Πού πηγαίνει η ΔΗΜΑΡ;

ΔΗΜΑΡ_1_12_13

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΠΑΚΟΣ

Στις 13 Δεκεμβρίου ξεκινά το συνέδριο της ΔΗΜ.ΑΡ. Η «Αυγή» ζήτησε τις απόψεις στελεχών της Δημοκρατικής Αριστεράς αλλά και τις απόψεις άλλων στελεχών, που προέρχονται από τον χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς, για τα κρίσιμα θέματα της πολιτικής συγκυρίας. Ο διάλογος αυτός θα συνεχιστεί και τις επόμενες ημέρες.

1. Ποια είναι σήμερα η προοπτική της ΔΗΜ.ΑΡ., μετά την αποχώρησή της από την κυβέρνηση και τις διαφορετικές απόψεις, που εκφράζονται στο εσωτερικό της για τις συμμαχίες του κόμματος; Πώς κρίνετε την πρόταση για επιστροφή στην κυβέρνηση;

2. Η αντίθεση ανάμεσα στις δυνάμεις του Μνημονίου και τις αντιμνημονιακές δυνάμεις έχει εξαλειφθεί; Εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα και σε ποιο βαθμό; Μπορεί η διαφορά Μνημόνιο – αντιμνημόνιο να αποτελέσει στοιχείο πολιτικής σύγκλισης;

3. Φαίνεται ότι διαμορφώνονται δύο πόλοι εξουσίας, ο ένας με επίκεντρο τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ και ο άλλος με επίκεντρο τον ΣΥΡΙΖΑ. Ποια είναι τα περιθώρια για τη συγκρότηση ενός τρίτου πόλου από κεντροαριστερές δυνάμεις και ποιες; Σε ποια προγραμματική βάση μπορεί να γίνει και ποια πολιτική συμμαχιών πρέπει να έχει έναντι της Ν.Δ. και του ΣΥΡΙΖΑ;

4. Η Ευρώπη, με επιβολή των γερμανικών απόψεων της σκληρής λιτότητας στη διαχείριση της κρίσης, φαίνεται να μεταβάλλει τη φυσιογνωμία της. Πώς πρέπει να αντιμετωπίσουν το θέμα της Ευρώπης οι δυνάμεις της Αριστεράς αλλά και μια ενδεχόμενη κυβέρνηση της Αριστεράς;

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΠΑΓΕΩΡΓΟΣ (συντονιστής Αριστερής Προοπτικής): Η ΔΗΜ.ΑΡ. εχει κενό στρατηγικής

1.Η επιλογή για συμμετοχή -και όχι η αποχώρησή της- στην κυβέρνηση Σαμαρά, υπήρξε καθοριστική.

Η ΔΗΜ.ΑΡ. αυτοπαγιδεύθηκε στην υλοποίηση ενός ακραία νεοφιλελεύθερου προγράμματος.

Για έναν χρόνο, η ΔΗΜ.ΑΡ. λειτούργησε ως άλλοθι στην εφαρμογή ενός προγράμματος, που διαλύει την κοινωνία, χωρίς ουσιαστική παρέμβαση στη χάραξη της κυβερνητικής πολιτικής.
Σήμερα, είναι εμφανές ότι η ΔΗΜ.ΑΡ. έχει κενό στρατηγικής. Δεν είναι εύκολα ορατή «η επόμενη ημέρα».

Η ΔΗΜ.ΑΡ. έχει να διαλέξει ανάμεσα σε δύο δρόμους. Ο πρώτος είναι ο δρόμος της συγκρότησης της Κεντροαριστεράς, σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και όσες πολιτικές κινήσεις και πρόσωπα ενδιαφέρονται και η οριστική μετατόπισή της προς το κέντρο της πολιτικής ζωής. Διαφωνώ απολύτως, αλλά είναι μια γραμμή, με αρχή, μέση και τέλος. Ο δεύτερος είναι ο δρόμος που «οδηγεί στις ρίζες». Η επαναφορά δηλαδή, στις ιδρυτικές αρχές της. Στο ερώτημα, αν υπάρχει αυτή η δυνατότητα, η απάντηση δεν είναι εύκολη.

Η, χωρίς περιστροφές, αντιπαράθεση με την πολιτική της κυβέρνησης, η σαφής διατύπωση της προοπτικής μιας αριστερής κυβέρνησης και η ανανέωση του πολιτικού προσωπικού της ΔΗΜ.ΑΡ. είναι οι αναγκαίες προϋποθέσεις που απαιτούνται. Προϋποθέσεις που είναι δύσκολο να εξασφαλιστούν από την ηγεσία της και ακόμη πιο δύσκολο να γίνουν αποδεκτές από το σημερινό της ακροατήριο και το στελεχικό της δυναμικό.

Είναι αυτονόητο, κατά τη γνώμη μου, ότι η ενδεχόμενη αποδοχή της πρότασης για επαναφορά στην κυβέρνηση θα είναι αυτοχειριασμός. Αν υιοθετηθεί, η ΔΗΜ.ΑΡ. θα αποστασιοποιηθεί πλήρως από τον πολιτικό και ιδεολογικό χώρο που ήθελε να εκφράσει με την ίδρυσή της.

2. Αυτό που σχηματικά ονομάστηκε αντιπαράθεση μνημονιακών – αντιμνημονιακών δυνάμεων είναι στην ουσία η αντιπαράθεση ανάμεσα στις επιλογές του νεοφιλελευθερισμού, με την εναλλακτική πρόταση διεξόδου που προτείνουν οι προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις στην Ελλάδα κα την Ευρώπη. Με την έννοια αυτή, η αντίθεση παραμένει. Δεν αρκεί όμως, από μόνη της, για να αποτελέσει στοιχείο πολιτικών συγκλίσεων. Απαιτείται η προγραμματική συμφωνία για την έξοδο από την κρίση και για τις αναγκαίες προοδευτικές μεταρρυθμίσεις και διαρθρωτικές αλλαγές που έχει ανάγκη η χώρα.

3. Όντως, οι πολιτικές εξελίξεις διαμορφώνονται από το δίπολο Ν.Δ. – ΣΥΡΙΖΑ. Η επόμενη εκλογική αναμέτρηση, θα είναι μια αναμέτρηση Αριστεράς – Δεξιάς, μια αντιπαράθεση ανάμεσα στην ακολουθούμενη νεοφιλελεύθερη πολιτική και σε μια αριστερή εναλλακτική πολιτική διεξόδου από την κρίση (με όλες τις αδυναμίες της). Η συγκρότηση του «τρίτου πόλου», στον χώρο της Κεντροαριστεράς, προϋποθέτει τη διατύπωση μιας διακριτής -σε σύγκριση με τις υπαρκτές-, πειστικής, πολιτικής πρότασης για τη διέξοδο από την κρίση, προϋποθέτει σαφή μέτωπα στην ασκούμενη πολιτική, προϋποθέτει διάλογο και συνεργασία με τις υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς για την εφαρμογή της. Δύσκολα μπορώ να διακρίνω ποιες πολιτικές δυνάμεις συναινούν σε μια τέτοια προοπτική, ώστε να συγκροτηθεί με φερεγγυότητα αυτός ο «πόλος». Νομίζω ότι η προσπάθεια είναι θνησιγενής.

4. Η οικονομική κρίση χωρών της Ευρωζώνης την τελευταία τριετία, και οι πολιτικές που υιοθετούνται από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για την αντιμετώπισή της, έχουν φέρει στην επιφάνεια όλα τα δομικά προβλήματα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Η απουσία ισχυρών κοινών, πολιτικών θεσμών, οδηγεί στην ανεξέλεγκτη κυριαρχία των αγορών και στην απαξίωση όλων των ευρωπαϊκών οργάνων.

Σήμερα η Ευρώπη είναι «κομμένη και ραμμένη» στα μέτρα των συντηρητικών δυνάμεων που επιβάλλουν πολιτικές με κριτήριο το, κακώς εννοούμενο, «εθνικό συμφέρον» και το νόμο του ισχυρού.

Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα: ή θα προχωρήσει με αποφασιστικότητα στην ολοκλήρωση της ενοποίησής της, σε ομοσπονδιακή κατεύθυνση, ή η αποδιάρθρωσή της είναι θέμα χρόνου.

Η στάση της Αριστεράς δεν μπορεί να είναι η εγκατάλειψη της ευρωπαϊκής προοπτικής, αντίθετα, πρέπει να συμβάλλει, σε συντονισμό με τις προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις της Ευρώπης στην αλλαγή των συσχετισμών και της ασκούμενης πολιτικής.

Η ενιαία αντιμετώπιση, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, των εθνικών κρίσεων, με βάση την αρχή της αλληλεγγύης, πρέπει να είναι ο σταθερός προσανατολισμός της αριστεράς, είτε ως αντιπολίτευση είτε ως κυβέρνηση. Είναι αναγκαία, επίσης, η πολιτική επικοινωνία των χωρών που αντιμετωπίζουν κοινά προβλήματα (χαρακτηριστικό παράδειγμα η κρίση χρέους στις χώρες του Νότου), ώστε στο πλαίσιο της ενιαίας Ευρώπης να διαμορφώσουν κοινή στάση.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΒΑΛΝΤΕΝ: Η αντίθεση Μνημόνιο – αντιμνημόνιο είναι απολύτως επίκαιρη

1. Πιστεύω πως σήμερα υπάρχει και πολιτικός χώρος και ανάγκη για ένα αξιόπιστο κεντροαριστερό κόμμα, σταθερά φιλοευρωπαϊκό, που να αντιπαλεύει τα Μνημόνια και τον σαμαρικό αυταρχισμό, ενώ ταυτόχρονα απορρίπτει τον λαϊκισμό και τα «όχι σε όλα» και εργάζεται για μεγάλες μεταρρυθμίσεις με προοδευτικό πρόσημο. Ο δρόμος της ΔΗΜ.ΑΡ. δεν είναι εύκολος στο πολωτικό κλίμα που επικρατεί. Θα ήταν όμως ακόμη πιο δύσκολος, αν το κόμμα παρέμενε όμηρος του κ. Σαμαρά, ακόμη και μετά τα γεγονότα του Ιουνίου.

Ο σημερινός προσανατολισμός της ΔΗΜ.ΑΡ. φαίνεται να συγκεντρώνει τη συναίνεση της μεγάλης πλειοψηφίας των μελών. Και νομίζω πως το κόμμα θα στηριχθεί από σημαντικό αριθμό πολιτών, αν εμμείνει χωρίς ταλαντεύσεις σ’ αυτή τη γραμμή. Οι έντονες εσωτερικές συζητήσεις είναι σταθερό γνώρισμα των δημοκρατικών κομμάτων και της ανανεωτικής Αριστεράς.

Η πρόταση Μπακογιάννη για επιστροφή στην κυβέρνηση εξυπηρετεί εσωτερικές σκοπιμότητες άλλων πολιτικών χώρων και όσων «βλέπουν» τη ΔΗΜ.ΑΡ. ώς στήριγμα και αριστερό άλλοθι στις δεξιές πολιτικές. Αποδοχή της θα σήμαινε αυτοκτονία του κόμματος, οπότε ορθά απορρίφθηκε από την ηγεσία της.

2. Η αντίθεση «Μνημόνιο / αντιμνημόνιο» είναι απολύτως επίκαιρη και σήμερα, εφόσον με «Μνημόνιο» εννοούμε την ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική που μας επιβλήθηκε έξωθεν και υλοποιείται από τη συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου. Η στάση απέναντι στην πολιτική αυτή, που καταστρέφει εκατομμύρια ζωές και διαλύει την κοινωνία μας, και που, αν δεν ανατραπεί, θα παραμείνει στο ορατό μέλλον αποτελεί καταφανώς κρίσιμο ζήτημα που δεν μπορεί να κρύβεται κάτω από το χαλί κατά την αναζήτηση πολιτικών συγκλίσεων.

Βέβαια η αντίθεση Μνημόνιο / αντιμνημόνιο δεν καλύπτει το σύνολο της πολιτικής ζωής: λ.χ. η αναγκαία πλατιά αντιφασιστική ενότητα δεν ακολουθεί αυτή τη διαχωριστική γραμμή. Η προσήλωση της δημοκρατικής Αριστεράς στη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την Ευρώπη, δεν αναιρείται από την πάλη κατά των Μνημονίων. Γι’ αυτό και δεν νοείται σύγκλιση με τον καθένα που δηλώνει αντιμνημονιακός. Αναφέρομαι, βέβαια, εδώ στους νεοναζί, αλλά και στους ακραίους λαϊκιστές ή και τη σταλινική Αριστερά.

3. Ήδη ανέφερα πως, κατά τη γνώμη μου, στη σημερινή συγκυρία υπάρχει και ανάγκη και πολιτικός χώρος για έναν αυτόνομο κεντροαριστερό τρίτο πόλο, σήμερα με κορμό τη ΔΗΜ.ΑΡ., καθώς το ΠΑΣΟΚ του κ. Βενιζέλου έχει επιλέξει τη δορυφοροποίηση στη δεξιά. Κεντροαριστερά δεν μπορεί να οικοδομηθεί στη λογική των ίσων αποστάσεων δεξιάς-αριστεράς και ακόμη λιγότερο ενάντια στην Αριστερά. Στρατηγικός στόχος δεν μπορεί παρά να είναι μια εναλλακτική προοδευτική κυβέρνηση. Με τους σήμερα ορατούς συσχετισμούς, αυτό δεν θα είναι δυνατόν χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ (όπως και ούτε με τον ΣΥΡΙΖΑ μόνο του). Δυστυχώς όμως η αξιωματική αντιπολίτευση εξακολουθεί να μην αποτελεί πειστική και ρεαλιστική εναλλακτική λύση, κύρια λόγω της αστάθειας του ευρωπαϊκού της προσανατολισμού και του μαξιμαλισμού της. Γι’ αυτό είναι αναγκαία η αυτόνομη παρουσία της Κεντροαριστεράς. Ένας ισχυρός κεντροαριστερός πόλος θα συνέβαλλε και στη θετική εξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από μια σχέση κριτικής, αλλά και διαλόγου.

Μια υπεύθυνη (κεντρο)αριστερά δεν αδιαφορεί για την κυβερνησιμότητα της χώρας. Ούτε όμως μεταφράζει την υπευθυνότητα σε πάση θυσία συμμετοχή στην όποια κυβέρνηση ή, και σε στρατηγική σύγκλιση με τη Δεξιά. Εξάλλου, με τη σημερινή δυναμική των πραγμάτων, η κυβερνησιμότητα μπορεί να τεθεί με νέους όρους, αν πρώτο κόμμα αναδεικνύονταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Μια ισχυρή ΔΗΜ.ΑΡ. εγγυάται πως οι όποιες εξελίξεις δεν θα οδηγήσουν σε εκτροχιασμούς, αλλά αντίθετα στην ανάκαμψη της χώρας και την πραγματοποίηση των αναγκαίων προοδευτικών μεταρρυθμίσεων.

4. Πράγματι, κατά τα τελευταία χρόνια, οι σημαντικότερες ευρωπαϊκές πολιτικές φέρουν τη σφραγίδα της κυριαρχίας συντηρητικών δυνάμεων και της ηγεμονίας μιας συντηρητικής Γερμανίας. Οι πολιτικές αυτές έχουν φέρει την Ευρώπη σε αδιέξοδο και τείνουν να την καταστήσουν απωθητική στους πολίτες.

Ωστόσο, στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης, λύση για την Αριστερά δεν υπάρχει μέσα από εθνική αναδίπλωση. Η μάχη πρέπει να δοθεί και στο ευρωπαϊκό επίπεδο με την αναζήτηση και εκεί εθνικών, πολιτικών και κοινωνικών συμμαχιών.

Η Ευρώπη και το κοινωνικό της μοντέλο, παρά τις δοκιμασίες που διέρχονται, παραμένουν η καλύτερη από τις υπαρκτές προτάσεις παγκοσμίως. Πιστεύω πως η σημερινή κρίση θα ενισχύσουν τελικά δυνάμεις που θα επιβάλουν αλλαγή πορείας προς προοδευτική κατεύθυνση. Σ’ αυτό πρέπει να συνεισφέρουμε και εμείς, ως χώρα και ως δημοκρατική Αριστερά.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ (βουλευτής ΔΗΜ.ΑΡ.): Η ΔΗΜ.ΑΡ. ως εταίρος της κυβερνώσας Αριστεράς

1. Η πρόταση για επιστροφή στο κυβερνητικό σχήμα απερρίφθη αμέσως από τον πρόεδρο της ΔΗΜ.ΑΡ. Φώτη Κουβέλη διότι δεν έχουν αλλάξει σε τίποτα οι πολιτικές συνθήκες λόγω των οποίων αποχωρήσαμε από την κυβέρνηση εθνικής λύσης τον Ιούνιο.

Κατά την προσωπική μου γνώμη, οι όροι διακυβέρνησης της χώρας και διαχείρισης της κρίσης χειροτέρεψαν, η συνεχής επίκληση της (μόνιμης;) έκτακτης ανάγκης δεν πείθει και οι προϋποθέσεις διαμόρφωσης μιας κυβερνώσας Αριστεράς σήμερα πληρούνται περισσότερο.

Οι διαφορετικές απόψεις που ανταλλάσσονται μέσα στη ΔΗΜ.ΑΡ. είναι στοιχείο ανα-ζωογόνησης και εμπλουτισμού και σε καμία περίπτωση δεν αναδεικνύουν κόπωση ή διάσπαση. Άλλωστε σε είκοσι μέρες το Συνέδριο θα απαντήσει συνολικά στις προ-τάσεις που θα κατατεθούν.

2. Θεωρώ ότι η αντίθεση Μνημόνιο – Αντιμνημόνιο ή κακό Μνημόνιο – καλό Μνημόνιο είχαν πριν ενάμιση χρόνο έντονο πολιτικό συμβολισμό που οδήγησε ετερόκλιτα ιδεολογικά κόμματα να συστοιχίζονται γύρω από αυτό.

Σήμερα πλέον οι «εφαρμογές του Μνημονίου» έχουν γίνει με τόσο βίαιο, ισοπεδωτικό και συχνά φαύλο / πελατειακό τρόπο που η νέα και πλέον υγιής πολιτικά αντίθεση πρέπει να είναι αριστερή ή δεξιά διακυβέρνηση (και συναφής διέξοδος από την κρίση με την κοινωνία όρθια και τους θεσμούς ισχυρούς).

3. Έχω γράψει πολλές φορές ότι η Κεντροαριστερά έχασε το momentum της Ιστορίας. Ο ρόλος της ήταν -την εποχή που η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ συγκέντρωναν από 40% των ψήφων- να αποτελεί ο τρίτος πόλος το στήριγμα στο (τότε) ΠΑΣΟΚ για κεντροαριστερή κυβέρνηση.

Σήμερα που η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ συγκυβερνούν (δημοσκοπικά με 30% μαζί), που το ΠΑΣΟΚ δηλώνει ότι αποτελεί τη βάση του τρίτου πόλου και που ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα της Αριστεράς, έχει επίσης υψηλό ποσοστό (25-30%), η Κεντροαριστερά μοιάζει να θέλει να διεμβολίσει τον ΣΥΡΙΖΑ για να δώσει ζωή στο (σημιτικό) ΠΑΣΟΚ. Αν είναι έτσι, τότε λέγεται Κεντροδεξιά και ως τέτοια δεν είναι αποδεκτή.

Όσον αφορά στη δική μας πρόταση, την οποία εγώ ονομάζω ΣΟ.ΔΗ.Α (Σοσιαλιστική Δημοκρατική Αριστερά), αυτή δεν κινείται στην παραπάνω κατεύθυνση αλλά στοχεύει στην ενίσχυση της ΔΗΜ.ΑΡ. και του ευρύτερου χώρου ως μελλοντικού εταίρου της κυβερνώσας Αριστεράς.

4. Το ευρωπαϊκό όραμα παραμένει. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, ή έστω τα ισχυρά ευρωπαϊκά κράτη δεν εμπνέονται πλέον τόσο πολύ από την ενότητα των λαών, την υπέρβαση των διαφορών, την κοινή πορεία προς την ευημερία. Σ’ αυτό ίσως φταίει η ανταγωνιστική παγκοσμιοποίηση και το imperium των ΗΠΑ, ίσως φταίει και η γενικότερη συντηρητικοποίηση των μεσαίων τάξεων και η συγκέντρωση κεφαλαίων στα χέρια λίγων. Το ευρωπαϊκό κεκτημένο αλληλεγγύης των λαών έχει μειωθεί και ο εθνικός ανταγωνισμός υπερισχύει των οραμάτων. Στον τομέα αυτό η κυβερνώσα Αριστερά έχει πολλή δουλειά να κάνει, γιατί, όπως ήδη έχει αποδειχθεί σε πολλές περιπτώσεις, ακόμα και τα αριστερά κόμματα των αναπτυγμένων χωρών δεν αισθάνονται «αδέλφια» στα βάσανα του ελληνικού λαού.

Χρειάζεται νέο σχέδιο εθνικής στρατηγικής, νέες συμμαχίες, ευνοϊκό διεθνές περιβάλλον, ισχυρή διπλωματία και κυρίως εσωτερικό μέτωπο συναίνεσης.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΖΟΡΚΑΔΗΣ (Εκτελεστική Επιτροπή ΔΗΜ.ΑΡ.): Συνάντηση με το άλλο τμήμα της Αριστεράς Η αναζήτηση του κοινού πολιτικού τόπου θα είναι μια επίπονη διαδικασία δημιουργικού διαλόγου αλλά και αντιπαραθέσεων. Πρέπει να την περπατήσουμε.

1. Οι διαφορετικές απόψεις που υπάρχουν στη Δημοκρατική Αριστερά είναι ενδιαφέρουσες και θα κριθούν στο συνέδριο. Η ΔΗΜΑΡ οφείλει να δείξει εμπιστοσύνη στις δυνάμεις της και τον προγραμματικό της λόγο. Όσοι από αγνή πρόθεση ή και ιδιοτελώς διακηρύσσουν την εν τοις πράγμασι ρευστοποίηση της ΔΗΜΑΡ προσφέρουν κακή υπηρεσία όχι μόνο στο κόμμα αλλά και στη χώρα. Η αποχώρησή μας από την τρικομματική κυβέρνηση ήταν και επιβεβλημένη, και ορθή, η συλλογική λειτουργία της κυβέρνησης και η προγραμματική βάση συγκρότησής της είχαν αναιρεθεί προ πολλού στην πράξη με αποκλειστική ευθύνη της Νέας Δημοκρατίας. Όσο για το ενδεχόμενο επιστροφής μας στην κυβέρνηση, θα δημιουργούσε και δεν θα έλυνε κανένα πρόβλημα. Δεν υφίσταται κοινός πολιτικός τόπος μεταξύ ΔΗΜ.ΑΡ. και Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ, κάτι που το επιβεβαίωσε και η προηγούμενη κυβέρνηση Σαμαρά. Είναι προφανές ότι η Ν.Δ. δεν μπορεί να είναι στρατηγικός μας εταίρος, το δε ΠΑΣΟΚ όσο ταυτίζεται με την ασκούμενη πολιτική δεν είναι φερέγγυος συνομιλητής.

2. Τις αντιθέσεις που εγώ αντιλαμβάνομαι και πρέπει να καθορίζουν τις πολιτικές μας επιλογές είναι: εργασία – κεφάλαιο, πρόοδος – συντήρηση, Αριστερά – Δεξιά… Αυτές οι αντιθέσεις οδηγούν και στην αναζήτηση κοινωνικών και πολιτικών εταίρων για τη διαμόρφωση κοινής προγραμματικής βάσης, για τη διακυβέρνηση της χώρας με την οικονομία ζωντανή και την κοινωνία όρθια. Η διαφορά μνημόνιο – αντιμνημόνιο μπορεί να αποτελέσει στοιχείο πολιτικής για να αρθρώσεις εφήμερα αντιπολιτευτικό λόγο αλλά τίποτα περισσότερο. Τα προβλήματα της ελληνικής και ευρωπαϊκής κοινωνίας είναι πιο σύνθετα. Ο ελληνικός λαός βιώνει σήμερα πολύ σκληρά τα αποτελέσματα των πολιτικών των κυβερνήσεων Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, πολιτικές που υπηρέτησαν τον πιο σκληρό πυρήνα του οικονομικού και κοινωνικού νεοφιλελευθερισμού. Την κρίση στη χώρα μας δεν την έφερε το Μνημόνιο αλλά οι πολιτικές που καθόρισε η οικονομική και πολιτική ελίτ, το Μνημόνιο είναι μια αδιέξοδη πολιτική που επιδεινώνει όλα τα μεγέθη της κρίσης.

3. Με ενοχλούσε και με τρόμαζε πάντα η λογική των δυο πόλων που καταλήγει σε δύο κόμματα, όπως την έχουμε βιώσει στη μεταπολιτευτική περίοδο. Δεν την υπηρέτησα ποτέ. Η πολιτική μας ζωή πρέπει να είναι πολυπολική. Η Δημοκρατική Αριστερά αποτελεί στις σημερινές συνθήκες τη σημαντικότερη εγγύηση για τη συγκρότηση του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού και η πολιτική της αυτονομία είναι αδιαπραγμάτευτη. Η συνάντηση των πολιτικών κομμάτων πρέπει να γίνεται κύρια στο προγραμματικό πεδίο. Η χώρα μας χρειάζεται ένα πολιτικό σχέδιο που θα μετατοπίσει την πολιτική ζωή του τόπου σε προοδευτική κατεύθυνση και θα την απαλλάξει από τη συντηρητική και νεοφιλελεύθερη αδιέξοδη μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά.

Φιλοδοξούμε και θα συναντηθούμε με πολίτες και συλλογικότητες του ευρύτερου χώρου της Αριστεράς, του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της πολιτικής οικολογίας και ανένταχτους δημοκράτες. Η συνάντησή μας με το άλλο τμήμα της Αριστεράς που ενδιαφέρεται για τη διακυβέρνηση της χώρας είναι βασική προϋπόθεση για μια άλλη πολιτική πρόταση σε προοδευτική κατεύθυνση. Η αναζήτηση του κοινού πολιτικού τόπου θα είναι μια επίπονη διαδικασία δημιουργικού διαλόγου αλλά και αντιπαραθέσεων. Πρέπει να την περπατήσουμε. Ο εγκλωβισμός σε αντιλήψεις διπολικής αντιμετώπισης της σημερινής κρίσης οδηγεί σε αδιέξοδα. Με αυτή την έννοια, ο μετριοπαθής λόγος και η εμπεριστατωμένη τοποθέτηση της ΔΗΜΑΡ επί συγκεκριμένων ζητημάτων της καθημερινότητας του πολίτη και της προβολής των δυνάμεων της εργασίας, αποτελεί επί της ουσίας επαναστατική πράξη.

4. Η εξέλιξη της ευρωπαϊκής υπόθεσης εξαρτάται από την έκβαση της σύγκρουσης μεταξύ του «μερκαντιλιστικού» ευρωπαϊσμού και του αριστερού-προοδευτικού ευρωπαϊσμού. Οι δυνάμεις της Αριστεράς θα πρέπει να κινηθούν σε δύο μεγάλους άξονες:

– Να συναντηθούμε με όλους όσους από διαφορετικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές κουλτούρες και αντιπροσωπεύσεις συμφερόντων επιδιώκουν την πολιτική και θεσμική ενοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

– Να εργαστούμε για συμμετρικές διορθώσεις των εθνικών πολιτικών, δηλαδή για έναν συνδυασμό δημοσιονομικών τακτοποιήσεων, δημόσιων παραγωγικών επενδύσεων και ενίσχυση των κοινωνικών πολιτικών στην κατεύθυνση των στρατηγικών μας επιλογών.

http://www.avgi.gr/article/1408136/pou-pigainei-i-dimar-

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s