Ανέκδοτο : Ο Λένιν στον παράδεισο

Αφού έφερε εις πέρας τη Ρωσική Επανάσταση, κατάργησε τις ταξικές διακρίσεις και αφιέρωσε όλη τη ζωή του στον κομμουνισμό, ο Λένιν τελικά πεθαίνει. Επειδή είναι άθεος και είχε καταδιώξει τους θρησκε…

Πηγή: Ανέκδοτο : Ο Λένιν στον παράδεισο

Ανέκδοτο : Ο Λένιν στον παράδεισο

Αφού έφερε εις πέρας τη Ρωσική Επανάσταση, κατάργησε τις ταξικές διακρίσεις και αφιέρωσε όλη τη ζωή του στον κομμουνισμό, ο Λένιν τελικά πεθαίνει.

Επειδή είναι άθεος και είχε καταδιώξει τους θρησκευόμενους, καταδικάζεται να πάει στην Κόλαση.
Φθάνοντας εκεί διαπιστώνει ότι η κατάσταση είναι χειρότερη κι από τη Γη:

1ον= οι καταδικασμένοι υποβάλλονται σε απίστευτα βασανιστήρια,
2ον=τα τρόφιμα δεν επαρκούν για όλους,
3ον=οι δαίμονες δεν είναι οργανωμένοι,
4ον= ο Σατανάς συμπεριφέρεται ως απολυταρχικός μονάρχης – χωρίς να δείχνει τον παραμικρό σεβασμό για τους αλλήλους του ή για τις ψυχές που υποφέρουν το αιώνιο μαρτύριο κ.λ.π.

Αγανακτισμένος ο Λένιν παίρνει την κατάσταση στα χέρια του: διοργανώνει πορείες και συλλαλητήρια, δημιουργεί συνδικάτα με δυσαρεστημένους δαίμονες, υποκινεί εξεγέρσεις.

Σύντομα η Κόλαση είναι άνω-κάτω: κανείς δεν σέβεται πια το κύρος του Σατανά, οι δαίμονες απαιτούν αύξηση μισθού, οι αίθουσες βασανιστηρίων αδειάζουν, οι αρμόδιοι που συντηρούν τα καμίνια απεργούν.

Ο Σατανάς δεν ξέρει πια τι να κάνει, πώς να κυβερνήσει άλλο το βασίλειό του αν ο επαναστάτης αυτός ανατρέπει όλους τους νόμους;

Επιδιώκει μια συνάντηση μαζί του, ο Λένιν όμως, με το πρόσχημα ότι δεν συνομιλεί με καταπιεστές, του διαμηνύει με μια λαϊκή επιτροπή ότι δεν αναγνωρίζει την εξουσία του Ανώτατου άρχοντα.

Απελπισμένος ο Σατανάς πηγαίνει στον Παράδεισο για να μιλήσει με τον Άγιο Πέτρο.
-Θυμάστε εκείνον τον τύπο που έκανε τη Ρωσική Επανάσταση; λέει ο Σατανάς.
-Θυμόμαστε πολύ καλά, απαντά ο Άγιος Πέτρος. Κομμουνιστής. Μισούσε τη θρησκεία.
-Καλός άνθρωπος, επιμένει ο Σατανάς. Παρ’ όλες τις αμαρτίες του, δεν του αξίζει η Κόλαση (στο κάτω κάτω, προσπάθησε να πολεμήσει για έναν πιο δίκαιο κόσμο) Σύμφωνα με τη γνώμη μου, θα έπρεπε να βρίσκεται στον Παράδεισο.

Ο Άγιος Πέτρος μένει για λίγο σκεπτικός.
-Νομίζω ότι έχεις δίκαιο, λέει τελικά. Όλοι έχουμε τις αμαρτίες μας, εγώ ο ίδιος απαρνήθηκα τον Χριστό τρεις φορές. Στείλε μου τον εδώ.

Τρελός από τη χαρά του ο Σατανάς γυρίζει στο σπίτι-Κόλαση και στέλνει τον Λένιν κατευθείαν στον Παράδεισο.

Στη συνέχεια, με ανένδοτο και κάπως βίαιο τρόπο κλείνει τα συνδικάτα των δαιμόνων, διαλύει τις επιτροπές δυσαρεστημένων ψυχών, απαγορεύει τις συνελεύσεις και τα συλλαλητήρια καταδικασμένων.
Η Κόλαση ξαναγίνεται το γνωστό μέρος των βασανιστηρίων που πάντα τρόμαζε τον άνθρωπο.

Περιχαρής ο Σατανάς φαντάζεται τι θα γίνεται στο μεταξύ στον Παράδεισο. «Όπου να είναι, ο Άγιος Πέτρος θα μας χτυπήσει την πόρτα ικετεύοντας να μας επιστρέψει τον Λένιν», κρυφογελά. «Εκείνος ο κομμουνιστής θα έχει μετατρέψει τον Παράδεισο σε ανυπόφορο μέρος».

Περνά ο πρώτος μήνας, ένας ολόκληρος χρόνος, κανένα νέο απ’ τον Παράδεισο.
Με ασυγκράτητη περιέργεια ο Σατανάς αποφασίζει να πάει προ τα εκεί για να δει τι συμβαίνει.

Στην πόρτα του Παραδείσου συναντά τον Άγιο Πέτρο.

Λοιπόν, πώς πάνε τα πράγματα εδώ; ρωτά.
Πολύ καλά! απαντά ο Άγιος Πέτρος.
Μα, είναι στ’ αλήθεια όλα καλά;
Φυσικά! Γιατί όχι;

«Αυτός ο μάγκας κάνει πως δεν καταλαβαίνει», σκέφτεται ο Σατανάς. «Πάει να μου φορτώσει πίσω τον Λένιν».
-Άκου, Άγιε Πέτρο, εκείνος ο κομμουνιστής που σου έστειλα συμπεριφέρεται καλά;
-Πολύ καλά!
-Καμιά αναρχία;
-Ίσα ίσα. Οι άγγελοι είναι πιο ελεύθεροι από ποτέ, οι ψυχές κάνουν ότι θέλουν, οι άγιοι μπορούν και μπαινοβγαίνουν χωρίς χρονικούς περιορισμούς.

-Και ο Θεός δεν διαμαρτύρεται γι’ αυτήν την υπερβολική ελευθερία;

Ο Άγιος Πέτρος κοιτά λυπημένα τον κακόμοιρο δαίμονα που έχει μπροστά του.

-Ο Θεός; Σύντροφε, δεν υπάρχει Θεός!

Τα μέτρα φωτιά που έθεσε στη «διάθεση» του Σόιμπλε ο Κυριάκος- Το υπερμνημόνιο του αρχηγού της ΝΔ

Το περιεχόμενο της πρόσφατης συζήτησης Σόιμπλε – Μητσοτάκη αποκαλύπτει η εφημερίδα Documento, καταγράφοντας τις δεσμεύσεις που ανέλαβε ο Πρόεδρος της ΝΔ. Σύμφωνα με το Documento, ο Κυριάκος Μητσοτά…

Πηγή: Τα μέτρα φωτιά που έθεσε στη «διάθεση» του Σόιμπλε ο Κυριάκος- Το υπερμνημόνιο του αρχηγού της ΝΔ

Τα μέτρα φωτιά που έθεσε στη «διάθεση» του Σόιμπλε ο Κυριάκος- Το υπερμνημόνιο του αρχηγού της ΝΔ

nd

Το περιεχόμενο της πρόσφατης συζήτησης Σόιμπλε – Μητσοτάκη αποκαλύπτει η εφημερίδα Documento, καταγράφοντας τις δεσμεύσεις που ανέλαβε ο Πρόεδρος της ΝΔ.
Σύμφωνα με το Documento, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσίασε το κρυφό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας, πρόγραμμα που συνιστά ένα νέο «υπερμνημόνιο».
Η εφημερίδα υπογραμμίζει ότι «ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξέθεσε στον Σόιμπλε ένα πλέγμα από προγραμματικές θέσεις και προθέσεις, όπως:
1. Απολύσεις στο Δημόσιο
Δραστική μείωση του δημόσιου τομέα, από 12% μέχρι 15%, στα τρία πρώτα χρόνια της πρωθυπουργίας του. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι εφόσον καταφέρει να εισέλθει στο Μαξίμου, θα απολύσει κοντά στους 100.000 δημοσίους υπαλλήλους. Προκειμένου μάλιστα να στηρίξει την πρόθεση του αυτή, είπε στον Σόιμπλε πως «σήμερα στην Ελλάδα ‘αγνοούνται’ 20.000 με 25.000 δημόσιοι υπάλληλοι». Υπονοώντας πως ενώ πληρώνονται από το κράτος, είτε δεν εμφανίζονται στη δουλειά τους είτε είναι υπάλληλοι – φαντάσματα. Σε ερώτηση δε του Γερμανού υπουργού για τις κοινωνικές αντιδράσεις εάν και εφόσον επιχειρήσει τέτοιου είδους δραστικά μέτρα, απάντησε ότι ότι η «καμένη γη» του ΣΥΡΙΖΑ θα του δώσει τη δυνατότητα να προχωρήσει χωρίς σοβαρές αντιστάσεις, εφόσον φυσικά έχει και τη στήριξη εταίρων και δανειστών.
2. Επιστροφή αξιολόγησης
Σχετικά με τις προσλήψεις και τις αποχωρήσεις μόνιμου προσωπικού στον δημόσιο τομέα, η ΝΔ ως κυβέρνηση για κάθε πέντε αποχωρήσεις θα προχωρά σε μία πρόσληψη. Επιπροσθέτως, θα επαναφέρει, προς το σκληρότερο, το ανολοκλήρωτο, λόγω ΣΥΡΙΖΑ, μέτρο της αξιολόγησης που εφάρμοσε ως υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης επί κυβέρνησης Σαμαρά.
3. Φοροαπαλλαγές στις επιχειρήσεις
Για τις επιχειρήσεις ο πρόεδρος της ΝΔ κατέθεσε δύο προτάσεις: Η πρώτη αφορά την άμεση μείωση του φόρου από το 29% στο 20% και η δεύτερη τη μείωση του φόρου μερισμάτων από 15% σε 5%.
4. Όλα στο σφυρί
Σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις. Η ΔΕΗ στο σύνολο της, ΔΕΣΦΑ, ΕΥΔΑΠ θα περάσουν άμεσα και με διαδικασίες – εξπρές στα χέρια ιδιωτών. Επίσης, θα γίνει προσπάθεια να αλλάξουν προς το συμφέρον των επενδυτών συμβάσεις που «πείραξε» η κυβέρνηση Τσίπρα, όπως του Ελληνικού, ενώ θα αποκατασταθούν «η ισονομία και η διαφάνεια» στις συμβάσεις δημοσίων έργων που επίσης «πείραξε» η παρούσα κυβέρνηση.
5. Πλήρης απελευθέρωση των απολύσεων
6. Ψαλίδι στο κοινωνικό κράτος
Επίσης, υποσχέθηκε στον Γερμανό υπουργό μέσα σε δύο τρία χρόνια από τη μέρα που θα αναλάβει την τύχη της χώρας να προχωρήσει σε μείωση των δημόσιων δαπανών (βλ. υγεία, παιδεία, κοινωνικό κράτος) που θα φτάσει τα 3 δισ. ευρώ».
Όπως γράφει το «Documento», ο «Σόιμπλε άκουσε με συγκρατημένη ικανοποίηση τον Έλληνα συνομιλητή του, τον συμβούλευσε όμως να περιμένει και να μην σπεύδει ζητώντας εκλογές, αφήνοντας να εννοηθεί ότι είναι καλύτερα να φθαρεί ο Αλέξης Τσίπρας από τη διαδικασία της αξιολόγησης και της λήψης πιθανών νέων μέτρων παρά να αναλάβει την ‘ιδιοκτησία’ τους η ΝΔ».
Και συνεχίζει το δημοσίευμα: «Ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης πάντως υποστήριξε σε στενό κύκλο στελεχών πως από τη συνάντηση αποκόμισε την εντύπωση ότι έχει την πλήρη στήριξη του Β. Σόιμπλε, υπό τον όρο βέβαια ότι η ΝΔ θα παραμείνει σταθερή στις -φανερές και κρυφές- θέσεις της για το νεοφιλελεύθερο μνημόνιο…»

http://www.candianews.gr/2017/02/25/documento-to-ypermnimonio-pou-protine-o-k-mitsotakis-ston-soible/

Δεν ξεκίνησε ποτέ η δίκη της Siemens – Μεταφορά για τις 6 Μαρτίου αποφάσισε η Έδρα

Διαδικαστικά θέματα τέθηκαν ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων για τη δίκη της υπόθεσης της Ζίμενς (Siemens), και έτσι δεν έγινε δυνατό να ξεκινήσει η διαδικασία της εκδίκασης. Μέσα σε μί…

Πηγή: Δεν ξεκίνησε ποτέ η δίκη της Siemens – Μεταφορά για τις 6 Μαρτίου αποφάσισε η Έδρα

Δεν ξεκίνησε ποτέ η δίκη της Siemens – Μεταφορά για τις 6 Μαρτίου αποφάσισε η Έδρα

sienens

Διαδικαστικά θέματα τέθηκαν ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων για τη δίκη της υπόθεσης της Ζίμενς (Siemens), και έτσι δεν έγινε δυνατό να ξεκινήσει η διαδικασία της εκδίκασης.

Μέσα σε μία κατάμεστη, από κατηγορούμενους, μάρτυρες, δικηγόρους αλλά και δεκάδες πολίτες που βρέθηκαν στο Εφετείο, αίθουσα, ο πρόεδρος εκφώνησε την υπόθεση, η οποία αφορά τη σύμβαση που υπογράφηκε το 1997 μεταξύ ΟΤΕ και Siemens.

Παρόντες στο δικαστήριο ήταν αρκετοί από τους 64 κατηγορούμενους, όπως ο πρώην πολιτικός Θόδωρος Τσουκάτος, το πρώην στέλεχος της Siemens Ηλίας Γεωργίου, το πρώην στέλεχος του ΟΤΕ Νίκος Μανασής, οι επιχειρηματίες Ιωάννης Λέτσας και Βασίλης Τυρογαλάς και άλλοι.

Στη δίκη δήλωσαν παράσταση πολιτικής αγωγής ο ΟΤΕ, ως ανώνυμη εταιρεία, που διεκδικεί με επιφύλαξη αποζημίωση 10 ευρώ από κάθε κατηγορούμενο και το Δημόσιο, που διεκδικεί 5 εκατ. ευρώ αποζημίωση για την ηθική βλάβη που υπέστη.

Επίσης, παράσταση πολιτικής αγωγής δηλώθηκε από το υπό σύσταση σωματείο «Ένωση Προσώπων Πολιτών Δικαιοσύνη για Όλους», που εκπροσωπείται από την επικεφαλής του κόμματος Πλεύση Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου και επιπλέον από έναν πολίτη-μέλος του ΔΣΑ.

Η δίκη διακόπηκε για τις 6 Μαρτίου, καθώς μέλος του δικαστηρίου έκανε δήλωση αποχής λόγω προσωπικού κωλύματος. Όπως ανακοίνωσε ο πρόεδρος, υπάρχει «αδυναμία του δικαστηρίου» να συγκροτηθεί εντός της ημέρας -μετά το κώλυμα του μέλους- και ως εκ τούτου θα επανέλθει στην επόμενη δικάσιμο.

Ακόμη, ανέφερε ότι οι επόμενες συνεδριάσεις του δικαστηρίου θα είναι στις 15, 17 και 29 Μαρτίου στην Αίθουσα Τελετών του Εφετείου.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ογκώδους δικογραφίας, τα ποσά που αποτέλεσαν «ωφέλιμες πληρωμές» -όπως στελέχη της πολυεθνικής εταιρίας αποκαλούσαν τις «μίζες»- εκτιμάται ότι αγγίζουν τα 70 εκατομμύρια ευρώ, ποσό που πλέον υπολογίζεται ως ζημιά που υπέστη το ελληνικό Δημόσιο, καθώς τα παράνομα χρήματα μετακυλήθηκαν στο κόστος για την υλοποίηση του έργου. Η πλευρά των κατηγορουμένων πρώην στελεχών του Οργανισμού αμφισβητεί, τόσο την ύπαρξη ζημιάς, όσο και το ύψος ζημίας του ΟΤΕ. Σύμφωνα πάντως με το κατηγορητήριο τα παραπεμπόμενα πρώην στελέχη του ΟΤΕ καλούνται να λογοδοτήσουν, καθώς δεν προστάτεψαν τα συμφέροντα του οργανισμού και επιπλέον ότι δεν κινήθηκαν με βάση τις πραγματικές ανάγκες της κρατικής -τότε- επιχείρησης.

Για την υπόθεση του ΟΤΕ, στο εδώλιο παραπέμπονται:
– 19 κατηγορούμενοι για ενεργητική δωροδοκία με την επιβαρυντική περίσταση του νόμου 1608/50 περί καταχραστών του Δημοσίου, που επισύρει ποινική ισόβιας κάθειρξης, καθώς και για νομιμοποίηση εσόδων από παράνομη δραστηριότητα.
– 14 κατηγορούμενοι, πρώην στελέχη του ΟΤΕ, για παθητική δωροδοκία, επίσης με το νόμο 1608/50 και για νομιμοποίηση εσόδων από παράνομη δραστηριότητα.
– 8 κατηγορούμενοι υπάλληλοι εταιρίας συμβούλων, για απλή συνέργεια σε παθητική δωροδοκία.
– 14 κατηγορούμενοι για άμεση συνέργεια σε παθητική δωροδοκία και νομιμοποίηση εσόδων από παράνομη δραστηριότητα.
– 8 κατηγορούμενοι για άμεση συνέργεια σε ενεργητική δωροδοκία και νομιμοποίηση εσόδων από παράνομη δραστηριότητα και τέλος
– 1 κατηγορούμενη -σύζυγος του καταζητούμενου Χρήστου Καραβέλα– για νομιμοποίηση εσόδων από παράνομη δραστηριότητα.

Μεταξύ των προσώπων που καλούνται να αντιμετωπίσουν τους δικαστές του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, είναι ο άλλοτε σύμβουλος του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, Θόδωρος Τσουκάτος, για την υπόθεση του ενός εκατομμυρίου μάρκων.

Υπόλογος επίσης είναι ο επί σειρά ετών διευθύνων σύμβουλος και ακολούθως επικεφαλής του Εποπτικού Συμβουλίου του γερμανικού κολοσσού, Χάινριχ Φον Πίρερ, αλλά και τα πρώην στελέχη της Siemens, Ηλίας Γεωργίου, Πρόδρομος Μαυρίδης, Φόλκερ Γιούγκ, Ράινχαρτ Σίκατσεκ, Μίχαελ Κουτσενρόιτερ, Εμμανουήλ Σταυριανού κα, όπως και οι καταζητούμενοι, Μιχάλης Χριστοφοράκος και Χρήστος Καραβέλας.

Επίσης, τα πρώην στελέχη του ΟΤΕ, Γιώργος Σκαρπέλης, Αθανάσιος Γρεβενίτης, Νικόλαος Μανασής, Σωτήρης Τζούμας κα.

Οι ιδιώτες, χρηματιστές επιχειρηματίες κλπ, Γεώργιος Καλδής, Αθανάσιος Ράμμος, Βασίλειος Τυρογαλάς κα.

Κατηγορούμενοι είναι επίσης τα δύο τραπεζικά στελέχη, Φάνης Λυγινός και Ζαν Κλοντ Όσβαλντ.

«Παρούσα» η Πλεύση Ελευθερίας

Στη δίκη της Siemens, στο Εφετείο Αθηνών βρίσκεται η Ζωή Κωνσταντοπούλου και τα μέλη της Πρωτοβουλίας «Δικαιοσύνη για Όλους», σύμφωνα με δελτίο Τύπου της Πλεύσης Ελευθερίας, προκειμένου να δηλώσουν παράσταση πολιτικής αγωγής εναντίον των κατηγορουμένων.

Η παρέμβαση γίνεται «μετά την απόφαση-σκάνδαλο του Ειρηνοδικείου Αθηνών να απορριφθεί η σύσταση ως σωματείου της πρωτοβουλίας αυτής του κόμματος της Ζωής, με το φασιστικό σκεπτικό ότι “είναι παράνομο και αντίκειται στη δημόσια τάξη οι πολίτες να υπερασπίζονται το Σύνταγμα, την λαϊκή κυριαρχία, την Ανεξαρτησία της Δικαστικής Λειτουργίας και την αποτελεσματική απονομή της Δικαιοσύνης σε δίκες δημοσίου συμφέροντος”» όπως αναφέρουν.

Νετανιάχου: Δεν έφταιγε ο Χίτλερ για το ολοκαύτωμα, αλλά οι Παλαιστίνιοι

187959-netanyahukentriki

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπένιαμιν Νετανιάχου, μιλώντας στο Παγκόσμιο Εβραϊκό Συμβούλιο, τόνισε πως ο Αδόλφος Χίτλερ δεν ήθελε να εξοντώσει τους Εβραίους αλλά να τους απελάσει και πως την ιδέα του Ολοκαυτώματος του την έδωσε ο μουφτής της Ιερουσαλήμ Χάτζι Μοχάμεντ Αμίν Αλ-Χουσεϊνί. Σχολιάζοντας τους ισχυρισμούς του Νετανιάχου, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Γερμανίας τόνισε πως η ευθύνη του Ολοκαυτώματος των Εβραίων στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ανήκει στη Γερμανία και δεν υπάρχει λόγος αυτό να αλλάξει.

Σύμφωνα με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό το ολοκαύτωμα ήταν ένα σχέδιο του μεγάλου μουφτή της Ιερουσαλήμ του Παλαιστίνιου κληρικού Χατζ Αμίν Αλ Χουσεϊνί. Ο «φύρερ» των Ναζί, σύμφωνα με τον Νετανιάχου, σκεφτόταν απλώς να εξορίσει τους Εβραίους. «Ο Χίτλερ δεν ήθελε να εξοντώσει τους Εβραίους εκείνη την εποχή, ήθελε να τους απελάσει. Και ο Χάτζι Μοχάμεντ Αμίν Αλ-Χουσεϊνί πήγε στον Χίτλερ και του είπε: “Αν τους απελάσεις θα έρθουν εδώ”. “Και τι πρέπει να κάνω μαζί τους;”, ρώτησε ο Χίτλερ. Εκείνος του απάντησε “να τους κάψεις”», είπε ο Νετανιάχου αναφέροντας πως η συνάντηση τον Νοέμβριο του 1941, προκαλώντας αντιδράσεις εντός και εκτός Ισραήλ.

Οι ισχυρισμοί του Νετανιάχου ξεσήκωσαν θύελλα αντιδράσεων με ιστορικούς να κάνουν λόγο για σοβαρό λάθος και ιστορικά ανυπόστατες θέσεις. Ο επικεφαλής της ισραηλινής αντιπολίτευσης, Ισαάκ Χερτζόγκ έκανε λόγο για «επικίνδυνη παραποίηση της ιστορίας» απαιτώντας από τον πρωθυπουργό να επανορθώσει. «Ο Νετανιάχου μειώνει τον ναζισμό και τον ρόλο που έπαιξε αυτός ο απαίσιος τύραννος, Αδόλφος Χίτλερ, σε αυτή την τρομερή τραγωδία που έπληξε τον λαό μας στο Ολοκαύτωμα. Τα σχόλια του πρωθυπουργού είναι παιχνίδι στα χέρια των αρνητών του Ολοκαυτώματος», δήλωσε ο Χερτζόγκ.

Διαβάστε επίσης: Η «Τελική Λύση» που οδήγησε στο «Ολοκαύτωμα» ( http://tvxs.gr/news/kosmos/intifanta-i-oxi-nea-ekriksi-stin-palaistini )

Όπως ήταν αναμενόμενο έντονη ήταν κι η αντίδραση των Παλαιστινίων, με αξιωματούχο να κατηγορεί τον Νετανιάχου ότι επιχειρεί να «αθωώσει» τον Χίτλερ. Υπενθυμίζεται πως ο Νετανιάχου είχε προχωρήσει σε ανάλογες δηλώσεις και το 2012, όταν είχε χαρακτηρίσει τον μουφτή της Ιερουσαλήμ, Αλ-Χουσεϊνί, «αρχιτέκτονα» του Ολοκαυτώματος.

Διαβάστε επίσης: Ιντιφάντα ή όχι… νέα έκρηξη στην Παλαιστίνη ( http://tvxs.gr/news/%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1/%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CF%85%CE%B9%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%84%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%C2%AB%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BB%CF%8D%CF%83%CE%B7%C2%BB-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CE%B4%CE%B7%CE%B3%CE%B5%CE%AF-%CF%83%CF%84%CE%BF-%C2%AB%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CF%8D%CF%84%CF%89%CE%BC%CE%B1%C2%BB )

Η Ζεβάχα Γκαλόν από το κόμμα Μέρετζ είπε για την απίστευτη τοποθέτηση του Νετανιάχου: «Αυτή δεν ήταν ομιλία του Γεργκ Χάιντερ (Αυστριακός ακροδεξιός ηγέτης), δεν ήταν απόσπασμα από την διατριβή του προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής, Μαχμούντ Αμπάς. Ήταν πραγματική δήλωση του πρωθυπουργού του κράτους του Ισραήλ, Μπένιαμιν Νετανιάχου, στο Παγκόσμιο Εβραϊκό Συμβούλιο. Πρέπει να το δεις για να το πιστέψεις».

Η Γκαλόν, μάλιστα, πρόσθεσε: «Ίσως πρέπει να κάνουμε εκταφή στις σορούς των 33.771 Εβραίων που δολοφονήθηκαν στη σφαγή του Μπάμπι Γιαρ τον Σεπτέμβριο του 1941, δύο μήνες πριν ο μουφτής και ο Χίτλερ συναντηθούν και να τους ενημερώσουμε για το γεγονός ότι οι ναζί δεν είχαν καμία πρόθεση να τους καταστρέψουν».

Ο ισχυρισμός ότι ο μουφτής που υποστήριζε τον Χίτλερ, τον οποίο συνάντησε και στις 28 Νοεμβρίου του 1941, ήταν εκείνος που έδωσε την ιδέα για την εξόντωση των Εβραίων ώστε να αποφύγει μαζικό μεταναστευτικό κύμα προς τα παλαιστινιακά εδάφη, έχει απορριφθεί από πολλούς ιστορικούς. Στην πραγματικότητα οι μαζικές εκτελέσεις Εβραίων από τους άνδρες των SS είχαν ήδη ξεκινήσει πολύ πριν τη συνάντηση των δύο ανδρών. Άλλωστε, το πρώτο κύμα σημειώθηκε τον Ιούλιο του 1941, ενώ τον Σεπτέμβριο, πριν τη συνάντηση Χίτλερ-Χουσεϊνί, τα τάγματα θανάτου εκτέλεσαν περισσότερους από 34.000 Εβραίους στη σφαγή του Μπάμπι Γιαρ βόρεια του Κιέβου.

Ν. Πλουμπίδης: 61 χρόνια μετά την εκτέλεσή του

14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1954. Χαράματα στο Δαφνί. Ενα αυτοκίνητο μεταφέρει δεμένο με χειροπέδες τον Νίκο Πλουμπίδη στον τόπο εκτέλεσης. Λίγο μετά πέφτει νεκρός. Η ηγεσία του ΚΚΕ ανακοινώνει από το εξωτερικό , μέσω του ραδιοφωνικού της σταθμού, ότι πρόκειται για εικονική εκτέλεση.
ploumpidis1945ew21408009613

14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1954. Χαράματα στο Δαφνί. Ενα αυτοκίνητο μεταφέρει δεμένο με χειροπέδες τον Νίκο Πλουμπίδη στον τόπο εκτέλεσης. Λίγο μετά πέφτει νεκρός. Η ηγεσία του ΚΚΕ ανακοινώνει από το εξωτερικό , μέσω του ραδιοφωνικού της σταθμού, ότι πρόκειται για εικονική εκτέλεση.

Πρόκειται για την κορύφωση μιας ανθρώπινης τραγωδίας και μια πολιτικής σκευωρίας που άφησε ανεξίτηλα σημάδια στην ιστορική πορεία και την ηθική υπόσταση της Αριστεράς.

Ο Νίκος Πλoυμπίδης , ο «κόκκινος δάσκαλος» αντιμετώπισε το εκτελεστικό απόσπασμα ζητωκραυγάζοντας για το ΚΚΕ, την ίδια στιγμή που το κόμμα του τον κατηγορούσε ως «προδότη», αμφισβητώντας ακόμη και την εκτέλεση του. Η σύλληψη του τον Νοέμβριο του 1952, η αποκήρυξε του από το ΚΚΕ, η καταδίκη του σε θάνατο για κατασκοπεία και η εκτέλεσή του, είναι από τα σημαντικότερα γεγονότα στην μετεμφυλιοπολεμική Ελλάδα, που σημάδεψαν την ιστορία της Αριστεράς.

Το http://www.stokokkino.gr και οι «Ιστορίες στο Κόκκινο από τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας» δημοσιεύουν σήμερα κείμενα του Δημήτρη Πλουμπίδη, γιου του μαρτυρικού στελέχους της Αριστεράς Νίκου Πλουμπίδη, του ιστορικού Βαγγέλη Καραμανωλάκη και το τελευταίο γράμμα του «κόκκινου δάσκαλου» λίγες ώρες πριν εκτελεσθεί…

Αρθρο του Δημήτρη Πλουμπίδη, γιου του εκτελεσθέντος Νίκου Πλουμπίδη

ΝΙΚΟΣ ΠΛΟΥΜΠΙΔΗΣ 60 χρόνια από την εκτέλεση του, 14 Αυγούστου 1954

ΕΚΑΝΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΟΥ ΤΗ ΖΩΗ

Η εκτέλεση του Ν. Μπελογιάννη το 1952 και του Ν. Πλουμπίδη το 1954 αποτελούν μέρος του ματωμένου επιλόγου του εμφυλίου πολέμου αλλά και της απάντησης των νικητών στην προσπάθεια ανασυγκρότησης της αριστερής παράταξης στην Ελλάδα, μετά την λήξη του εμφυλίου. Κορυφαία στιγμή για τον Ν. Πλουμπίδη είναι η στάση του στο Στρατοδικείο που τον καταδίκασε σε θάνατο τον Ιούλιο 1953, όπου κλήθηκε να υπερασπίσει την πολιτική του ΚΚΕ, ενώ είχε καταγγελθεί ως χαφιές και προβοκάτορας. Ο τρόπος που χειρίστηκε την υπεράσπιση του αποτέλεσε μείζονα πολιτική πράξη, όπως έδειξε η μελλοντική πορεία της «υπόθεσης Ν. Πλουμπίδη» που δεν μπορεί να «κλείσει» αν δεν αντιμετωπιστεί ουσιαστικά και πολιτικά.

Γεννήθηκε στα Λαγκάδια Γορτυνίας την Πρωτοχρονιά του 1903. Τελείωσε το Γυμνάσιο στη Δημητσάνα. Το μέτωπο κατέρρευσε λίγο πριν την αναχώρηση της μονάδας του για τη Μικρά Ασία. Σπούδασε στο Διδασκαλείο Πύργου Ηλείας και διορίστηκε δάσκαλος στην Βούρμπα (Μηλέα) Ελασσόνας το 1924. Παρέμεινε στην εκπαίδευση εως το 1929, οπότε και απολύθηκε λόγω της ένταξης του και της δράσης του στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, από το 1925. Από τότε η ζωή του είναι συνυφασμένη με τους πολιτικούς και συνδικαλιστικούς αγώνες στην Ελλάδα. Το 1929 εκλέγεται στο Προεδρείο των Δημοσίων Υπαλλήλων, αλλά είναι για κείνον και η χρονιά που εμφανίζεται η φυματίωση των πνευμόνων, ασθένεια που θα τον συνοδεύσει ως το τέλος της ζωής του. Το 1931, εκλέχτηκε μέλος του Γραφείου Περιφερειακής Επιτροπής Αθήνας του ΚΚΕ και το 1932 μέλος του Προεδρείου της Ενωμένης ΓΣΕΕ.

Το 1934 πηγαίνει στη Μόσχα όπου εκπροσωπεί την Ενωμένη ΓΣΕΕ στην Κόκκινη Συνδικαλιστική Διεθνή και σπουδάζει στο KUTV (Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής). Τον Δεκέμβρη του 1935 στο 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέγεται αναπληρωματικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Το 1938, καθώς οι πολυάριθμες συλλήψεις από την δικτατορία του Ι. Μεταξά έχουν αποδεκατίσει το στελεχικό δυναμικό, εκλέγεται μέλος του Πολιτικού Γραφείου. Συλλαμβάνεται τον Μάιο του 1939. Τον Φεβρουάριο του 1942 δραπετεύει από την Τρίπολη, γυρίζει στην Αθήνα και συνεισφέρει στην οργάνωση της αντίστασης μέσα από τις κομματικές και ΕΑΜικές οργανώσεις. Κορυφαία στιγμή, η ματαίωση της πολιτικής επιστράτευσης Ελλήνων εργατών για τα εργοστάσια της Γερμανίας, τον Μάρτιο 1943.

Προσωπικές στιγμές, ο γάμος του με την Ιουλία Παπαχρίστου, επίσης μέλος του ΚΚΕ, τον Φεβρουάριο 1946 και η γέννηση του γιού του, σε βαθειά παρανομία, τον Μάιο 1948. Αδιάκοπα στην παρανομία από το 1947, μετά το κύμα συλλήψεων στελεχών το 1948 και 1949 αναδεικνύεται ο ιδιαίτερος ρόλος του στην καθοδήγηση των παράνομων κομματικών οργανώσεων και την αναδιοργάνωση της πολιτικής εκπροσώπησης της αριστεράς.

Το 1950 λίγο μετά το τέλος του Εμφυλίου, καθοδηγεί την ίδρυση της Δημοκρατικής Παράταξης. Το 1951 παραδίδει την ηγεσία των παράνομων κομματικών οργανώσεων στο Ν. Μπελογίαννη και αναλαμβάνει ξανά μετά την σύλληψη του τελευταίου. Το 1951, με εντολή του Ν. Ζαχαριάδη, μετέχει ενεργά στην ίδρυση της ΕΔΑ (3.8.1951).

Λίγο αργότερα αρχίζει η απομόνωση του από το κόμμα. Πρόκειται για ζήτημα που δεν έχει ως σήμερα πλήρως διευκρινιστεί και ανήκει στην διαχείριση της ήττας στον εμφύλιο πόλεμο από την εξόριστη κομματική ηγεσία και τις διαφορετικές στρατηγικές ανασυγκρότησης των κομματικών και αριστερών δυνάμεων στην Ελλάδα. Συλλαμβάνεται τον Νοέμβριο 1952 και συγχρόνως καταγγέλεται ως προβοκάτορας από το κόμμα. Η δίκη του, τον Ιούλιο του 1953, αναδεικνύεται σε μείζον πολιτικό γεγονός καθώς ο κατηγορούμενος που αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη της υπεράσπισης της πολιτικής του κόμματος, συγχρόνως κατηγορείται από την ηγεσία ως χαφιές και προβοκάτορας.

Εκτελέστηκε «στα κρυφά» στις 14 Αυγούστου 1954, ενώ η θανατική καταδίκη εκκρεμούσε από καιρό στο γραφείο του υπουργού Δικαιοσύνης. Η κοινωνική διάσταση της υπόθεσης Ν. Πλουμπίδη θα είναι μονόπλευρη αν μείνουμε σε μια εκτός τόπου και χρόνου ηρωική στάση ενός ανθρώπου και δεν δούμε την πολιτική της πλευρά. Ότι δηλαδή, από την σύλληψη του και αφού παγιδεύτηκε στη διπλή κατηγορία έκανε πολιτική με αυτό που διέθετε, την ίδια του τη ζωή.

Το ποίημα του Δημήτρη Δούκαρη (ενότητα Καλλίστη Θήρα 1953 ) αποδίδει την θύελλα που προκάλεσε η «υπόθεση Πλουμπίδη» στην συνείδηση πολλών ανθρώπων στρατευμένων στην υπόθεση της κομμουνιστικής αλλά και της ευρύτερης αριστεράς.

Δίκη Νικολάου Πλουμπίδη
Από τη Σωτηρία του υπόκωφου θάνατου
έως τη σωτηρία της ψυχής σου, πάνου στο πήλινο Γουδί του αθάνατου πόνου,
στενή κι’ αδιάβατος , τραχεία η οδός-
κι’ από όσες βάραιναν σκλαβιές τον κλήρο σου,
απ’ όσες λευτεριές σκαρφάλωναν
στο τιμημένο της ζωής σου όραμα:
η Ελευθερία του Σταυρού,
στερνό μίλημα της άφθαρτης γαλήνης σου-
ενώπιος ενωπίω στη μοναξιά σου
κι’ η αχή σου ν’ αντηχεί εν τη ερήμω ̇
ολούθε σε τυλίγουν οι κραυγές : τον Βαρραβάν ,
πάντοτε και απανταχού οι κραυγές : τον Βαρραβάν –
όχι εσένα, προ παντός, όχι ε σ έ ν α ̇
την ιερή πλήρωση του κύκλου σου,
το σιωπηλό σπασμό του χρέους,
την κρυφή αγωνία του σκαμένου μαρτυρίου –
ω σιγαληνή αδημονία του :
ο ποιεις , ποίησον τάχιον ,
κι οι φρουροί ένα γύρω μ’ εξαντλητική καθυστέρηση
και μήτε ποιητής , μήτε τ’ ουρανού τα κύματα,
να χαιρετίζουν το μήνυμα της ολοδικής σου Ειρήνης, στο τελευταίο της λευτεριάς σου βλέμμα –
γιέ αλγεινής μοίρας,
απόστολε της έσχατης ερήμωσης
το στεφάνι σου εξ’ ακάνθων, μαρμάρινο στεφάνι,
στ’ αναρτημένα λείψανα της εποχής μας.

Δ.Ν. Πλουμπίδης

Αρθρο του ιστορικού Βαγγέλη Καραμανωλάκη

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΧΑΡΑΜΑΔΕΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΛΟΥΜΠΙΔΗ

Η σύλληψη, τον Νοέμβριο του 1952, του Νίκου Πλουμπίδη, η αποκήρυξη του από το ΚΚΕ, η καταδίκη του σε θάνατο για κατασκοπεία και η εκτέλεση του στις 14 Αυγούστου 1954 αποτελεί, αναμφισβήτητα, ένα από τα πλέον σημαντικά επεισόδια στην μετεμφυλιοπολεμική Ελλάδα, το οποίο σημάδεψε την ιστορία της Αριστεράς στη χώρα μας.

Κατά τη διάρκεια της κράτησής του και της δίκης του, ο Πλουμπίδης αρνήθηκε να αποκηρύξει το ΚΚΕ. Διαδήλωσε την πίστη του στο Πολιτικό Γραφείο και τον σεβασμό στις αποφάσεις του, ακόμη και εάν ήταν λανθασμένες, όπως στη δική του περίπτωση, ενώ παράπεμψε την δικαίωση του σε μεταγενέστερο χρόνο, όταν το κόμμα θα επανεξέταζε την υπόθεση του.

Παράλληλα, όμως, όπως γνωρίζουμε σήμερα, συνέγραψε μια σειρά επιστολών-σημειωμάτων προς την οικογένεια του, από το 1953 έως το 1954, τα οποία αποτελούν ένα είδος απολογίας του προς το κόμμα και τις υποθέσεις που θεώρησε ότι στοιχειοθέτησαν την κατηγορία του χαφιέ εναντίον του. Τα γράμματα αυτά παραδόθηκαν, με βάση την επιθυμία του Πλουμπίδη, από την οικογένεια του στο ΚΚΕ, το 1974, με αίτημα τη δημοσίευσή τους. Τα χρόνια που ακολούθησαν δημοσιεύθηκαν μόλις δυο, ενώ τελικά το 1997 ο αποδέκτης των γραμμάτων, αδελφός της γυναίκας του Πλουμπίδη Ιουλίας, Δημοσθένης Παπαχρήστου τα εξέδωσε (Νίκος Πλουμπίδης Ντοκουμέντα Γράμματα από τη φυλακή 1953-1954, Αθήνα, Δελφίνι, 1997), προσφέροντας μια συγκλονιστική πηγή για τον τρόπο σκέψης και τη στάση ενός αγωνιστή.

ΤΑ ΚΑΤΩ ΑΚΡΑ, Γ. Ψυχοπαίδης , 1995

Τα 15 γράμματα- σημειώματα που περιλαμβάνονται στο βιβλίο ξεκινούν τον Δεκέμβριο του 1953, ένα χρόνο μετά τη σύλληψη, δίκη και καταδίκη του Πλουμπίδη, για να καταλήξουν τον Απρίλιο του 1954. Είναι μικρά, «συμπυκνωμένα», γραμμένα ακανόνιστα, τις ώρες που δεν παρακολουθεί τον κρατούμενο ο φύλακας. Παρόλο που τυπικά απευθύνονται στον Δ. Παπαχρήστου, εκτός από το τελευταίο που δημοσιεύουμε σήμερα εδώ και το οποίο απευθύνεται στην Ιουλία Πλουμπίδη, ουσιαστικός αποδέκτης των γραμμάτων είναι στην πραγματικότητα το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ. Εκεί κατατίθενται οι απόψεις του Πλουμπίδη ώστε εν ευθέτω χρόνω να ληφθούν υπόψη για την επανεξέταση της υπόθεσης. Ως τότε ρητή εντολή του Πλουμπίδη είναι τα γράμματα να μην γίνουν γνωστά σε κανέναν άλλον πλην της οικογένειας.

Η έγνοια του να μη διαβαστούν από όλους συνδέεται με την αίσθηση του ανωτάτου κομματικού στελέχους που γνωρίζει από τη θέση του απόρρητα στοιχεία για το κόμμα. Η αίσθηση αυτή οδηγεί σε μια πολλαπλή λογοκριτική συμπεριφορά συνδεδεμένη με εξωτερικούς και εσωτερικούς παράγοντες. Κατ’ αρχάς η απουσία ονομάτων ή τα ψευδώνυμα προφυλάσσουν πρόσωπα και καταστάσεις από τους υπεύθυνους των φυλακών εάν γίνουν αντιληπτά. Σε ένα δεύτερο επίπεδο ο Πλουμπίδης αποφεύγει να πει πράγματα κυρίως για το παρελθόν που ακόμη και στο μέλλον θα μπορούσαν να βλάψουν το κόμμα.

Η κομματικότητα αποτελεί την υπέρτατη αρχή που καθορίζει και την προσωπική του στάση. Ο Πλουμπίδης δεν επιτρέπει στον εαυτό του να εκφράσει τα συναισθήματά του για το γιο του τη μόνη φορά στη ζωή του που τον συναντά, στη δίκη, γιατί θεωρεί ότι η σκηνή μπορεί να γίνει αντικείμενο από όσους θέλουν να βλάψουν την εικόνα ενός ανώτατου κομμουνιστικού στελέχους. Ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές του δεν στέκεται κριτικά απέναντι σε αυτή την ιδιότητα, δεν αισθάνεται ότι μπορεί κάποιος να του την αφαιρέσει, καθώς είναι αποτέλεσμα της ιδεολογίας του, της μακρόχρονης πορείας του αλλά και της πίστης του προς το κόμμα. Σε αυτή τη διαδρομή μπορεί να υπάρχουν σκοτεινές πλευρές, στιγμές που δεν εφάρμοσε με τη μέθοδο που θα έπρεπε τη γραμμή του κόμματος, αλλά αυτό ήταν αποτέλεσμα διαφορετικής εκτίμησης για τον τρόπο της εφαρμογής.

Στο σχήμα αυτό η απουσία ή η δυσκολία επαφής με το Πολιτικό Γραφείο, απουσία απόλυτα εύλογη στο πλαίσιο των συγκεκριμένων ιστορικών συγκυριών, αποτελεί το συνήθη λόγο. Ετσι ο Πλουμπίδης εκτεταμένα αναφέρεται στην υπόθεση της Παλιάς Κεντρικής Επιτροπής, ενώ αναφέρεται ακόμη και στη σχέση του με τον Σιάντο, ο οποίος έχει κατηγορηθεί από τον Ζαχαριάδη ως ο κατ’ εξοχήν πράκτορας των Άγγλων, ή στην αμφισβήτηση του γράμματος του Ζαχαριάδη.

Σε όλες τις διαφοροποιήσεις του ο Πλουμπίδης τονίζει πως είτε πρόκειται για θέματα στρατηγικής ή τα όσα έκανε δεν υπερβαίνουν πάγιους κομματικούς κανόνες. Σε μεγάλο βαθμό αυτή η γραμμή ακολουθείται και για την απάντηση στις κατηγορίες περί χαφιέ από την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ. Μέσω των κειμένων του επιχειρεί να απαντήσει σε μια κατηγορία που δεν γνωρίζει, ανακαλώντας από τη μνήμη του όσα θεωρεί ότι μπορεί να σχετίζονται. Οι κύριες απαντήσεις που επιχειρεί να δώσει με δυο εκτεταμένα σημειώματα αφορούν στις εκλογές του 1950 και 1951 όπου είχε αναλάβει την ευθύνη και όπου η μη εκτέλεση κατά γράμμα της εντολής του Π.Γ θεωρεί ότι επέδρασαν στον χαρακτηρισμό του ως προδότη∙ είχε απόλυτο δίκιο, όπως γνωρίζουμε σήμερα από το κομματικό καταδικαστικό πόρισμα.

Ο Πλουμπίδης επιχειρεί να ερμηνεύσει τα όσα του συμβαίνουν καταφεύγοντας σε οικεία εξηγητικά σχήματα, στους χαφιέδες και στους εγκάθετους πράκτορες της Ασφάλειας. Στη δική του ερμηνεία της υπόθεσης αναγορεύεται σε βασικό στόχο των εχθρών του κόμματος λόγω του ρόλου του στο παράνομο κλιμάκιο της Αθήνας από το 1948 έως το 1951. Ενόσω ήταν ελεύθερος δεν τολμούσαν να τον χτυπήσουν, αλλά έστελναν λανθασμένες πληροφορίες στο ΠΓ, το οποίο είχε ερωτηματικά αλλά δεν τον θεωρούσε χαφιέ. Η σύλληψη του αποθράσυνε τους εχθρούς του, οι οποίοι παρέσυραν το ΠΓ για την αποκήρυξη. Σε αυτό το πλαίσιο οι συνεχιζόμενες επιθέσεις του Ραδιοφωνικού Σταθμού, οφείλονται στη διατήρησή των χαφιέδων στα πόστα τους και στην προσπάθεια ανάδειξης του Πλουμπίδη σε αποδιοπομπαίο τράγο.

Η αναφορά στους χαφιέδες επιτρέπει στον Πλουμπίδη να κρατήσει στο απυρόβλητο την ηγεσία του κόμματος, η οποία εξ ορισμού μπορεί να κάνει λάθη δεν μπορεί, όμως να προδίδει, καθώς αποτελεί, όπως γράφει χαρακτηριστικά, την προσωποποίηση του κόμματος. Το κόμμα είναι η οικογένεια του ανθρώπου, είναι η κοινωνία μέσα στην οποία ζει και λογοδοτεί ο κομμουνιστής. Η πραγματική οικογένεια, οι συγγενικοί δεσμοί υπάρχουν και λειτουργούν πάντοτε υπό την κομματική ιδιότητα. Η στάση αυτή δεν σημαίνει ότι ο Πλουμπίδης δεν κάνει κριτική στα πεπραγμένα της ηγεσίας, και μάλιστα με τον «αέρα» του ανωτάτου κομματικού στελέχους, ο οποίος ξέρει ότι η γνώμη του έχει βάρος.

Σε αυτό το πλαίσιο, το μόνο που μπορεί να ελπίζει είναι το δικαστήριον της αύριον, τη στιγμή όπου το ΠΓ θα έλθει στην Αθήνα και θα συγκεντρώσει στοιχεία. Η ελπίδα του δεν αφορά στον ίδιο μόνο. Γνωρίζει ότι ο θάνατος είναι κοντά και το επισημαίνει συνέχεια. Η αποκατάστασή του αφορά στο κόμμα και στην οικογένεια του για να μην φέρει αυτό το βάρος. Η μοναδική άμυνα του είναι η δημόσια στήριξη του κόμματος, ώστε να αποδείξει ότι δεν είναι χαφιές, η οργάνωση της στάσης του ώστε να μπορέσει την επόμενη μέρα να χρησιμοποιηθεί ως αποδεικτικό μέσον για την αποκατάστάση του. Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά θα κατέληγε αμέσως στο θάνατο, εάν δεν υπήρχαν οι μάχες της δίκης και στη συνέχεια του εκτελεστικού αποσπάσματος. Στο πλαίσιο αυτό η συγγραφή των γραμμάτων αποτελεί ένα ακόμη πρόσθετο όπλο.

Η εικόνα αυτή δεν παραπέμπει σε μια εικόνα «αλύγιστου» αγωνιστή, αντίθετα αναδεικνύουν την ανθρώπινη διάστασή του, τα ερωτήματα, τους προβληματισμούς του. Ο Πλουμπίδης διακατέχεται από μια συνεχή θλίψη κυρίως για την κομματική καταδίκη του και όχι για τον επερχόμενο θάνατό του, τον οποίον κάποτε αντιμετωπίζει ως λύτρωση. Μέσα από τις χαραμάδες του λόγου του εμφανίζεται η προσωπική πικρία και το συναίσθημα της αδικίας από τους συντρόφους του. Στοιχεία τα οποία στη συνέχεια τα εξορίζει λογικά, θεωρώντας ότι συσκοτίζουν τον πολιτικό χαρακτήρα της υπόθεση.

Στην λογική του Πλουμπίδη η πολιτική διάσταση της υπόθεσης είναι η κυρίαρχη. Το παλαίμαχο στέλεχος, το οποίο έχει διανύσει μια μακρότατη και πολύπαθη κομματική ζωή, επιδιώκει ως ύστατη πράξη να συγκροτήσει όλα εκείνα τα στοιχεία που θα του επέτρεπαν να στοιχειοθετήσει τη δική του υπεράσπιση, ως ανώτατο κομματικό στέλεχος, στη μελλοντική συζήτησή για την αποκατάστασή του. Σε αυτή τη διαδικασία ο Πλουμπίδης κρατά την πίστη του στο Π.Γ και στο κόμμα ως στοιχείο για τη μελλοντική του δικαίωση αλλά και ως το βασικό σημείο μέσα από το οποίο μπορούσε να νοηματοδοτήσει την ύπαρξη του.

Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι στο τελευταίο γράμμα προς την οικογένεια, ακόμη και όταν το Π.Γ. γίνεται «οι κατήγοροι» και δεν υπάρχει η αναφορά στο κόμμα υπάρχει πάντα η πίστη στην ιδεολογία του με μια υπέροχη κατάφαση ΥΓ. Μη λυπάστε, εγώ τώρα θα ησυχάσω. Σας εύχομαι όλων ευτυχία. Ο θάνατος είναι μια αλλαγή της ύλης. Έτσι είναι.

Βαγγέλης Καραμανωλάκης

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΡΑΜΜΑ

«Αγαπημένοι μου,
Σας γράφω τις τελευταίες μου γραμμές. Είναι η πρώτη ώρα της 14ης Αυγούστου 1954. Με ξύπνησαν για να με ειδοποιήσουν ότι το πρωί θα γίνει η εκτέλεσή μου.
Τις τελευταίες αυτές ώρες που μου απομένουν τις αφιερώνω στους αγαπημένους μου.

Εκείνο που έχω να σας πω είναι ότι ΠΟΤΕ μου ΔΕΝ υπήρξα προδότης, όπως με αποκαλούν οι κατήγοροί μου. Πάντα υπηρέτησα πιστά την ιδεολογία μου πιστεύοντας ότι εξυπηρετώ το λαό.

Συγχωρώ τους κατηγόρους μου για τις πίκρες που μου ‘δωσαν την ώρα που χρειαζόμουν συμπάθεια και κατανόηση. Σας παρακαλώ και σας όλους να συγχωρήσετε και σεις τους κατηγόρους μου. Αυτό θα είναι για μένα ανακούφιση.
Εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου στον πεθερό μου και πεθερά μου. Στον αγαπητό μου Βρασίδα, Δημοσθένη και γυναίκα του, που μου παραστάθηκαν στοργικά στη φυλάκισή μου.

Εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου στις αδελφές μου που ταλαιπωρούνταν να με επισκέπτονται κάθε εβδομάδα. Αποχαιρετώ τα’ αδέλφια μου Σπύρο και Γιώργη.
Εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου σ’ όλους, γνωστούς και αγνώστους, για τη συμπαράστασή τους ή την καλοσύνη που έδειξαν απέναντί μου στις κακές ώρες της ζωής μου.

Στα ανίψια μου και ιδιαίτερα τη Γεωργία εύχομαι κάθε ευτυχία.
Στην αγαπημένη μου Ιουλία, που μου στάθηκε αγαπημένη συντρόφισσα στα λίγα χρόνια της ζωής μας, εκφράζω τη βαθιά μου ευγνωμοσύνη για τη στοργή και την αγάπη της. Της εύχομαι να ζήσει τη ζωή της και να ευτυχήσει.
Στο αγαπημένο μου παιδί το ΔΗΜΗΤΡΗ εύχομαι να γίνει ΜΕΓΑΛΟΣ και ΧΡΗΣΙΜΟΣ άνθρωπος για το καλό το δικό του και του ελληνικού λαού.

Σας αφήνω γεια
Νίκος

Φυλακή – Σανατόριο
13 προς 14 Αυγούστου 1954
Υ.Γ. Μη λυπάστε, εγώ τώρα θα ησυχάσω. Σας εύχομαι όλων ευτυχία. Ο θάνατος είναι μια αλλαγή της ύλης. Έτσι είναι.
(υπογραφή)»

Κομμάτια κι αποσπάσματα: Ιστορίες στο Κόκκινο
Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας
Επιμέλεια: Μάνος Αυγερίδης

http://www.stokokkino.gr/article/10831/Nikos-PLoumpidis-61-xronia-meta-tin-ektelesi-tou

Ένα γράμμα του Τσε στον Φιντέλ. Με πολλούς παραλήπτες το 2015…

Σήμερα ίσως τους λέγαμε αλληλεγγύη, συντροφικότητα, τιμιότητα, ανιδιοτέλεια, κι όλα αυτά μαζί. Υπάρχει και μια μικρή λέξη στα ελληνικά, που μπορούμε να βάλουμε στο πλάι. Λέγεται φιλότιμο.

Μα υπάρχουν συνειδήσεις αγωνιστών που δεν βολεύονται με την ιδιοτελή εσωστρέφεια.

Δεν λυπάμαι που δεν άφησα τίποτα υλικό στη γυναίκα και τα παιδιά μου. Είμαι ευτυχισμένος που έγινε έτσι. Δε ζητώ τίποτα γι αυτούς γιατί το κράτος θα φροντίσει να έχουν αρκετά για να ζήσουν και να μορφωθούν.

1391449821782

Όταν ο Τσε Γκεβάρα αποφάσισε να φύγει από τη Κούβα – θεωρώντας πως η Επανάσταση έχει πια βρει τα βήματά της, στα έμπειρα κι έντιμα χέρια του Φιντέλ Κάστρο- για να πάει στην επόμενη χώρα της Λατινικής Αμερικής, τη Βολιβία, να βοηθήσει εκεί τους αντάρτες να οργανώσουν τη δική τους Επανάσταση, έγραψε ένα γράμμα προς τον Φιντέλ Κάστρο. Άφησε ευτυχώς σε όλους εμάς τους κατοπινούς, ντοκουμέντο σπάνιο, όχι μόνο από πλευράς ιστορικής, αλλά κυρίως ήθους και υψηλών αξιών αριστερών, κομμουνιστικών.

Ο Τσε παραιτείται από όλα τα πόστα που κατείχε και που υπηρέτησε με μεγάλη αφοσίωση, και παράλληλα αποτίει φόρο τιμής στους νεκρούς συντρόφους στα πεδία των μαχών. Παραιτείται από το κόμμα, από την υπουργική θέση και από την στρατιωτική. Και κρατά μόνο αυτούς τους δεσμούς με τη Κούβα, το λαό της και τον Φιντέλ που «δεν σπάνε», αυτούς που βγαίνουν από τα αρχέγονα ένστικτα στις καρδιές των ανθρώπων, οι άγραφοι ηθικοί νόμοι. Σήμερα ίσως τους λέγαμε αλληλεγγύη, συντροφικότητα, τιμιότητα, ανιδιοτέλεια, κι όλα αυτά μαζί. Υπάρχει και μια μικρή λέξη στα ελληνικά, που μπορούμε να βάλουμε στο πλάι. Λέγεται φιλότιμο.

Το μέγεθος του ανθρώπου και του μαχητή: αναγνωρίζει ως λάθος ότι αρχικά, τότε στη Σιέρα Μαέστρα δεν έδειξε εμπιστοσύνη στον Φιντέλ, παρότι γνωρίζουμε ότι ποτέ δεν τον «άδειασε» ούτε στη μάχη, ούτε στα μάτια του λαού. Και με την επιστολή του περνά κατευθείαν στην όποια κάθαρση της συνείδησής του, κάθαρση την οποία δεν είχε καμία ανάγκη ο Τσε, εκ των πραγμάτων. Μα υπάρχουν συνειδήσεις αγωνιστών που δεν βολεύονται με την ιδιοτελή εσωστρέφεια.

Εκφράζει χωρίς δισταγμό την περηφάνια του που πολέμησαν μαζί, την εκτίμησή του για έναν λαμπρό πολιτικό και την ελπίδα πως με όσα έμαθε κοντά του θα συνεχίσει σε νέα πεδία μαχών, με την ευθύνη του να είσαι Κουβανός επαναστάτης. Με την ανιδιοτέλεια και τη ψυχή ενός αληθινού κομμουνιστή, «δε ζητάω τίποτα», και τη βαθιά πίστη σε ότι είχε προλάβει να δημιουργήσει η Επανάσταση στη Κούβα «γιατί το κράτος θα φροντίσει».

Το πιο υψηλό φρόνημα του λαϊκού μαχητή που φεύγει για άλλη μάχη αυτή τη φορά, τοποθετώντας την πατρίδα στη διάσταση που της πρέπει, είναι το μήνυμα του αδιαίρετου,της ενότητας. Μήνυμα σε όσους «έβλεπαν» κόντρα μεταξύ Τσε και Φιντέλ. Κι εκεί συγκλονίζει: «Πάντα μπροστά για τη νίκη!Πατρίδα ή θάνατος! Σε αγκαλιάζω με όλο τον επαναστατικό μου ζήλο»

Φιντέλ,

Αυτή τη στιγμή θυμάμαι πολλά πράγματα-όταν σε γνώρισα στο σπίτι της Μαρίας-Αντωνίας, όταν μου πρότεινες να σε ακολουθήσω, την ένταση της προετοιμασίας.

Μια μέρα ήρθαν και μας ρώτησαν ποιος θα έπρεπε να ειδοποιηθεί σε περίπτωση θανάτου μας. Τότε η συνειδητοποιήσαμε την πιθανότητα αυτή. Αργότερα μάθαμε ότι ήταν αλήθεια, ότι σε μια επανάσταση νικά κανείς ή πεθαίνει (αν είναι πραγματική). Πολλοί σύντροφοι έπεσαν στην πορεία προς τη νίκη.

Σήμερα τα πάντα έχουν ένα λιγότερο δραματικό τόνο, επειδή είμαστε πιο ώριμοι, αλλά το γεγονός επαναλαμβάνεται. Αισθάνομαι ότι έχω κάνει το καθήκον μου προς την Κουβανέζικη επανάσταση, στο έδαφός της, και αποχαιρετώ εσένα, τους συντρόφους, το λαό σου ο οποίος είναι τώρα δικός μου.

Παραιτήθηκα επίσημα από τις θέσεις μου στην ηγεσία του κόμματος, το πόστο μου σαν υπουργός, το βαθμό μου σα διοικητής και την υπηκοότητά μου. Δεν έχω κανένα πια δεσμό νομικά με την Κούβα. Οι μόνοι δεσμοί που εχω είναι άλλης φύσεως-αυτοί που δεν σπάνε όπως οι διορισμοί σε πόστα.

Ανασκοπώντας τη ζωή μου, πιστεύω ότι δούλευα με αρκετή τιμιότητα και αφοσίωση για να εδραιώσω την επαναστατική κατάκτηση.Το μόνο μου σοβαρό λάθος ήταν το ότι δεν σου έδειξα αρκετή εμπιστοσύνη απ” τις πρώτες στιγμές στη Σιέρα Μαέστρα και το ότι δεν κατάλαβα αρκετά γρήγορα τις ηγετικές και επαναστατικές σου ικανότητες.

Έζησα υπέροχες στιγμές δίπλα σου και αισθάνομαι την τιμή να ανήκω στους ανθρώπους σου στις λαμπρές μα λυπημένες μέρες της κρίσης της Καραϊβικής. Λίγοι πολιτικοί είναι στις μέρες μας τόσο λαμπροί όσο εσύ. Είμαι επίσης περήφανος που σε ακολούθησα χωρίς δισταγμό, που ταυτίστηκα με τον τρόπο που σκέφτεσαι και που εκτιμάς τους κινδύνους.

Άλλα έθνη του κόσμου χρειάζονται τις ταπεινές μου προσπάθειες συμπαράστασης. Μπορώ να κάνω αυτό που εσύ δεν μπορείς λόγω της ευθύνης σου στην αρχηγία της Κούβας, και έφτασε ο καιρός να αποχωριστούμε.Πρέπει να ξέρεις ότι αυτό το κάνω με ανάμεικτα συναισθήματα. Αφήνω εδώ την πιο αγνή μου ελπίδα σαν χτίστης και σαν αγαπημένος αυτών που λατρεύω. Και αφήνω τους ανθρώπους που με δέχτηκαν σα γιο. Αυτό πληγώνει ένα μέρος της ψυχής μου.

Μεταφέρω στα πεδία των νέων μαχών την πίστη ότι με δίδαξες, το επαναστατικό πνεύμα του λαού μου, το αίσθημα της εκπλήρωσης ενός απ” τα πιο ιερά καθήκοντα: να πολεμάς όπου και να είσαι τον ιμπεριαλισμό. Αυτό είναι μια πηγή δύναμης και ακόμη, γιατρεύει τις βαθύτερες πληγές. Δηλώνω για άλλη μια φορά ότι απαλλάσσω την Κούβα από κάθε ευθύνη, εκτός απ” αυτή που προέρχεται απ” το παράδειγμά της.

Αν ο θάνατος με βρει κάτω από άλλους ουρανούς, η τελευταία μου σκέψη θα είναι γι αυτό το λαό και ειδικά για σένα.Είμαι ευγνώμων για τη διδασκαλία και το παράδειγμά σου, στο οποίο θα προσπαθήσω να σταθώ πιστός μέχρι τις τελικές συνέπειες των πράξεών μου. Πάντα ταυτιζόμουν με την εξωτερική πολιτική της επανάστασής μας, όπως και συνεχίζω.

Όπου κι αν βρίσκομαι, θα αισθάνομαι την ευθύνη του να είσαι Κουβανός επαναστάτης και σαν τέτοιος θα συμπεριφέρομαι. Δεν λυπάμαι που δεν άφησα τίποτα υλικό στη γυναίκα και τα παιδιά μου. Είμαι ευτυχισμένος που έγινε έτσι. Δε ζητώ τίποτα γι αυτούς γιατί το κράτος θα φροντίσει να έχουν αρκετά για να ζήσουν και να μορφωθούν. Θα είχα πολλά να πω σ” εσένα και το λαό μας, αλλά αισθάνομαι ότι είναι άχρηστα. Οι λέξεις δεν μπορούν να εκφράσουν αυτό που θα ήθελα και δεν υπάρχει λόγος να ξοδεύω σελίδες.Πάντα μπροστά για τη νίκη! Πατρίδα ή θάνατος! Σε αγκαλιάζω με όλο τον επαναστατικό μου ζήλο.

Ernesto Che Quevara

http://toideologio.gr/?p=2079

«Ο ΗΓΕΜΟΝΑΣ» – ΝΙΚΟΛΟ ΜΑΚΙΑΒΕΛΙ

b78771

 

Σ’ αυτό το σύντομο αλλά ενδιαφέρον συγγραφικό έργο του Μακιαβέλι διακρίνεται η απόπειρα να δημιουργήσει ένα «εγχειρίδιο» προς τους ηγέτες μέσ’ από μια σειρά αποφθεγμάτων. Ο μακιαβελισμός διακρίνεται κυρίως για την επιταγή του στα διπλά ηθικά κριτήρια: Ένας ηγεμόνας, δηλαδή, οφείλει να διαχωρίζει την προσωπική του ηθική από την ηθική που εφαρμόζει προκειμένου να διατηρήσει ένα κράτος ισχυρό στη διεθνή πολιτική σκηνή.

Η κατάκτηση της εξουσίας

Να ξέρεις πως για να αποκτήσεις την εξουσία :

Δύο τρόποι ανέκαθεν υπάρχουν:

να την κληρονομήσεις ή να την κατακτήσεις.

Δύο μέσα ανέκαθεν υπάρχουν:

τα όπλα τα δικά σου ή τα όπλα των άλλων.

Δύο προϋποθέσεις ανέκαθεν υπάρχουν:

η τύχη η ικανότητα.

https://pnevmantilogias.files.wordpress.com/2012/01/23716865-cebf-ceb7ceb3ceb5cebccf8ccebdceb1cf82-cebdceb9cebacebfcebbcf8c-cebcceb1cebaceb9ceb1ceb2ceadcebbceb9.pdf