του κ. Γεωργιάδη. Στη θέση τους βρίσκονται και οι λοιποί και ψάχνουν το επόμενο γιαούρτι που θα τους δώσει το δικαίωμα να απαιτήσουν πάλι να καταδικάσουμε τη βία από όπου προέρχεται και χωρίς αστερίσκους.

Κασσιανός Τζέλης

http://www.koutipandoras.gr/article/102704/katadikazontas-ti-poy-mas-symferei

Αρέσει σε %d bloggers: